Constitutional Court dismisses appeal for missing deadline due to computer failure without merit. The court rejects the claim that technical issues justified a late filing. The decision upholds strict procedural deadlines for constitutional complaints. The court finds the appellant failed to prove force majeure. The ruling emphasizes personal responsibility for filing within limits. The court refuses to extend the deadline for the appeal.
Legislator summary
AI generatedThe Constitutional Court dismissed the appellant's appeal filed after the statutory deadline expired. The appellant claimed computer system failure prevented timely submission of the appeal, but the court found the documents were ready on the last day. The court ruled that the appellant failed to exercise due diligence and did not meet the burden of proof required to extend the deadline.
Legislator headnote
AI generatedArt. 49 ust. 1, 4, 5 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym; Art. 20 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym w zw. z art. 168 § 1 k.p.c.: An appeal filed after the deadline is dismissed unless the applicant proves they missed the deadline without fault, and mere technical difficulties do not constitute force majeure.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
561/6/B/2013 POSTANOWIENIE z dnia 14 listopada 2013 r. Sygn. akt Ts 33/12 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Stanisław Rymar – przewodniczący Zbigniew Cieślak – sprawozdawca Maria Gintowt-Jankowicz, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 lipca 2013 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej J.B., p o s t a n a w i a: pozostawić zażalenie bez rozpoznania.
UZASADNIENIE
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 10 lutego 2012 r. (data nadania) J.B. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) z art. 2, art. 30, art. 32 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji. Postanowieniem z 25 lipca 2013 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu wniesionej skardze, stwierdziwszy, że zarzut naruszenia art. 64 ust. 1 Konstytucji przez zaskarżony przepis jest oczywiście bezzasadny (art. 49 w zw. z art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym [Dz.
U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK]). Ponadto, zdaniem Trybunału skarżący nie uprawdopodobnił naruszenia przysługującego mu prawa do równej ochrony praw majątkowych (art. 64 ust. 2 w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji), co również uzasadniało odmowę nadania dalszego biegu skardze (art. 79 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy o TK). Trybunał ocenił też jako bezpodstawną próbę wywiedzenia z godności osobistej (art. 30 Konstytucji) „prawa do reprezentowania innych”, a tym samym uznał zarzut naruszenia art. 30 Konstytucji przez art. 35 § 1 p.p.s.a. za oczywiście bezzasadny (art. 49 w zw. z art. 36 ust. 3 ustawy o TK).
Trybunał przypomniał, że art. 2 Konstytucji może tylko wyjątkowo być samodzielnym wzorcem kontroli konstytucyjnej, a skarżący nie wykazał, by z tego przepisu wynikało dla niego nowe prawo podmiotowe, którego ochrony mógłby domagać się w trybie skargi konstytucyjnej. Postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 25 lipca 2013 r. doręczono skarżącemu 30 lipca 2013 r. Na powyższe postanowienie skarżący złożył 14 sierpnia 2013 r. (data nadania) zażalenie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia. Skarżący twierdzi przy tym, że powodem, dla którego wniósł zażalenie po upływie terminu określonego w art. 49 w zw. z art. 36 ust. 4 ustawy o TK, była „awaria programów sterujących pracą komputera”.
Do wniosku dołączył płytę CD ze zdjęciami, aby wykazać, że zażalenie było gotowe do wysłania 6 sierpnia 2013 r. (w ostatnim dniu terminu do jego złożenia). Skarżący wyjaśnia też, że „awaria polegała na pozbawieniu łączności elektronicznej systemu operacyjnego komputera z urządzeniami zewnętrznymi takimi jak: drukarka, Internet, nagrywarka płyt CD”, co uniemożliwiło „wydruk sporządzonego zażalenia, jego ewentualne przesłanie (choćby tymczasowe) do Trybunału Konstytucyjnego drogą elektroniczną lub przeniesienie zażalenia na płytę CD (inny nośnik elektroniczny) i dokonanie wydruku w punkcie usługowym”.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 49 w zw. z art. 36 ust. 4 ustawy o TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia. W świetle art. 49 w zw. z art. 36 ust. 5 ustawy o TK, jeśli zażalenie zostało wniesione po upływie terminu, Trybunał, na posiedzeniu niejawnym, postanowieniem pozostawia zażalenie bez rozpoznania (zob. m.in. postanowienia TK z: 26 marca 2002 r., Ts 110/01, OTK ZU nr 2/B/2002, poz. 140; 12 listopada 2002 r., Ts 151/01, OTK ZU nr 4/B/2002, poz. 261; 18 stycznia 2005 r., Ts 160/04, OTK ZU nr 1/B/2005, poz. 47; 11 stycznia 2005 r., Ts 161/04, OTK ZU nr 1/B/2005, poz. 49 oraz 14 lutego 2012 r., Ts 16/11, OTK ZU nr 1/B/2012, poz. 109).
Wyjątkiem jest przypadek, gdy skarżący uchybił bez swojej winy terminowi do złożenia zażalenia (art. 20 ustawy o TK w zw. z art. 168 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego [Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.]) – wówczas może wnosić o przywrócenie terminu do jego złożenia. Postanowienie z 25 lipca 2013 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze doręczono skarżącemu 30 lipca 2013 r. Termin, o którym mowa w art. 49 w zw. z art. 36 ust. 4 ustawy o TK, upłynął więc 6 sierpnia 2013 r.
Zażalenie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia skarżący wniósł dopiero 14 sierpnia 2013 r. (data nadania). Skarżący jako przyczynę niedotrzymania terminu wskazał problemy techniczne związane z wydrukowaniem lub nagraniem na nośnik optyczny zażalenia, na potwierdzenie czego przedstawił zdjęcia monitora komputera, na których widać projekt zażalenia na postanowienie o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Trybunał stwierdza, że zażalenie skarżącego było gotowe 6 sierpnia 2013 r. (w ostatnim dniu terminu do jego wniesienia), wystarczyło zatem je przepisać odręcznie i wysłać do Trybunału Konstytucyjnego.
Zdaniem Trybunału przedstawione przez skarżącego argumenty nie uzasadniają wydłużenia o osiem dni terminu do wniesienia zażalenia – tym bardziej że nie istnieje obowiązek składania zażalenia w formie podpisanego wydruku komputerowego. Skoro skarżący nie dołożył należytej staranności, by zażalenie złożyć w terminie, wniosek skarżącego o jego przywrócenie – jako bezzasadny – nie zasługuje na uwzględnienie (wniosek ten nie spełnia warunku określonego w art. 20 ustawy o TK w zw. z art. 169 § 2 k.p.c., tj. obowiązku uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających wniosek).
Wziąwszy powyższe pod uwagę, na podstawie art. 49 w zw. z art. 36 ust. 5 ustawy o TK Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.