Constitutional Court dismisses appeal on procedural grounds, citing lack of composition and missed filing deadline.
Legislator summary
AI generatedThe Constitutional Court rejected the appellant's appeal against a decision to dismiss a constitutional complaint, ruling that the appeal was filed by a single judge when a five-member panel is required. The appellant argued that the court erred in treating the case as one of law application rather than constitutionality, but the court noted these arguments were new and inadmissible. Furthermore, the court determined the appeal was untimely because it was submitted after the statutory deadline expired.
Legislator headnote
AI generatedArt. 49 ust. 7 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym; Art. 36 ust. 4 w zw. z art. 49 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym: Appeals against decisions to dismiss constitutional complaints must be filed within the statutory period and by a properly constituted panel; appeals filed late or by an improperly composed court are inadmissible.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
335/4/B/2012 POSTANOWIENIE z dnia 12 lipca 2012 r. Sygn. akt Ts 116/10 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Sławomira Wronkowska-Jaśkiewicz – przewodnicząca Marek Kotlinowski – sprawozdawca Wojciech Hermeliński, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 kwietnia 2012 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Przedsiębiorstwa Komunikacyjno Spedycyjnego TYCHY Sp. z o.o., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia.
UZASADNIENIE
W skardze konstytucyjnej z 4 maja 2010 r. skarżąca – Przedsiębiorstwo Komunikacyjno Spedycyjne Tychy Sp. z o.o. – zarzuciła niezgodność art. 681 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, ze zm.; dalej: k.c.) z art. 2 Konstytucji, jak również art. 217 § 2 i art. 299 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art. 45 ust. 1 Konstytucji. Postanowieniem z 18 kwietnia 2012 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.
Trybunał Konstytucyjny wskazał, że art. 2 Konstytucji nie może stanowić samodzielnego wzorca kontroli w postępowaniu inicjowanym skargą konstytucyjną. Trybunał zwrócił również uwagę, że zwroty niedookreślone są co do zasady zgodne z Konstytucją, dlatego też zarzuty sformułowane w skardze konstytucyjnej należało uznać za oczywiście bezzasadne. Podstawą odmowy było ponadto ustalenie, że istota zarzutów skarżącej nie wiąże się z treścią zaskarżonych przepisów, lecz odnosi się do zastosowania art. 217 § 2 i art. 299 k.p.c. w konkretnej sprawie, stosowanie prawa nie podlega zaś kontroli konstytucyjnej.
Trybunał Konstytucyjny wskazał, że to skarżąca jest obowiązana uzasadnić ewentualną niekonstytucyjność utrwalonego w orzecznictwie rozumienia przepisu (wyinterpretowanej normy) – wykładanego przez najwyższe instancje sądowe w sposób sprzeczny z Konstytucją, we wszystkich judykatach bądź w ich większości. Trybunał stwierdził także, że skarżąca jedynie częściowo uzupełniła braki formalne skargi, nie wskazała bowiem, jakie konstytucyjne wolności i prawa wynikające z art. 2 Konstytucji zostały naruszone w związku z zastosowaniem w jej sprawie zakwestionowanego art. 681 § 1 k.c. Postanowienie Trybunału zostało zaskarżone zażaleniem z 22 kwietnia 2012 r., w którym skarżąca zarzuciła, że postanowienie to zostało wydane w niewłaściwym składzie jednoosobowym, podczas gdy „formalne rozpoznanie skargi konstytucyjnej winno nastąpić w pięcioosobowym składzie”.
W ocenie skarżącej Trybunał błędnie przyjął, że zarzuty sformułowane w skardze odnoszą się do sfery stosowania prawa. Jak twierdzi – o jednolitym i utrwalonym rozumieniu przez judykaturę art. 681 § 1 k.c. świadczy liczba wniesionych przez samą skarżącą skarg konstytucyjnych, w których kwestionowany był powyższy przepis. Ponadto skarżąca podniosła, że Trybunał błędnie przyjął, iż art. 2 Konstytucji nie może być samodzielnym wzorcem kontroli w postępowaniu inicjowanym skargą konstytucyjną. W zażaleniu wskazała, że z art. 2 Konstytucji wynika przysługujące jej prawo do istnienia określonego stanu prawnego.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 36 ust. 4 w zw. z art. 49 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK) skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 25 ust. 1 pkt 3 lit. b in fine w zw. z art. 36 ust. 6 i 7 ustawy o TK). Na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał Konstytucyjny bada przede wszystkim, czy wydając zaskarżone postanowienie, prawidłowo uznał istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu.
Zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, argumenty podniesione w zażaleniu nie podważają zaś ustaleń przedstawionych w tym orzeczeniu i dlatego nie zasługują na uwzględnienie. W zażaleniu skarżąca twierdzi, że postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu zostało wydane w nieprawidłowym składzie. Zarzuty te są oczywiście bezzasadne. Powoływany przez skarżącą art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o TK dotyczy etapu merytorycznego rozpoznania skargi konstytucyjnej w składzie pięciu sędziów.
Zagadnienie składu Trybunału Konstytucyjnego na etapie wstępnej kontroli zostało uregulowane w art. 36 ust. 1 w zw. z art. 49 ustawy o TK oraz art. 25 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o TK; ponadto również w § 16 ust. 1 i § 19 ust. 1 Regulaminu Trybunału Konstytucyjnego (uchwała Zgromadzenia Ogólnego Sędziów Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 października 2006 r. w sprawie Regulaminu Trybunału Konstytucyjnego, M. P. Nr 72, poz. 720; dalej: regulamin), wydanego na podstawie art. 14 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 16 ust. 1 i art. 40 ustawy o TK.
Zgodnie z art. 36 ust. 1 w zw. z art. 49 ustawy o TK (oraz w myśl § 16 ust. 1 regulaminu) skargę konstytucyjną, z uwzględnieniem kolejności jej wpływu, Prezes Trybunału kieruje do wyznaczonego sędziego Trybunału w celu wstępnego rozpoznania. Postanowienie z 18 kwietnia 2012 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej zostało zatem wydane we właściwym składzie – jednego sędziego. W zażaleniu skarżąca zarzuca, że Trybunał odmówił nadania biegu skardze, błędnie przyjąwszy, iż zasada przewidywalności prawa i skutków jego stosowania nie jest przysługującym jej prawem podmiotowym.
Trybunał zwraca uwagę, że skarżąca ani w skardze konstytucyjnej, ani w piśmie procesowym przedłożonym Trybunałowi w celu uzupełnienia braków formalnych skargi nie wskazała prawa podmiotowego, które wynikałoby z art. 2 Konstytucji i które zostałoby naruszone w wyniku zastosowanej przez sąd normy opisanej w art. 681 § 1 k.c. Jak słusznie Trybunał podkreślił w postanowieniu – zasada przewidywalności prawa i skutków jego zastosowania nie tworzy ani praw, ani wolności po stronie podmiotów prawa, w tym także skarżącej. Ponadto, brak jest w zażaleniu argumentów przemawiających za prawidłowym określeniem w skardze konstytucyjnej lub w piśmie wniesionym w celu uzupełnienia braków formalnych skargi zarówno adresata konstytucyjnego prawa podmiotowego, jak i jego sytuacji prawnej, powiązanej z możnością wyboru sposobu zachowania się.
Skarżąca, przywołując art. 2 oraz art. 64 ust. 2 Konstytucji, stwierdza, że istotą przysługującego jej prawa podmiotowego jest ochrona jej praw majątkowych związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Należy zauważyć, że argumenty skarżącej odnoszące się do art. 64 ust. 2 Konstytucji zostały po raz pierwszy podniesione w zażaleniu, a zatem nie mogą być uwzględnione przez Trybunał rozpatrujący zażalenie, gdyż prowadziłoby to do niedopuszczalnego rozszerzenia granic skargi konstytucyjnej (zob. w szczególności postanowienie Trybunału z 25 marca 2009 r., Ts 202/07, OTK ZU nr 2/B/2009, poz. 120).
Trybunał Konstytucyjny ustalił, że skarżąca w zażaleniu nie podważyła zawartego w zakwestionowanym postanowieniu stwierdzenia, iż to nie treść przepisów, ale rozstrzygnięcie sporu przez sądy orzekające mogło prowadzić do ewentualnego ograniczenia jej konstytucyjnych praw i wolności. Argumenty sformułowane w uzasadnieniu zażalenia odnoszą się do wadliwie – zdaniem skarżącej – przeprowadzonego postępowania dowodowego w rozpatrywanej sprawie. Powyższe świadczy o zakwestionowaniu sposobu procedowania sądów powszechnych.
Stosowanie prawa przez sądy (z wyjątkiem przypadków, gdy linia orzecznicza jest ustalona w judykatach najwyższych instancji sądowych) nie podlega zaś kontroli w postępowaniu skargowym. Nie zasługuje na uwzględnienie argument podniesiony w uzasadnieniu zażalenia, że o jednolitości linii orzeczniczej świadczy liczba skarg konstytucyjnych wniesionych przez skarżącą. Skarżąca bowiem, co jest wiadome Trybunałowi Konstytucyjnemu z urzędu, każdorazowo kwestionuje orzeczenia sądów powszechnych zapadłe w sprawach, w których była stroną sporu, jeżeli nie satysfakcjonowało jej rozstrzygnięcie sprawy.
Niezrozumiały jest wywód skarżącej o dopuszczalności – jak twierdzi, na podstawie art. 394 § 3 k.p.c. w zw. z art. 20 ustawy o TK – powołania nowych twierdzeń i dowodów na poparcie tych twierdzeń. Należy podkreślić, że przedmiotem kontroli dokonywanej przez Trybunał Konstytucyjny w wyniku złożenia zażalenia na postanowienie o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej jest jedynie prawidłowość dokonanego w nim rozstrzygnięcia, co nie tylko determinuje zakres zarzutów i argumentów, jakie można podnieść w zażaleniu, lecz również określa zakres kognicji Trybunału Konstytucyjnego w tym względzie.
Jedynie na marginesie Trybunał zaznacza, że 1 czerwca 2012 r. (data nadania) skarżąca ponownie wniosła zażalenie na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania dalszego biegu rozpatrywanej skardze konstytucyjnej. Wskazane zażalenie zostało wniesione po upływie terminu przewidzianego w art. 36 ust. 4 w zw. z art. 49 ustawy o TK. Dlatego też Trybunał w niniejszym postanowieniu nie odnosi się do argumentów sformułowanych przez skarżącą w piśmie z 1 czerwca 2012 r. Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę, Trybunał Konstytucyjny na podstawie art. 49 w zw. z art. 36 ust. 7 ustawy o TK nie uwzględnił zażalenia wniesionego na postanowienie o odmowie nadania niniejszej skardze konstytucyjnej dalszego biegu.