Constitutional complaint dismissed for inadmissibility due to lack of specific constitutional rights violation under Art. 79.1.1. and 92.1. of the Constitution.
Legislator summary
AI generatedThe Constitutional Court of Poland refused to proceed with the applicant's constitutional complaint regarding a housing allowance regulation. The applicant argued that the regulation's requirement to submit expenses only for the preceding month violated the executive nature of the act under Article 92 of the Constitution. The court determined that Article 92 merely defines the legislative delegation mechanism and does not grant specific constitutional rights or freedoms. Consequently, the complaint failed to identify a concrete violation of protected constitutional rights as required by Article 79.1.1. of the Constitution.
Legislator headnote
AI generatedArt. 79 ust. 1 Konstytucji; Art. 92 ust. 1 Konstytucji: A constitutional complaint is inadmissible if it relies on a provision that merely defines legislative delegation without establishing specific constitutional rights or freedoms for the complainant.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
562/6/B/2013 POSTANOWIENIE z dnia 23 września 2013 r. Sygn. akt Ts 34/12 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Zbigniew Cieślak, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej K.H. w sprawie zgodności: załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817, ze zm.) z art. 9 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734, ze zm.) oraz z art. 92 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
UZASADNIENIE
W skardze konstytucyjnej z 14 lutego 2012 r. K.H. (dalej: skarżąca) zarzuciła niezgodność załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817, ze zm.; dalej: załącznik nr 1) z art. 9 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734, ze zm.; dalej: u.d.m.) oraz art. 92 Konstytucji. Skarga konstytucyjna została sformułowana w związku z następującą sprawą. Prezydent Miasta Ostrowa Wielkopolskiego decyzją z 12 sierpnia 2010 r. (znak MOPS 71433-2/1698/3593/10) przyznał skarżącej dodatek mieszkaniowy w wysokości 107,80 zł.
Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, która zakwestionowała ustalenie wysokości dodatku mieszkaniowego wyłącznie na podstawie wydatków za miesiąc poprzedzający złożenie wniosku, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kaliszu decyzją z 29 września 2010 r. (znak SKO-4200/41/10) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Skarga na to orzeczenie została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 8 marca 2011 r. (sygn. akt II SA/Po 836/10). Skargę kasacyjną oddalił Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 30 listopada 2011 r. (sygn. akt I OSK 971/11).
Skarżąca wskazała, że zakwestionowany załącznik nr 1 ogranicza możliwość podania wydatków przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy wyłącznie do wydatków za miesiąc poprzedzający złożenie wniosku, co przekracza delegację ustawową zawartą w art. 9 ust. 2 pkt 3 u.d.m., a przez to jest niezgodne z art. 92 Konstytucji, który dotyczy charakteru wykonawczego rozporządzenia, będącego aktem realizującym delegację ustawową. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Skarga konstytucyjna jest szczególnym środkiem ochrony konstytucyjnych wolności i praw.
W myśl art. 79 ust. 1 Konstytucji, skarga konstytucyjna inicjuje procedurę, której celem jest zbadanie zgodności z Konstytucją przepisów stanowiących podstawę ostatecznego orzeczenia o prawach skarżącego. Treść art. 79 ust. 1 Konstytucji wyznacza w sposób jednoznaczny zakres jurysdykcji Trybunału w sprawach ze skargi konstytucyjnej – Trybunał jest władny orzekać w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego wolnościach lub prawach skarżącego albo o jego obowiązkach określonych w Konstytucji.
Skarżąca zakwestionowała załącznik nr 1, który określa wzór wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, a dokładnie warunek, by osoba ubiegająca się o przyznanie dodatku mieszkaniowego podała swoje wydatki jedynie za ostatni miesiąc, poprzedzający złożenie wniosku. Wskazane przez skarżącą wzorce kontroli są niedopuszczalne w postępowaniu inicjowanym skargą konstytucyjną. Skarżąca uczyniła przepis ustawy – art. 9 u.d.m., zawierający delegację ustawową – wzorcem kontroli aktu podustawowego. Tymczasem na podstawie art. 79 Konstytucji Trybunał może orzekać jedynie o zgodności z Konstytucją ustaw lub innych aktów normatywnych, które były podstawą rozstrzygnięcia w sprawie skarżącej.
Jako jedyny konstytucyjny wzorzec kontroli skarżąca powołała art. 92 Konstytucji, który stanowi: „rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Upoważnienie powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu. Organ upoważniony do wydania rozporządzenia nie może przekazać swoich kompetencji, o których mowa w ust. 1, innemu organowi”. Jak więc wynika jednoznacznie z treści wskazanego przepisu, nie określa on żadnych praw i wolności konstytucyjnych.
Przepis art. 92 Konstytucji, zawarty w rozdziale III Konstytucji „Źródła prawa”, określa jedynie charakter wykonawczy rozporządzenia, a więc aktu prawnego mającego na celu realizację delegacji ustawowej. Tymczasem, zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji, skargę konstytucyjną może wnieść „każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone”. Przesłanką dopuszczalności złożenia skargi konstytucyjnej nie jest więc każde naruszenie Konstytucji, ale tylko naruszenie wyrażonych w niej norm regulujących wolności lub prawa człowieka i obywatela.
Skarga konstytucyjna musi zatem zawierać zarówno wskazanie konkretnej osoby, której wolności lub prawa naruszono, jak i wskazanie, które z określonych (poręczonych, zapewnionych, gwarantowanych, chronionych) w Konstytucji wolności lub praw zostały naruszone, a także określać sposób tego naruszenia. Wymogu tego skarżąca nie dopełniła, a powołanie wzorca kontroli z art. 92 Konstytucji uniemożliwia nadanie biegu skardze konstytucyjnej. Z przedstawionych wyżej powodów, na podstawie art. 49 w zw. z art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.
U. Nr 102, poz. 643, ze zm.), Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.