Constitutional Court dismisses appeal on inadmissibility due to formal defects and baseless constitutional complaints.
Legislator summary
AI generatedThe Constitutional Court rejected an appeal against a decision refusing to proceed with a constitutional complaint filed by Jacek B. The court found the original complaint baseless and formally defective because the petitioner submitted an unofficial excerpt of a Supreme Court judgment instead of an official copy. Consequently, the appeal was dismissed as it merely repeated arguments without challenging the court's findings on admissibility or formal requirements.
Legislator headnote
AI generatedArt. 49 ust. 1 w zw. z art. 36 ust. 3 i 7 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym; Art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji: The Constitutional Court may dismiss an appeal against a decision on inadmissibility if the appellant fails to substantiate the baselessness of the complaint or correct formal defects, thereby upholding the court's authority to filter inadmissible claims.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
341/4/B/2012 POSTANOWIENIE z dnia 27 lipca 2012 r. Sygn. akt Ts 169/10 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Mirosław Granat – przewodniczący Marek Kotlinowski – sprawozdawca Stanisław Rymar, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 lutego 2012 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Jacka B., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia.
UZASADNIENIE
W skardze konstytucyjnej z 16 lipca 2010 r. Jacek B. (dalej: skarżący) zarzucił, że art. 4241 § 1 i 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) jest niezgodny z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 1 i 2 Konstytucji. Postanowieniem z 3 lutego 2012 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu ze względu na oczywistą bezzasadność podniesionych zarzutów, a także nieuzupełnienie wszystkich braków formalnych skargi konstytucyjnej. Podstawę odmowy stanowiło ustalenie, że zarzut wyłączenia dopuszczalności skargi od orzeczeń, od których wniesiono skargę kasacyjną oraz od orzeczeń Sądu Najwyższego, a tym samym naruszenia art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji, jest oczywiście bezzasadny.
Ponadto skarżący domagał się od ustawodawcy ustanowienia swoistej skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, dotyczącej rozstrzygnięcia, które jest tożsame w skutkach z orzeczeniem zapadłym w wyniku rozpoznania tego środka (w jego przypadku – orzeczenia zapadłego w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej), co stanowiło postulat de lege ferenda. Dodatkowo skarżący nie uzupełnił należycie braków formalnych skargi konstytucyjnej, ponieważ nadesłał dokument stanowiący nieurzędowy wyciąg z treści wyroku Sądu Najwyższego z 6 marca 2008 r. (sygn. akt II PK 192/07).
Powyższe postanowienie zostało zaskarżone zażaleniem z 17 lutego 2012 r. W ocenie skarżącego skarga nie zawierała braków formalnych, zarzuty nie są oczywiście bezzasadne, skarżący nie zgłaszał zaś postulatów de lege ferenda. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a argumenty podniesione w zażaleniu nie podważają ustaleń przedstawionych w tym orzeczeniu i dlatego nie zasługują na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Trybunał Konstytucyjny w wyniku wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej jest jedynie prawidłowość dokonanego w nim rozstrzygnięcia.
W zażaleniu zostały jedynie powtórzone argumenty zawarte w skardze konstytucyjnej, których podsumowaniem jest stwierdzenie, iż „utopią jest (…) założenie, że na poziomie Sądu Najwyższego błędy orzecznicze zdarzyć się nie mogą. (…) Skarżący skarży wyraźnie wyłączenie w zaskarżonym przepisie drogi oceny niezgodności z prawem orzeczeń SN, i nie przedstawia żadnych postulatów de lege ferenda”. W związku z powyższym Trybunał Konstytucyjny ustalił, że skarżący nie podważył zawartych w zakwestionowanym postanowieniu stwierdzeń, stanowiących podstawy odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu, które dotyczyły: po pierwsze, oczywistej bezzasadności zarzutów skargi konstytucyjnej, a po wtóre, zawartego w jej uzasadnieniu żądania, by ustawodawca ustanowił skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wydanego przez Sąd Najwyższy.
Ponadto w zażaleniu sformułowano zarzut, w myśl którego „nieurzędowy wyciąg z treści wyroku SN z 6.03.2008 r. (II PK 192/07) ma charakter informacyjny, nie jest żadnym brakiem formalnym w rozumieniu art. 47 ust. 2 ustawy” [z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK)], podejście Trybunału cechuje zaś „co najmniej nadmierny formalizm”. Świadczy to o nieprawidłowym rozumieniu pojęć „odpis”, „kopia poświadczona za zgodność z oryginałem” oraz „nieurzędowy wyciąg” (poprzez ich utożsamianie) oraz o pominięciu treści zarządzenia wzywającego do uzupełnienia braków formalnych skargi konstytucyjnej.
Zarządzeniem z 6 października 2010 r. Trybunał Konstytucyjny wezwał bowiem skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi konstytucyjnej, m.in. przez nadesłanie wyroku Sądu Najwyższego z 6 marca 2008 r. (sygn. akt II PK 192/07). Tymczasem skarżący nie nadesłał odpisu wyroku lub jego kopii poświadczonej za zgodność z oryginałem przez występującego w sprawie pełnomocnika zgodnie z art. 129 § 3 k.p.c. w zw. z art. 20 ustawy o TK, ale nieurzędowy wyciąg z treści wyroku. Trybunał zwraca ponadto uwagę, że wyrok składa się z sentencji oraz uzasadnienia (art. 39821 w zw. z art. 387 § 1 zdanie pierwsze k.p.c.).
Tym samym nie został uzupełniony wskazany powyżej brak formalny, co na podstawie art. 36 ust. 3 w zw. z art. 49 ustawy o TK stanowiło samodzielną podstawę odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę, Trybunał Konstytucyjny na podstawie art. 49 w zw. z art. 36 ust. 7 ustawy o TK nie uwzględnił zażalenia wniesionego na postanowienie o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.