Legislator Case Law & Legislation
Ts 9/13 AI generated

Constitutional complaint dismissed for lack of specific constitutional rights violated regarding retroactive execution laws.

Case Number Ts 9/13
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Constitutional Court dismissed the constitutional complaint without further examination because the petitioner failed to identify specific constitutional rights violated by the new law. The petitioner argued that the updated execution code violated the principle of non-retroactivity under Article 2 of the Constitution, but the court found this principle does not constitute a subjective right. Consequently, the court ruled that the complaint lacked the necessary indication of infringed freedoms or rights required for admissibility under Article 79 of the Constitution.

Legislator headnote

AI generated

Art. 79 ust. 1 Konstytucji; Art. 2 Konstytucji: The principle of non-retroactivity in criminal execution law is not a subjective right; a constitutional complaint must specifically identify violated constitutional freedoms or rights, not merely cite general principles.

Keywords

AI generated
constitutional complaint admissibility principle of non-retroactivity subjective constitutional rights criminal execution law lex retro non agit Article 79 Constitution lack of specific rights

Cited Legislation

AI generated
Art. 79 ust. 1 Konstytucji
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji skargę konstytucyjną może wnieść „każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone”.
Art. 2 Konstytucji
1431) z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
Art. 42 ust. 1 Konstytucji
W cytowanym wyżej wyroku Trybunał podkreślił również, że związek zasady lex retro non agit z prawem karnym wyraża art. 42 ust. 1 Konstytucji (zasada nullum crimen sine lege).
Art. 49 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym
Powyższa okoliczność jest – w myśl art. 49 w zw.
Art. 36 ust. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym
Art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym
1 Konstytucji RP oraz art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym“ (SK 21/99, OTK ZU nr 5/2000, poz.
art. 2 Konstytucji
1431) z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
art. 207 § 1 k.k
553, ze zm.; dalej: k.k.) i art. 207 § 1 k.k.
art. 79 ust. 1 Konstytucji
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji skargę konstytucyjną może wnieść „każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone”.
art. 79 ust. 1 Konstytucji RP
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 79 ust.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

437/4/B/2013 POSTANOWIENIE z dnia 15 marca 2013 r. Sygn. akt Ts 9/13 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Maria Gintowt-Jankowicz, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej M.W. w sprawie zgodności: art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny wykonawczy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 240, poz. 1431) z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.

UZASADNIENIE

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 11 stycznia 2013 r. (data nadania) M.W. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny wykonawczy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 240, poz. 1431; dalej: ustawa zmieniająca) z art. 2 Konstytucji. Skargę konstytucyjną wniesiono w związku z następującą sprawą. Postanowieniem z 21 sierpnia 2012 r. (sygn. akt III Kow 2098/12 owz) Sąd Okręgowy w Koszalinie odwołał warunkowe przedterminowe zwolnienie udzielone skarżącemu postanowieniem Sądu Okręgowego w Koszalinie z 7 października 2010 r. (sygn. akt III Kow 1291/10 wz) i zarządził wykonanie reszty nieodbytej kary dwóch lat pozbawienia wolności, orzeczonej prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Kołobrzegu z 25 października 2005 r. (sygn. akt VI K 450/05) za czyn określony w art. 197 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r.

– Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, ze zm.; dalej: k.k.) i art. 207 § 1 k.k. Uzasadniając postanowienie, sąd wskazał, że skarżący w okresie próby, tj. 12 grudnia 2010 r., dopuścił się umyślnego przestępstwa, o którym mowa w art. 178a § 1 k.k., a za które prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Kołobrzegu z 10 marca 2011 r. (sygn. akt II K 47/11) skazano go na karę sześciu miesięcy pozbawienia wolności, przy czym jej wykonanie warunkowo zawieszono na okres czterech lat próby. Na postanowienie Sądu Okręgowego w Koszalinie z 21 sierpnia 2012 r. obrońca skarżącego wniósł zażalenie.

Postanowieniem z 29 października 2012 r. (sygn. akt II AKzw 980/12) Sąd Apelacyjny w Szczecinie – II Wydział Karny utrzymał w mocy orzeczenie sądu okręgowego. Powyższe rozstrzygnięcie, wraz z uzasadnieniem doręczono pełnomocnikowi skarżącego 6 listopada 2012. Skarżący twierdzi, że zakwestionowany przepis narusza wyrażoną w art. 2 Konstytucji zasadę lex retro non agit w ten sposób, że przy wykonywaniu orzeczeń, (wykonalnych przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej) nakazuje stosować, nowe niekorzystne dla skarżącego przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r.

– Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90, poz. 557, ze zm.). Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji skargę konstytucyjną może wnieść „każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone”. Oznacza to, że warunkiem złożenia skargi konstytucyjnej nie jest każde naruszenie Konstytucji, ale tylko naruszenie wyrażonych w niej norm regulujących wolności lub prawa człowieka i obywatela. Skarga konstytucyjna musi zatem zawierać wskazanie zarówno konkretnej osoby, której wolności lub prawa naruszono, jak i tego, które z określonych (poręczonych, zapewnionych, gwarantowanych, chronionych) w Konstytucji wolności lub praw naruszono, a także określenie sposobu naruszenia.

Skarżący zarzucił, że art. 10 ust. 1 ustawy zmieniającej, w myśl którego przepisy w brzmieniu, jakie nadała im niniejsza ustawa, stosuje się również przy wykonywaniu orzeczeń, które stały się wykonalne przed dniem jej wejścia w życie, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji. Na temat możliwości powoływania się na naruszenie zasad określonych w art. 2 Konstytucji Trybunał wypowiadał się już wielokrotnie, a najpełniej w sprawie o sygnaturze Ts 105/00 (postanowienia TK z 12 grudnia 2000 r. i 23 stycznia 2002 r., OTK ZU nr 1/B/2002, poz. 59 i 60).

Trybunał, badając, czy możliwe jest dochodzenie ochrony zasad wynikających z art. 2 ustawy zasadniczej w trybie skargi konstytucyjnej, przede wszystkim zwrócił uwagę na konieczność precyzyjnego określenia wolności lub prawa podmiotowego, wyinterpretowanego z przepisu, którego naruszenie ma uzasadnić legitymację do wniesienia skargi konstytucyjnej. Trybunał podkreślił przy tym, że chodzi tu o prawa lub wolności przyjmujące normatywną postać praw podmiotowych. To znaczy o prawa, których adresatem jest obywatel (lub inny podmiot prawa), które kształtują jego sytuację prawną, i dają mu możliwość wyboru zachowania się, tj. spełnienia lub niespełnienia normy prawnej (zob.

Z. Czeszejko-Sochacki, L. Garlicki, J. Trzciński, Komentarz do ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, Warszawa 1999, s. 159). Podstawą do wniesienia skargi nie jest powołanie się przez skarżącego na naruszenie wynikającej z art. 2 Konstytucji zasady nieretroaktywności prawa. W wyroku z 10 lipca 2000 r. Trybunał orzekł: „[wynikająca z art. 2 Konstytucji] zasada lex retro non agit oraz zasada ochrony praw słusznie nabytych mają charakter zasad przedmiotowych, wyznaczających granice ingerencji władzy publicznej w sferę praw podmiotowych.

Naruszenie tych zasad może uzasadniać zarzut niedopuszczalnego wkroczenia przez tę władzę w sferę konstytucyjnie chronionych praw lub wolności jednostki, co w konsekwencji prowadzi do stwierdzenia sprzecznego z porządkiem konstytucyjnym naruszenia tych praw lub wolności. Obowiązkiem skarżącego jest zatem wskazanie, w zakresie jakich praw lub wolności konstytucyjnych sąd lub inny organ administracji publicznej wydał orzeczenie sprzeczne z zakazem retroakcji lub zasadą ochrony praw nabytych, samo odwołanie się do zasady państwa prawnego nie jest wystarczające w perspektywie warunków wynikających z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym“ (SK 21/99, OTK ZU nr 5/2000, poz. 144; zob. również postanowienie TK z 17 lutego 1999 r., Ts 154/98, OTK ZU nr 2/1999, poz. 34).

W cytowanym wyżej wyroku Trybunał podkreślił również, że związek zasady lex retro non agit z prawem karnym wyraża art. 42 ust. 1 Konstytucji (zasada nullum crimen sine lege). Zdaniem Trybunału „zasada ta oznacza, iż nie ma przestępstwa bez ustawy obowiązującej w czasie popełnienia przestępstwa, nie ma kary bez przewidującej jej ustawy oraz, że prawo nie działa wstecz, a zatem, że można orzekać tylko na podstawie prawa obowiązującego w chwili popełnienia czynu. Zasada lex retro non agit stwarza gwarancję bezpieczeństwa, iż działanie nie będące przestępstwem nie stanie się nim po jakimś czasie, a jeżeli jest karalne, to jest zagrożone dokładnie określoną karą.

Należy jednak zaznaczyć, że przepis ten odnoszący się do orzekania w przedmiocie winy i kary nie może być podstawą kontroli normy, która dotyczy instytucji związanej z wykonywaniem już orzeczonej kary pozbawienia wolności”. W wyroku z 6 lipca 1999 r. Trybunał Konstytucyjny stwierdził natomiast, że „w art. 42 ust. 1 Konstytucji jest zawarta zasada lex retro non agit, ale tylko w takim zakresie, w którym pokrywa się ona z zasadą nullum crimen sine lege. “Zasada nullum crimen sine lege jest szczególnym ujęciem zasady lex retro non agit, dlatego, że u jej podstaw także znajduje się wprowadzenie dla obywatela gwarancji, iż przepisy określające skutki prawne jego działania obowiązujące w momencie podejmowania tegoż, nie ulegną później zmianie.

Ściśle mówiąc chodzi tu o zagwarantowanie obywatelowi, iż podjęte przez niego działanie albo nie jest karalne, a jeżeli jest karalne, to zagrożone jest dokładnie określoną karą” (P 2/99, OTK ZU Nr 5/1999, poz. 103, s. 564). Ponieważ wywodzona przez skarżącego z art. 2 Konstytucji zasada lex retro non agit nie ma charakteru prawa podmiotowego, a ponadto w skardze nie wskazano żadnego prawa podmiotowego, które naruszono by na skutek złamania powyższej zasady, więc należy przyjąć, że w niniejszej sprawie art. 2 Konstytucji nie można uznać za źródło konstytucyjnych praw lub wolności, o których mowa w art. 79 ust. 1 Konstytucji.

Wniesiona skarga konstytucyjna nie spełnia zatem podstawowej przesłanki przekazania jej do merytorycznego rozpoznania – nie zawiera wskazania naruszonych wolności lub praw. Powyższa okoliczność jest – w myśl art. 49 w zw. z art. 36 ust. 3 i art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o TK – podstawą odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. W związku z powyższym Trybunał Konstytucyjny orzekł jak na wstępie.