Constitutional complaint dismissed; appeal rejected as applicant failed to exhaust legal remedies regarding final ruling basis.
Legislator summary
AI generatedThe Constitutional Court rejected the applicants' appeal against its decision to dismiss their constitutional complaint. The applicants argued that specific civil procedure and court costs statutes violated constitutional rights, claiming the appellate court incorrectly applied the wrong legal basis for its final ruling. The court determined the applicants had not exhausted legal remedies because they failed to request a correction of the dismissal order within the statutory deadline.
Legislator headnote
AI generatedArt. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy o TK; Art. 46 ust. 1 ustawy o TK: A constitutional complaint is inadmissible if the applicant has not exhausted legal remedies, specifically by failing to request a correction of a dismissal order within the prescribed time limit.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
424/5/B/2012 POSTANOWIENIE z dnia 27 września 2012 r. Sygn. akt Ts 305/10 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Marek Kotlinowski – przewodniczący Teresa Liszcz – sprawozdawca Marek Zubik, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 2 kwietnia 2012 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Andrzeja i Marka H., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia.
UZASADNIENIE
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 18 listopada 2010 r. Andrzej i Marek H. (dalej: skarżący) domagali się stwierdzenia, że art. 1821 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) obowiązujący do 3 maja 2012 r. oraz art. 36 ustawy z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 88, ze zm.) są niezgodne z art. 45 ust. 1 i art. 32 ust. 1 Konstytucji. Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 2 kwietnia 2012 r. odmówił nadania dalszego biegu skardze.
W ocenie Trybunału żaden z zaskarżonych przepisów nie stanowił – w rozumieniu art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK) – podstawy ostatecznego orzeczenia wydanego w sprawie skarżących. Ponadto, skarżący nie wyczerpali drogi prawnej, nie wnieśli bowiem o uzupełnienie postanowienia o umorzeniu postępowania, wydanego przez Sąd Okręgowy w Poznaniu 6 kwietnia 2007 r. Okoliczność ta stanowiła przesłankę odmowy nadania dalszego biegu skardze na podstawie art. 46 ust. 1 ustawy o TK.
Skarżący wnieśli zażalenie na postanowienie Trybunału. W ich ocenie zaskarżone przepisy, a nie – jak stwierdził Trybunał w kwestionowanym postanowieniu – art. 351 § 1 k.p.c., były podstawą postanowienia Sądu Apelacyjnego w Poznaniu, Wydział I Cywilny (sygn. akt I ACz 973/10) z 22 lipca 2010 r. Sąd ten oddalił bowiem zażalenie skarżących, a zgodnie z art. 351 § 1 k.p.c. powinien był uchylić postanowienie sądu I instancji i odrzucić wniosek skarżących. Skarżący wskazują również, że uzupełnienie postanowienia o umorzeniu postępowania w oparciu o art. 351 § 1 k.p.c. nie było w ogóle w ich sprawie możliwe, ponieważ na podstawie art. 1821 § 1 k.p.c. wyłączone jest stosowanie art. 108 k.p.c., a tym samym możliwość orzeczenia o kosztach sądowych.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 36 ust. 4 w zw. z art. 49 ustawy o TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 25 ust. 1 pkt 3 lit. b in fine w zw. z art. 36 ust. 6 i 7 ustawy o TK). Na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał Konstytucyjny bada przede wszystkim, czy wydając zaskarżone postanowienie, prawidłowo ustalił istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu.
W niniejszej sprawie Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że kwestionowane postanowienie jest prawidłowe, a argumenty przytoczone w zażaleniu nie podważają ustaleń przedstawionych w tym orzeczeniu i dlatego nie zasługują na uwzględnienie. Trybunał przypomina, że skarga konstytucyjna – w myśl art. 79 ust. 1 Konstytucji – powinna zostać wniesiona w celu zbadania zgodności z Konstytucją tej normy, na podstawie której sąd lub organ administracji wydał ostateczne orzeczenie w sprawie skarżącego, prowadzące do naruszenia jego konstytucyjnych praw lub wolności.
Zgodnie z art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy o TK, to skarżący jest zobowiązany do wskazania przepisu, którego zastosowanie w jego sprawie wywołało skutek oceniany przez niego jako naruszenie praw podmiotowych. Ostatecznym orzeczeniem o wolnościach lub prawach skarżących, w rozumieniu art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy o TK, jest postanowienie Sądu Apelacyjnego w Poznaniu – Wydział I Cywilny (sygn. akt I ACz 973/10) z 22 lipca 2010 r. Trafnie zwrócił uwagę Trybunał w postanowieniu o odmowie nadania dalszego biegu skardze, że podstawą wydania orzeczenia przez Sąd Apelacyjny w Poznaniu był art. 351 k.p.c., a nie zaskarżone przepisy.
W uzasadnieniu sąd apelacyjny wyraźnie bowiem wskazał, że po wydaniu postanowienia o umorzeniu postępowania skarżący mogli – na podstawie art. 351 k.p.c. – wnieść o jego uzupełnienie w zakresie orzeczenia o kosztach umorzonego postępowania. Termin do złożenia wniosku upłynął jednak 3 maja 2007 r. Wniosek skarżących o zasądzenie kosztów postępowania złożony 25 stycznia 2010 r. był zatem niedopuszczalny. Skoro sąd wyraźnie wskazał, że to właśnie art. 351 k.p.c., a nie zaskarżone przepisy, był podstawą orzeczenia, to samo brzmienie sentencji postanowienia, w której sąd apelacyjny oddalił zażalenie skarżących, nie może skutkować przyjęciem – wbrew niebudzącej wątpliwości treści uzasadnienia – że podstawą orzeczenia był nie art. 351 k.p.c., lecz zaskarżone przepisy.
Ponadto, Trybunał zwraca uwagę, że zaskarżone przepisy były podstawą innego postanowienia, tj. postanowienia Sądu Okręgowego w Poznaniu z 6 kwietnia 2007 r. Złożenie przez skarżących wniosku o zasądzenie kosztów umorzonego postępowania (nieprzewidzianego zresztą przez przepisy procedury cywilnej) po ponad dwóch latach od uprawomocnienia się postanowienia o umorzeniu postępowania nie może skutkować „odżyciem” terminu do złożenia skargi konstytucyjnej. W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny orzekł jak w sentencji.