Legislator Case Law & Legislation
Ts 223/10 AI generated

Constitutional Court dismisses appeal as gun law amendment invalidates original constitutional complaint grounds.

Case Number Ts 223/10
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Constitutional Court of Poland dismissed the appellant's appeal against a prior decision refusing to proceed with a constitutional complaint. The appellant argued that the gun control law unfairly stripped individuals of their 'clean slate' status before criminal proceedings concluded, violating constitutional rights. The Court rejected this, noting that the specific provision cited had been amended by a new law, rendering the original complaint's legal basis obsolete.

Legislator headnote

AI generated

Art. 36 ust. 4 w zw. z art. 49 ustawy o TK; Art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji: A constitutional complaint must be based on current norms; if the cited provision is repealed or amended, the complaint lacks a valid legal basis.

Keywords

AI generated
Constitutional Court appeal Gun control legislation Clean slate status Constitutional complaint dismissal Normative act validity Right to presumption of innocence Procedural prerequisites

Cited Legislation

AI generated
Art. 36 ust. 4 w zw. z art. 49 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 36 ust. 4 w zw. z art. 49 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.
Art. 25 ust. 1 pkt 3 lit. b in fine w zw. z art. 36 ust. 6 i 7 ustawy o TK
Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 25 ust. 1 pkt 3 lit. b in fine w zw. z art. 36 ust. 6 i 7 ustawy o TK).
Art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji
z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.
Art. 49 w zw. z art. 36 ust. 7 ustawy o TK
Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę, Trybunał Konstytucyjny na podstawie art. 49 w zw. z art. 36 ust. 7 ustawy o TK nie uwzględnił zażalenia wniesionego na postanowienie o odmowie nadania rozpatrywanej skardze konstytucyjnej dalszego biegu.
art. 42 ust. 3 Konstytucji
7 oraz art. 42 ust. 3 Konstytucji, a także art.
art. 7 Konstytucji
2 oraz art. 7 Konstytucji nie mogą stanowić samodzielnych wzorców kontroli w postępowaniu inicjowanym skargą konstytucyjną.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

348/4/B/2012 POSTANOWIENIE z dnia 24 lipca 2012 r. Sygn. akt Ts 223/10 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Andrzej Rzepliński – przewodniczący Mirosław Granat – sprawozdawca Marek Zubik, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 sierpnia 2011 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Leonarda B., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia.

UZASADNIENIE

W skardze konstytucyjnej z 7 września 2010 r. Leonard B. (dalej: skarżący) wniósł o stwierdzenie niezgodności art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525, ze zm.; dalej: ustawa o broni i amunicji) z art. 2, art. 7 oraz art. 42 ust. 3 Konstytucji, a także art. 11 ust. 1 Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka z dnia 10 grudnia 1948 r., art. 14 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, otwartego do podpisu w Nowym Jorku dnia 19 grudnia 1966 r. (Dz.

U. z 1977 r. Nr 38, poz. 167) oraz art. 6 ust. 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, ze zm.). Postanowieniem z 16 sierpnia 2011 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Podstawą odmowy było ustalenie, że skarżący nie wskazał sposobu naruszenia konstytucyjnych wolności i praw wynikających z art. 42 ust. 3 Konstytucji. Trybunał Konstytucyjny wskazał również, że art. 2 oraz art. 7 Konstytucji nie mogą stanowić samodzielnych wzorców kontroli w postępowaniu inicjowanym skargą konstytucyjną.

Ponadto Trybunał podkreślił, że podstawą skargi mogą być jedynie zarzuty naruszenia przez akt normatywny praw i wolności gwarantowanych w Konstytucji, a zatem umowy międzynarodowe nie mogą stanowić właściwego wzorca kontroli. Postanowienie Trybunału zostało zaskarżone zażaleniem z 25 sierpnia 2011 r. w części odnoszącej się do zgodności zakwestionowanych przepisów z art. 42 ust. 3 Konstytucji. Skarżący zarzucił, że Trybunał błędnie uznał, iż w skardze nie wskazano sposobu naruszenia konstytucyjnego prawa wynikającego z art. 42 ust. 3 Konstytucji.

Zdaniem skarżącego w postanowieniu z 16 sierpnia 2011 r. Trybunał Konstytucyjny nieprawidłowo przyjął, że cofnięcie pozwolenia na broń stanowi jedynie konsekwencję wystąpienia stanu faktycznego, z którym ustawodawca wiąże określone skutki prawne, jej celem nie jest zaś ustalenie naganności zachowania ludzkiego i wymierzenie sankcji. W ocenie skarżącego zakwestionowane przepisy prowadzą do „przedwczesnej utraty przymiotu osoby nieskazitelnej”. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 36 ust. 4 w zw. z art. 49 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.

U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK) skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 25 ust. 1 pkt 3 lit. b in fine w zw. z art. 36 ust. 6 i 7 ustawy o TK). Na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał Konstytucyjny bada przede wszystkim, czy wydając zaskarżone postanowienie, prawidłowo uznał istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu.

Trybunał w niniejszym składzie ustalił, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, argumenty podniesione w zażaleniu nie podważają zaś ustaleń przedstawionych w tym orzeczeniu i dlatego nie zasługują na uwzględnienie. Trybunał stwierdza, iż skarżący nie wykazał w zażaleniu, że w skardze konstytucyjnej został określony sposób naruszenia przez zaskarżone przepisy praw wynikających z art. 42 ust. 3 Konstytucji. Skarżący w uzasadnieniu zażalenia podkreślił, że zakwestionowana regulacja prowadzi do stwierdzenia naganności określonego zachowania, ponieważ „z góry ustala »odpowiedzialność« sprawcy, który mimo, iż ostatecznie może zostać prawomocnie uniewinniony, według ustawy o broni i amunicji przedwcześnie traci przymiot osoby nieskazitelnej”.

Powyższe stanowisko nie zasługuje na uwzględnienie. Jak słusznie przyjął Trybunał w zaskarżonym postanowieniu, decyzja wydana na podstawie wskazanych przepisów nie odnosi się do kwestii ustalenia winy osoby, wobec której toczy się postępowanie karne, dlatego też nie należy jej łączyć z konstytucyjną gwarancją domniemania niewinności. Trafnie wskazał Trybunał, że nie można mówić o jakiejkolwiek formie ustalania na podstawie zakwestionowanych przepisów naganności zachowania osoby, której dotyczy cofnięcie pozwolenia na broń.

Jedynie na marginesie Trybunał zwraca uwagę, że zaskarżony art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji został zmieniony ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. Nr 38, poz. 195). Zakwestionowane przepisy w obecnie obowiązującym brzmieniu nie przewidują cofnięcia pozwolenia na broń w odniesieniu do osób, wobec których toczy się postępowanie karne.

Utrata mocy obowiązującej aktu normatywnego w zaskarżonym zakresie stanowi samoistną podstawę odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę, Trybunał Konstytucyjny na podstawie art. 49 w zw. z art. 36 ust. 7 ustawy o TK nie uwzględnił zażalenia wniesionego na postanowienie o odmowie nadania rozpatrywanej skardze konstytucyjnej dalszego biegu.