Constitutional complaint dismissed due to withdrawal after Supreme Court annulled lower court judgment.
Legislator summary
AI generatedThe Constitutional Court dismissed the constitutional complaint filed by Krzysztof W. regarding civil and administrative code provisions. The applicant initially claimed violations of constitutional rights stemming from a 1950 decision depriving him of citizenship and property, but the case was suspended pending a Supreme Court ruling. After the Supreme Court annulled the lower court's judgment and remanded the case, the applicant withdrew his constitutional complaint, leading to the termination of proceedings.
Legislator headnote
AI generatedArt. 20 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym; Art. 39 ust. 1 pkt 2 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym: The Constitutional Court must terminate proceedings if the complainant withdraws their complaint after the suspension of the case due to pending litigation in another court.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
59/1/B/2013 POSTANOWIENIE z dnia 26 listopada 2012 r. Sygn. akt Ts 174/11 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Małgorzata Pyziak-Szafnicka, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Krzysztofa W. w sprawie zgodności:
1) art. 120 i art. 442 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, ze zm.), art. 160 § 1, 2 i 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 30, poz. 168, ze zm.) oraz art. 5 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 162, poz. 1692) z art. 2, art. 7, art. 21 ust. 1 i 2, art. 37 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 64 ust. 1-3 i art. 77 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, 2) art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 162, poz. 1692) z art. 2, art. 7, art. 21 ust. 1 i 2, art. 37 ust. 1, art. 45, art. 64 ust. 1-3 i art. 77 ust. 1 i 2 Konstytucji, p o s t a n a w i a:
1) podjąć zawieszone postępowanie, 2) umorzyć postępowanie.
UZASADNIENIE
W skardze konstytucyjnej z 7 czerwca 2011 r. Krzysztof W. (dalej: skarżący) wniósł o stwierdzenie niezgodności art. 120 i art. 442 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, ze zm.; dalej: k.c.), art. 160 § 1, 2 i 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 30, poz. 168, ze zm.; dalej: k.p.a.) oraz art. 5 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 162, poz. 1692, dalej: ustawa nowelizująca) z art. 2, art. 7, art. 21 ust. 1 i 2, art. 37 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 64 ust. 1-3 i art. 77 ust. 1 i 2 Konstytucji, a także art. 2 pkt 2 ustawy nowelizującej z art. 2, art. 7, art. 21 ust. 1 i 2, art. 37 ust. 1, art. 45, art. 64 ust. 1-3 i art. 77 ust. 1 i 2 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została oparta na następującym stanie faktycznym. Skarżący jest jednym ze spadkobierców po Paulinie Laube, która zmarła 27 marca 1946 r. w Gerbsted. W skład majątku Pauliny Laube wchodziły nieruchomości rolne, tereny mieszkalne oraz tereny rolne z przeznaczeniem pod zabudowę. Decyzją Starosty Powiatowego w Gostyniu z 25 stycznia 1950 r. Paulina Laube została pozbawiona obywatelstwa polskiego oraz wysiedlona z obszaru kraju, nadto przepadkowi na rzecz Skarbu Państwa uległ posiadany przez nią cały majątek. W 2004 r. jeden z jej spadkobierców wszczął przed Prezesem Urzędu ds.
Repatriacji i Cudzoziemców (dalej: organ) postępowanie o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji. 28 czerwca 2005 r. wydano decyzję (nr DRO.II.503/1776-A/04-PW) stwierdzającą nieważność zaskarżonej decyzji Starosty Powiatowego w Gostyniu, orzekając jednocześnie o wydaniu decyzji z naruszeniem prawa w części dotyczącej przepadku Pauliny Laube na rzecz Skarbu Państwa i odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji w tym zakresie z uwagi na nieodwracalne skutki prawne. W konsekwencji spadkobiercy zwrócili się o wypłatę odszkodowania za bezprawnie przejęty majątek Pauliny Laube w sposób proporcjonalny do udziałów spadkowych.
Decyzją z 10 lutego 2006 r. organ odmówił przyznania odszkodowania. Spadkobiercy wystąpili na drogę sądową. Wyrokiem z 7 sierpnia 2008 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu – Wydział I Cywilny (sygn. akt I C 367/08/4) oddalił powództwo skarżącego i innych spadkobierców ze względu na przedawnienie. Następnie wyrokiem z 30 września 2009 r. Sąd Apelacyjny w Poznaniu – I Wydział Cywilny (sygn. akt. I ACa 131/09) odrzucił apelację wniesioną przez skarżącego. W konsekwencji uwzględnienia zażalenia skarżącego na powyższe orzeczenie (postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 16 grudnia 2009 r.), wyrokiem z 24 lutego 2011 r. (sygn. akt I ACa 75/11) Sąd Apelacyjny w Poznaniu – I Wydział Cywilny oddalił apelację skarżącego.
Orzeczenie to wraz z uzasadnieniem zostało doręczone skarżącemu 28 marca 2011 r. Zarządzeniem z 13 września 2011 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi konstytucyjnej przez wskazanie ostatecznego orzeczenia o przysługujących skarżącemu prawach lub wolnościach konstytucyjnych, które zostało wydane na podstawie zaskarżonych regulacji, tj. art. 120 k.c., art. 2 pkt 2 ustawy nowelizującej oraz art. 160 § 1, 2 i 6 k.p.a. Dodatkowo, pełnomocnik został wezwany do wskazania, jakie konstytucyjne prawa lub wolności skarżącego wynikające z art. 2, art. 7, art. 21 ust. 1 i 2, art. 37 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 64 ust. 1-3 i art. 77 ust. 1 i 2 Konstytucji i w jaki sposób zostały naruszone przez art. 120, art. 442 § 1 k.c., art. 160 § 1, 2 i 6 k.p.a. oraz art. 5 ustawy nowelizującej, na podstawie których zapadło w sprawie skarżącego ostateczne rozstrzygnięcie, a także sprecyzowania, jakie konstytucyjne prawa lub wolności skarżącego wynikające z art. 2, art. 7, art. 21 ust. 1 i 2, art. 37 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 64 ust. 1-3 i art. 77 ust. 1 i 2 Konstytucji i w jaki sposób zostały naruszone przez art. 2 pkt 2 ustawy nowelizującej, na podstawie którego zapadło w sprawie skarżącego ostateczne rozstrzygnięcie.
Jednocześnie pełnomocnika skarżącego zobligowano do doręczenia pełnomocnictwa szczególnego do sporządzenia skargi konstytucyjnej i reprezentowania skarżącego w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym. Pismem z 27 września 2011 r. pełnomocnik skarżącego odniósł się do zarządzenia, wskazując, że ostatecznym orzeczeniem o przysługujących skarżącemu prawach lub wolnościach konstytucyjnych, które zostało wydane na podstawie zakwestionowanych w skardze konstytucyjnej przepisów jest wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu – I Wydział Cywilny z 24 lutego 2011 r. (sygn. akt I ACa 75/11).
Jednocześnie w piśmie określono naruszone prawa i wolności konstytucyjne skarżącego oraz wniesiono o zawieszenie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym w związku z wniesieniem skargi kasacyjnej do Sądu Najwyższego (zarejestrowanej pod sygnaturą Sądu Najwyższego II CSK 399/11). Postanowieniem z 13 grudnia 2011 r. Trybunał Konstytucyjny, działając w oparciu o art. 20 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK) oraz art. 177 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 listopada 1764 r.
– Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.), zawiesił postępowanie w sprawie rozpatrywanej skargi konstytucyjnej do czasu zakończenia postępowania przed Sądem Najwyższym. W uzasadnieniu wskazano, że do czasu wydania orzeczenia przez Sąd Najwyższy nie można badać naruszenia konstytucyjnych wolności lub praw skarżącej ze względu na jego potencjalność. Wyrokiem z 21 czerwca 2012 r. Sąd Najwyższy (sygn. akt II CSK 399/11) uchylił zaskarżony wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu – I Wydział Cywilny z 24 lutego 2011 r. (sygn. akt I ACa 75/11) i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.
W związku z powyższym, w piśmie z 26 września 2012 r. pełnomocnik skarżącego złożył oświadczenie o wycofaniu wniesionej skargi konstytucyjnej i wniósł o umorzenie postępowania. Wobec powyższego, na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 2 ustawy o TK, należało umorzyć postępowanie.