Legislator Case Law & Legislation
Ts 78/12 AI generated

Constitutional Court rejects appeal on late amendment of complaint and procedural bar under Civil Code.

Case Number Ts 78/12
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Constitutional Court dismissed the appellant's appeal against a prior decision to reject their constitutional complaint due to obvious unfoundedness. The appellant argued they had challenged specific articles of the Civil Procedure Code amendment, but the Court found this to be a belated modification of their original complaint filed after the statutory deadline. Consequently, the Court ruled that the appeal did not alter the substantive finding of the complaint's lack of merit.

Legislator headnote

AI generated

Art. 46 ust. 1 ustawy o TK; Art. 49 w zw. z art. 36 ust. 7 ustawy o TK: An appeal against a decision to reject a constitutional complaint is inadmissible if it constitutes a belated modification of the original complaint exceeding the statutory time limit.

Keywords

AI generated
constitutional complaint rejection procedural time limit late amendment of complaint Civil Procedure Code appellant appeal dismissal

Cited Legislation

AI generated
Art. 46 ust. 1 of the Act of 1 August 1997 on the Constitutional Tribunal
Zawarty w zażaleniu zarzut należy ocenić jako spóźnioną modyfikację skargi konstytucyjnej, dokonaną z przekroczeniem trzymiesięcznego terminu wynikającego z art. 46 ust.
Art. 49 in conjunction with Art. 36 ust. 7 of the Act of 1 August 1997 on the Constitutional Tribunal
Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę, Trybunał Konstytucyjny na podstawie art. 49 w zw.
art. 78 Konstytucji
art. 1302 § 3 k.p.c
Podstawą odrzucenia tego środka zaskarżenia był w rzeczywistości art. 1302 § 3 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

567/6/B/2013 POSTANOWIENIE z dnia 19 grudnia 2013 r. Sygn. akt Ts 78/12 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Maria Gintowt-Jankowicz – przewodnicząca Zbigniew Cieślak – sprawozdawca Teresa Liszcz, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 września 2013 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej B.W., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia.

UZASADNIENIE

W skardze konstytucyjnej z 22 marca 2012 r. B.W. (dalej: skarżąca) zarzuciła niezgodność art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 234, poz. 1571; dalej: ustawa nowelizująca z 2008 r.) z art. 32 ust. 1 w zw. z art. 78 Konstytucji. Postanowieniem z 12 września 2013 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu ze względu na oczywistą bezzasadność sformułowanych w niej zarzutów. W szczególności Trybunał stwierdził, że zakwestionowany art. 8 ust. 1 ustawy nowelizującej z 2008 r. (przepis intertemporalny) nie zamknął skarżącej drogi do wniesienia apelacji; również art. 1 pkt 3 lit. a tej ustawy (uchylający art. 1302 § 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r.

– Kodeks postępowania cywilnego [Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.]) nie pozbawił skarżącej możliwości wniesienia środka odwoławczego. Podstawą odrzucenia tego środka zaskarżenia był w rzeczywistości art. 1302 § 3 k.p.c. w brzmieniu sprzed 1 lipca 2009 r. Trybunał stwierdził, że skarżąca kwestionuje de facto art. 1302 § 3 k.p.c. we wskazanym brzmieniu, w zakresie, w jakim przepis ten nie przewidywał możliwości wezwania do uzupełnienia braku formalnego apelacji wniesionej przez stronę korzystającą z pomocy fachowego pełnomocnika.

Tymczasem przepis ten był już przedmiotem kontroli Trybunału, który stwierdził jego zgodność z Konstytucją (wyrok z 28 maja 2009 r., P 87/08, OTK ZU nr 5/A/2009, poz. 72). W zażaleniu z 4 października 2013 r. skarżąca wskazała, że skarga jej nie jest oczywiście bezzasadna, ponieważ zakwestionowała „art. 8 ust. 1 w zw. z art. 1 pkt 3 lit. a” ustawy nowelizującej z 2008 r., nie zaś art. 1302 § 3 k.p.c. w brzmieniu sprzed 1 lipca 2009 r. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a argumenty podniesione w zażaleniu nie podważają ustaleń przedstawionych w tym orzeczeniu i dlatego nie zasługują na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Trybunał Konstytucyjny w wyniku wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu jest jedynie prawidłowość dokonanego w nim rozstrzygnięcia. Trybunał wskazuje, że trafnie w zaskarżonym postanowieniu stwierdzono, iż skarżąca zakwestionowała wyłącznie art. 8 ust. 1 ustawy nowelizującej z 2008 r., a nie – jak twierdzi w zażaleniu – art. 8 ust. 1 w zw. z art. 1 pkt 3 lit. a ustawy nowelizującej z 2008 r. Wynika to wprost z petitum skargi. Zawarty w zażaleniu zarzut należy ocenić jako spóźnioną modyfikację skargi konstytucyjnej, dokonaną z przekroczeniem trzymiesięcznego terminu wynikającego z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.

U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). Nawet gdyby skarżąca zakwestionowała art. 8 ust. 1 w zw. z art. 1 pkt 3 lit. a ustawy nowelizującej z 2008 r., nie wpłynęłoby to na prawidłowość stwierdzenia oczywistej bezzasadności zarzutu skargi ze względu na fakt, że podstawą odrzucenia apelacji wniesionej przez skarżącą (jak i oddalenia zażalenia w jej sprawie) był art. 1302 § 3 k.p.c. Przepis ten stanowił, że sąd odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty pismo wniesione przez adwokata, radcę prawnego lub rzecznika patentowego środki odwoławcze lub środki zaskarżenia (apelację, zażalenie, skargę kasacyjną, skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, sprzeciw od wyroku zaocznego, zarzuty od nakazu zapłaty, skargę na orzeczenie referendarza sądowego) podlegające opłacie w wysokości stałej lub stosunkowej obliczonej od wskazanej przez stronę wartości przedmiotu zaskarżenia.

Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę, Trybunał Konstytucyjny na podstawie art. 49 w zw. z art. 36 ust. 7 ustawy o TK nie uwzględnił zażalenia wniesionego na postanowienie o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.