Constitutional complaint dismissed for lack of admissibility as the challenged rule was not the basis of the final judgment. The court found the complaint misidentified the legal basis for the ruling. The court ruled the complaint inadmissible because it targeted the wrong norm. The court held the complaint failed to meet formal admissibility requirements under the Constitutional Tribunal Act. The court determined the complaint was clearly unfounded due to the misidentification of the legal basis. The court concluded the complaint did not satisfy the requirements for further proceedings.

181/2/B/2013 POSTANOWIENIE z dnia 12 kwietnia 2012 r. Sygn. akt Ts 272/11 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Andrzej Wróbel, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Jarosława J. o zbadanie zgodności: art. 357 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.) z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.

UZASADNIENIE

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 15 września 2011 r. Jarosław J. (dalej: skarżący) domaga się stwierdzenia niezgodności art. 357 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art. 45 ust. 1 Konstytucji w zakresie, w jakim przepis ten zwalnia sąd z obowiązku uzasadniania wydanych na posiedzeniu niejawnym orzeczeń niepodlegających zaskarżeniu. Skarga została złożona w związku z następującym stanem faktycznym. Postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Gdańsku – Wydział I Cywilny z 22 grudnia 2010 r. (sygn. akt I ACa 918/10) odrzucono wnioski skarżącego o zwolnienie go od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu w postępowaniu przeciwko Skarbowi Państwa – Zakładowi Karnemu w Czarnem o zapłatę i rentę.

Orzeczenie doręczono skarżącemu 30 grudnia 2010 r. Zdaniem skarżącego kwestionowany przepis narusza przysługujące mu prawo do jawnego rozpoznania sprawy oraz zasadę pewności prawa. Skarżący twierdzi nadto, że przysługuje mu – w ramach prawa do sądu – prawo do zapoznania się z motywami rozstrzygnięcia zapadłego w jego sprawie (zob. art. 45 ust. 1 Konstytucji). Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Skarga konstytucyjna stanowi, zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji, szczególny środek ochrony konstytucyjnych wolności lub praw, które zostały naruszone przez wydanie w sprawie skarżącego orzeczenia opartego na zaskarżonej normie.

Powołany przepis Konstytucji wyznacza przesłanki dopuszczalności skargi konstytucyjnej, które zostały uszczegółowione w ustawie z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). Skarga powinna zatem spełniać wymogi formalne ujęte w art. 46-48 ustawy o TK, a zarzuty w niej zawarte nie mogą cechować się oczywistą bezzasadnością (art. 36 ust. 3 w zw. z art. 49 ustawy o TK). Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego złożona skarga nie spełnia powyższych wymogów, co uniemożliwia nadanie jej dalszego biegu.

Trybunał zwraca uwagę, że skarga konstytucyjna – w myśl art. 79 ust. 1 Konstytucji – powinna zostać wniesiona w sprawie zbadania zgodności z Konstytucją tej normy, na podstawie której sąd lub organ administracji wydał ostateczne orzeczenie w sprawie skarżącego, prowadzące do naruszenia jego konstytucyjnych praw lub wolności. Zgodnie z art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy o TK to skarżący jest zobowiązany do wskazania aktu normatywnego, którego zastosowanie w jego sprawie wywołało skutek oceniany przez niego jako naruszenie praw podmiotowych.

W ocenie Trybunału kwestionowany przepis nie stanowił podstawy orzeczenia, z którym skarżący wiąże naruszenie przysługujących mu konstytucyjnych praw podmiotowych. Zgodnie bowiem z art. 357 § 1 k.p.c. postanowienia ogłoszone na posiedzeniu jawnym sąd uzasadnia tylko wtedy, gdy podlegają one zaskarżeniu, i wyłącznie na żądanie strony, zgłoszone w terminie tygodniowym od dnia ogłoszenia postanowienia. Postanowienia te doręcza się jedynie tej stronie, która zażądała sporządzenia uzasadnienia i doręczenia postanowienia z uzasadnieniem.

Postanowienie Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 22 grudnia 2010 r. (sygn. akt I ACa 918/10) zostało wydane na posiedzeniu niejawnym, co zostało wprost wskazane w treści orzeczenia. Przepisem, który reguluje kwestię uzasadniania postanowień wydanych na posiedzeniu niejawnym jest art. 357 § 2 k.p.c., a nie zaskarżony przepis. Z treści wniesionej skargi wynika jednoznacznie, że skarżący domaga się kontroli konstytucyjnej art. 357 § 1 k.p.c., przedstawia bowiem argumenty związane z rozpoznaniem wniosku na posiedzeniu jawnym. Tym samym, wykluczona jest w tym wypadku jakakolwiek omyłka pisarska.

Okoliczność powyższa stanowi samodzielną podstawę odmowy nadania dalszego biegu skardze, dlatego Trybunał Konstytucyjny – na podstawie art. 49 w zw. z art. 36 ust. 3 i art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy o TK – postanowił jak w sentencji.