Legislator Case Law & Legislation
Ts 81/12 AI generated

Constitutional complaint dismissed as premature due to lack of final court judgment on civil rights.

Case Number Ts 81/12
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Constitutional Court dismissed the constitutional complaint, ruling that the proceedings were premature because no final judgment had been issued. The applicant challenged Article 1 of the Civil Procedure Code, arguing it violated constitutional rights regarding labor disputes, but the appeal court's decision had been overturned by the Supreme Court. Consequently, the court held that the requirement for a final resolution under Article 79 of the Constitution was not yet met.

Legislator headnote

AI generated

Art. 79 ust. 1 Konstytucji; Art. 46 ust. 1 ustawy o TK: A constitutional complaint is inadmissible if the applicant has not obtained a final resolution on their constitutional rights or obligations.

Keywords

AI generated
premature constitutional complaint final resolution requirement civil procedure code labor dispute rights exhaustion of remedies

Cited Legislation

AI generated
Art. 79 ust. 1 Konstytucji
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Z art. 79 ust. 1 Konstytucji wynika jednoznacznie, że warunkiem rozpoznania skargi konstytucyjnej jest uzyskanie przez skarżącego ostatecznego rozstrzygnięcia o wolnościach lub prawach albo o obowiązkach określonych w Konstytucji.
Art. 32 ust. 1 Konstytucji
296, ze zm.) z art. 32 ust.
Art. 77 ust. 2 Konstytucji
Art. 45 ust. 1 Konstytucji
Art. 31 ust. 3 Konstytucji
1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a:
Art. 46 ust. 1 ustawy o TK
Zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy o TK skarga konstytucyjna może być wniesiona dopiero po wyczerpaniu przez skarżącego przysługującej w sprawie drogi prawnej, w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia mu prawomocnego wyroku, ostatecznej decyzji lub innego ostatecznego rozstrzygnięcia.
art. 31 ust. 3 Konstytucji
1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a:
art. 1 k.p.c
Skarżący zarzucił, że zakwestionowany art. 1 k.p.c., w zakresie wskazanym w petitum skargi konstytucyjnej, pozbawił go – jako pracownika – sądowej ochrony przed nierównym traktowaniem przez pracodawcę w przyznaniu uprawnień w związku ze świadczoną pracą.
art. 79 ust. 1 Konstytucji
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Z art. 79 ust. 1 Konstytucji wynika jednoznacznie, że warunkiem rozpoznania skargi konstytucyjnej jest uzyskanie przez skarżącego ostatecznego rozstrzygnięcia o wolnościach lub prawach albo o obowiązkach określonych w Konstytucji.

Cited Case Law

AI generated
I PK 75/12
akt I PK 75/12), którym sąd uchylił zaskarżone postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach – Wydział III Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 26 sierpnia 2011 r.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

380/4/B/2013 POSTANOWIENIE z dnia 23 kwietnia 2013 r. Sygn. akt Ts 81/12 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Mirosław Granat, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej M.P. w sprawie zgodności: art. 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.) z art. 32 ust. 1, art. 77 ust. 2 i art. 45 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a:

1) podjąć zawieszone postępowanie, 2) odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.

UZASADNIENIE

W skardze konstytucyjnej z 27 marca 2012 r. (data nadania) M.P. (dalej: skarżący) wniósł o wydanie „wyroku zakresowego” i zarzucił, że art. 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) w zakresie, w jakim wyłącza z pojęcia „sprawy cywilnej” roszczenia pracownika wynikające z naruszenia przez pracodawcę w aktach wewnątrzzakładowych norm prawnych ustanowionych przepisami powszechnie obowiązującymi, jest niezgodny z art. 32 ust. 1, art. 77 ust. 2 i art. 45 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji.

Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Katowicach – Wydział III Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 26 sierpnia 2011 r. (sygn. akt III APz 17/11), oddalającym zażalenie na postanowienie Sądu Okręgowego – Sądu Pracy w Katowicach z 12 lipca 2010 r. (sygn. akt IX P 97/10) o odrzuceniu pozwu. Postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach zostało doręczone skarżącemu wraz z uzasadnieniem 16 września 2011 r. W skardze wskazano, że wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu do sporządzenia skargi konstytucyjnej oraz reprezentowania przed Trybunałem Konstytucyjnym został złożony przez skarżącego 23 listopada 2011 r.

Ze względu na wątpliwości co do dotrzymania terminu do wniesienia skargi określonego w art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK) Trybunał, działając ex officio (art. 19 ustawy o TK), ustalił, że powyższy wniosek 22 września 2011 r. został złożony do Sądu Apelacyjnego w Katowicach, a 2 grudnia 2011 r. został przekazany do Sądu Rejonowego dla Krakowa – Nowej Huty w Krakowie, Wydział I Cywilny, jako sądu właściwego do jego rozpoznania. Postanowieniem z 2 stycznia 2012 r. (sygn. akt I Co 7051/11/N) sąd ten ustanowił dla skarżącego pełnomocnika z urzędu, a pismem z 2 lutego 2012 r., doręczonym pełnomocnikowi 13 lutego 2012 r. (ustalenia poczynione z urzędu), Dziekan Okręgowej Izby Radców Prawnych w Krakowie wyznaczył pełnomocnika do sporządzenia skargi.

Skarżący zarzucił, że zakwestionowany art. 1 k.p.c., w zakresie wskazanym w petitum skargi konstytucyjnej, pozbawił go – jako pracownika – sądowej ochrony przed nierównym traktowaniem przez pracodawcę w przyznaniu uprawnień w związku ze świadczoną pracą. W ocenie skarżącego ograniczenie pojęcia „sprawy cywilnej” nie jest uzasadnione żadną z przesłanek określonych w art. 31 ust. 3 Konstytucji. Pełnomocnik skarżącego oświadczył, że od postanowienia Sądu Apelacyjnego w Katowicach – Wydział III Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 26 sierpnia 2011 r. (sygn. akt III APz 17/11) skarżący wniósł skargę kasacyjną.

Postanowieniem z 23 maja 2012 r., działając w oparciu o art. 20 ustawy o TK oraz art. 177 § 1 pkt k.p.c., Trybunał Konstytucyjny zawiesił postępowanie. W uzasadnieniu wskazał, że orzeczenie Sądu Najwyższego może mieć wpływ na ustalenie podstaw wystąpienia ze skargą konstytucyjną, w szczególności na stwierdzenie naruszenia przysługujących skarżącemu konstytucyjnych wolności lub praw. W dniu 16 stycznia 2013 r. do Biura Trybunału Konstytucyjnego została nadesłana kopia postanowienia Sądu Najwyższego z 4 września 2012 r. (sygn. akt I PK 75/12), którym sąd uchylił zaskarżone postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach – Wydział III Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 26 sierpnia 2011 r. (sygn. akt III APz 17/11) oraz postanowienie Sądu Okręgowego – Sądu Pracy w Katowicach z 12 lipca 2010 r. (sygn. akt IX P 97/10) w Katowicach.

Sąd Najwyższy przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu w Katowicach do ponownego rozpoznania i orzeczenia o kosztach postępowania zażaleniowego oraz kasacyjnego. Tym samym została usunięta przeszkoda do badania skargi konstytucyjnej w trybie wstępnej kontroli. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Z art. 79 ust. 1 Konstytucji wynika jednoznacznie, że warunkiem rozpoznania skargi konstytucyjnej jest uzyskanie przez skarżącego ostatecznego rozstrzygnięcia o wolnościach lub prawach albo o obowiązkach określonych w Konstytucji.

Zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy o TK skarga konstytucyjna może być wniesiona dopiero po wyczerpaniu przez skarżącego przysługującej w sprawie drogi prawnej, w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia mu prawomocnego wyroku, ostatecznej decyzji lub innego ostatecznego rozstrzygnięcia. W sytuacji, gdy postępowanie w danej sprawie nadal się toczy, a skarżący nie doprowadził do nadania orzeczeniu waloru ostateczności, wniesienie skargi konstytucyjnej musi być uznane za przedwczesne. Skarżący wiąże naruszenie wskazanych w skardze konstytucyjnych praw z postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Katowicach – Wydział III Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 26 sierpnia 2011 r. (sygn. akt III APz 17/11).

Orzeczenie to zostało jednak uchylone przez Sąd Najwyższy wyrokiem z 4 września 2012 r. (sygn. akt I PK 75/12), a sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania. Powyższe oznacza, że w sprawie skarżącego nie doszło jeszcze do wydania ostatecznego rozstrzygnięcia o przysługujących mu konstytucyjnych prawach i wolnościach. Skoro w niniejszej sprawie brak jest ostatecznego orzeczenia, to skarga nie spełnia podstawowej przesłanki określonej w art. 79 ust. 1 Konstytucji. Powyższa okoliczność uzasadnia odmowę nadania skardze dalszego biegu.

Z tych względów Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.