Legislator Case Law & Legislation
Ts 218/11 AI generated

Constitutional complaint dismissed for lack of admissibility due to failure to link disciplinary procedure to judicial court standards.

Case Number Ts 218/11
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Constitutional Court of Poland dismissed the applicant's constitutional complaint without further examination. The applicant challenged the disciplinary procedure for lack of two-instance judicial review, arguing violations of fair trial rights. The court ruled that the complaint was inadmissible because the applicant failed to demonstrate how the disciplinary process violated constitutional guarantees applicable only to ordinary judicial courts.

Legislator headnote

AI generated

Art. 45 ust. 1 Konstytucji; Art. 77 ust. 2 Konstytucji; Art. 176 ust. 1 Konstytucji; Art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o TK: A constitutional complaint regarding a disciplinary procedure is inadmissible if the applicant fails to specify how the lack of judicial court review violates constitutional standards reserved for ordinary courts.

Keywords

AI generated
constitutional complaint admissibility disciplinary procedure review judicial court standards fair trial rights two-instance procedure Constitutional Court Poland lack of symmetry

Cited Legislation

AI generated
Art. 45 ust. 1 Konstytucji
Pod adresem zakwestionowanego przepisu skarżący sformułował zarzut naruszenia prawa do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy przez niezależny i bezstronny sąd (art. 45 ust. 1 Konstytucji), prawo do „drogi sądowej w normalnym rozumieniu tej drogi” (art.
Art. 77 ust. 2 Konstytucji
1 Konstytucji), prawo do „drogi sądowej w normalnym rozumieniu tej drogi” (art. 77 ust. 2 Konstytucji) oraz prawo do „co najmniej dwuinstancyjnego postępowania sądowego” (art.
Art. 176 ust. 1 Konstytucji
2 Konstytucji) oraz prawo do „co najmniej dwuinstancyjnego postępowania sądowego” (art. 176 ust. 1 Konstytucji).
Art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o TK
Skarżący nie spełnił przesłanki warunkującej merytoryczne rozpoznanie skargi, nie uzasadnił bowiem naruszenia przysługujących mu konstytucyjnych wolności lub praw (art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o TK).
Art. 49 ustawy o TK
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 49 w związku z art.
Art. 36 ust. 1 ustawy o TK
49 w związku z art. 36 ust.
art. 176 Konstytucji
2 i art. 176 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
art. 45 ust. 1 Konstytucji
Pod adresem zakwestionowanego przepisu skarżący sformułował zarzut naruszenia prawa do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy przez niezależny i bezstronny sąd (art. 45 ust. 1 Konstytucji), prawo do „drogi sądowej w normalnym rozumieniu tej drogi” (art.
art. 77 ust. 2 Konstytucji
1 Konstytucji), prawo do „drogi sądowej w normalnym rozumieniu tej drogi” (art. 77 ust. 2 Konstytucji) oraz prawo do „co najmniej dwuinstancyjnego postępowania sądowego” (art.
art. 176 ust. 1 Konstytucji
2 Konstytucji) oraz prawo do „co najmniej dwuinstancyjnego postępowania sądowego” (art. 176 ust. 1 Konstytucji).

Cited Case Law

AI generated
wyrok TK z 8 grudnia 1998 r.
K 41/97
Constitutional court declares one-instance disciplinary review for bailiffs compatible with constitutional right to court.
wyrok TK z 16 marca 1999 r., SK 19/98
wyrok TK z 16 marca 1999 r., SK 19/98, OTK ZU nr 3/1999, poz.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

300/3/B/2012 POSTANOWIENIE z dnia 28 lutego 2012 r. Sygn. akt Ts 218/11 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Adam Jamróz, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Jana K. w sprawie zgodności: art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2009 r. Nr 146, poz. 1188, ze zm.) z art. 45, art. 77 ust. 2 i art. 176 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.

UZASADNIENIE

W skardze konstytucyjnej z 14 lipca 2011 r. Jan K. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2009 r. Nr 146, poz. 1188, ze zm.; dalej: prawo o adwokaturze) z art. 45, art. 77 ust. 2 i art. 176 Konstytucji. Skarga konstytucyjna została skierowana na podstawie następującego stanu faktycznego. Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej w Koszalinie pismem z 19 sierpnia 2010 r. wymierzył skarżącemu karę upomnienia za naruszenie uchwały Naczelnej Rady Adwokackiej z 10 października 1998 r.

– Zbioru Zasad Etyki Adwokackiej i Godności Zawodu. Sąd Dyscyplinarny Izby Adwokackiej w Koszalinie orzeczeniem z 28 grudnia 2010 r. (sygn. akt SD 3/2010) utrzymał w mocy wymierzoną karę upomnienia. Skarżący wystąpił ze środkiem odwoławczym od orzeczenia Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej w Koszalinie. Zarządzeniem z 31 stycznia 2011 r. (sygn. akt SD 3/2010) Prezes tego sądu odmówił przyjęcia środka odwoławczego do rozpoznania. Postanowieniem z 16 kwietnia 2011 r. (sygn. akt WSD 25/11) Wyższy Sąd Dyscyplinarny Adwokatury utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie.

Pod adresem zakwestionowanego przepisu skarżący sformułował zarzut naruszenia prawa do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy przez niezależny i bezstronny sąd (art. 45 ust. 1 Konstytucji), prawo do „drogi sądowej w normalnym rozumieniu tej drogi” (art. 77 ust. 2 Konstytucji) oraz prawo do „co najmniej dwuinstancyjnego postępowania sądowego” (art. 176 ust. 1 Konstytucji). W uzasadnieniu powyższych twierdzeń skarżący skoncentrował się wyłącznie na możliwości poddania kontroli orzeczenia sądu dyscyplinarnego I instancji i wskazał, że został pozbawiony „fazy korekcyjnej postępowania sądowego”.

Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 19 sierpnia 2011 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi przez wskazanie, jakie konstytucyjne wolności lub prawa wynikające z art. 45, art. 77 ust. 2 i art. 176 ust. 1 Konstytucji zostały naruszone przepisem będącym podstawą ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie oraz wyjaśnienie, w jaki sposób przepis stanowiący przedmiot skargi prowadzi do naruszenia konstytucyjnych wolności lub praw skarżącego. W piśmie procesowym stanowiącym odpowiedź na przedmiotowe zarządzenie skarżący odniósł się do wskazanych uchybień formalnych skargi konstytucyjnej.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 49 w związku z art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK) skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, podczas którego Trybunał Konstytucyjny bada, czy odpowiada ona określonym prawem wymogom. Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji oraz art. 46 i art. 47 ustawy o TK skarga, poza realizacją wymogów stawianych pismu procesowemu, powinna zawierać: dokładne określenie ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o wolnościach lub prawach albo obowiązkach określonych w Konstytucji i w stosunku do którego skarżący domaga się stwierdzenia niezgodności z Konstytucją; wskazanie, jakie konstytucyjne wolności lub prawa i w jaki sposób – zdaniem skarżącego – zostały naruszone; uzasadnienie skargi, z podaniem dokładnego opisu stanu faktycznego.

Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że zarzuty skargi muszą uprawdopodabniać niekonstytucyjność kwestionowanej regulacji, co oznacza konieczność wywiedzenia z zaskarżonych przepisów określonej normy, powołanie właściwych wzorców konstytucyjnych, zawierających podmiotowe prawa przysługujące osobom fizycznym, oraz – przez porównanie treści płynących z obu regulacji – wykazanie ich wzajemnej niezgodności. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego rozpatrywana skarga konstytucyjna powyższych wymagań nie spełnia. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zarówno skarga konstytucyjna, jak i pismo procesowe stanowiące odpowiedź na zarządzenie sędziego Trybunału Konstytucyjnego wzywające do usunięcia braków formalnych skargi wywołuje wątpliwości w zakresie zdefiniowania zarzutów skargi.

W szczególności nie jest jasne, czy skarżący kwestionuje model sądowego postępowania dyscyplinarnego, funkcjonujący w ramach korporacji adwokatów, czy też nie zgadza się z brakiem możliwości poddania kontroli zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć przez sądy powszechne. Niejasność ta wynika z braku rozważań skarżącego co do zakresu użytych w art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 i art. 176 ust. 1 Konstytucji pojęć „sąd”, „droga sądowa” oraz „postępowanie sądowe” i braku wyraźnego rozróżnienia między sądem w rozumieniu art. 175 Konstytucji a sądem dyscyplinarnym.

Trybunał ustalił, że skarga dotyczy sądowego postępowania dyscyplinarnego, a skarżący wskazał jako ostateczne orzeczenie o jego prawach i wolnościach orzeczenie Wyższego Sądu Dyscyplinarnego. Skarżący nie spełnił przesłanki warunkującej merytoryczne rozpoznanie skargi, nie uzasadnił bowiem naruszenia przysługujących mu konstytucyjnych wolności lub praw (art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o TK). Treść skargi sprowadza się do zakwestionowania procedury dyscyplinarnej wyłącznie w aspekcie braku dwuinstancyjności tego postępowania.

Zarzuty postawione w tej części skargi zostały jednak powiązane z przepisami Konstytucji określającymi standardy rozpoznania sprawy przez sąd oraz zawierającymi gwarancje w zakresie postępowania sądowego. W ten sposób nie mogło jednak dojść do wskazania sposobu naruszenia praw konstytucyjnych skarżącego, gdyż jak podkreślono w wyroku TK z 8 grudnia 1998 r., „art. 45 [Konstytucji] należy odczytywać w ścisłym powiązaniu z art. 175”, który „pojęciu sądu nadaje (…) wąskie znaczenie odnoszące się do organów, które funkcjonują w ramach władzy sądowniczej i sprawują wymiar sprawiedliwości”.

W dalszej części tego orzeczenia wskazano także, że „treść art. 176 ust. 1 Konstytucji (…) dotyczy tylko spraw przekazanych ustawami do właściwości sądów, tzn. rozpoznawanych przez sądy od początku do końca” (K 41/97, OTK ZU nr 7/1998, poz. 117). Trybunał Konstytucyjny przypomina, że wykazanie naruszenia konstytucyjnych wolności lub praw oraz wskazanie, w jaki sposób doszło do niezgodnego z Konstytucją ich uszczuplenia, wymagają porównania kontrolowanej normy zakwestionowanego przepisu z powiązanymi treściowo konstytucyjnymi wzorcami kontroli.

Brak takiej symetrii musi być oceniony jako nieprawidłowe wypełnienie obowiązku, o którym mowa w art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o TK. Skoro więc skarżący w rozpoznawanej skardze odwołał się do przepisów Konstytucji, które nie wyznaczają standardów dla postępowania dyscyplinarnego, należało przyjąć, iż nie wykazał on, w jaki sposób doszło do naruszenia konstytucyjnych wolności lub praw. Z tego powodu na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o TK Trybunał Konstytucyjny postanowił odmówić nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.

Na marginesie wypada zauważyć, że w zakresie swobody regulacyjnej ustawodawcy mieści się określenie modelu postępowania dyscyplinarnego dla poszczególnych grup zawodowych. Z punktu widzenia Konstytucji niezbędne jest natomiast poddanie decyzji zapadłych w jego toku kontroli sądu (por. wyrok TK z 16 marca 1999 r., SK 19/98, OTK ZU nr 3/1999, poz. 36). Poza granicami rozpatrywanej sprawy pozostaje jednak zagadnienie dopuszczalności drogi sądowej, gdyż jak wskazano powyżej, treścią ostatecznego orzeczenia, w związku z którym skarżący wystąpił ze skargą konstytucyjną, nie było zagadnienie możliwości poddania kontroli orzeczeń wydanych w postępowaniu dyscyplinarnym przez sąd w rozumieniu art. 45 i art. 175 Konstytucji.

Z powyższych względów Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.