Constitutional complaint dismissed for failure to specify violated rights and lack of final individual ruling.
Legislator summary
AI generatedThe Constitutional Court of Poland dismissed the constitutional complaint filed by an attorney regarding the Electoral Code and election validity. The complainant argued that the code violated separation of powers and judicial independence but failed to identify specific constitutional rights infringed or provide a final individual ruling as required by law. The court ruled that the complaint was procedurally defective because the complainant did not meet the statutory requirements for admissibility under the Constitutional Tribunal Act.
Legislator headnote
AI generatedArt. 46 ust. 1 ustawy o TK; Art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o TK; Art. 32 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o TK; Art. 36 ust. 3 ustawy o TK: A constitutional complaint is inadmissible if the complainant fails to specify the exact rights violated and the manner of their infringement, or if the cited decision is not a final ruling addressed to the complainant in an individual case.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
465/5/B/2012 POSTANOWIENIE z dnia 30 kwietnia 2012 r. Sygn. akt Ts 57/12 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Andrzej Rzepliński, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Bohdana K. w sprawie zgodności:
1) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. – Kodeks wyborczy (Dz. U. Nr 21, poz. 112, ze zm.) z art. 100 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, 2) art. 157, art. 166 i art. 170 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. – Kodeks wyborczy (Dz. U. Nr 21, poz. 112, ze zm.) z art. 178 Konstytucji, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
UZASADNIENIE
W skardze konstytucyjnej z 7 marca 2012 r. Bohdan K. (dalej: skarżący), będący adwokatem, sformułował zarzuty: po pierwsze, niezgodności ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. – Kodeks wyborczy (Dz. U. Nr 21, poz. 112, ze zm.; dalej: kodeks wyborczy) w całości z art. 100 ust. 3 Konstytucji oraz, po drugie, niezgodności art. 157, art. 166 i art. 170 kodeksu wyborczego z art. 178 Konstytucji. Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z wyborami do Sejmu i Senatu Rzeczypospolitej Polskiej, które odbyły się 9 października 2011 r. Uchwałą z 14 grudnia 2011 r. (sygn. akt III SW 173-174/11) Sąd Najwyższy w składzie całej Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych stwierdził ważność tych wyborów.
Uchwała ta została opublikowana w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej dnia 29 grudnia 2011 r. (Dz. U. Nr 286, poz. 1676). Skarżący uważa, że niezgodność kodeksu wyborczego z art. 100 ust. 3 Konstytucji polega na uregulowaniu w jednej ustawie zarówno wyborów do Sejmu i Senatu, wyboru Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, jak i wyborów do Parlamentu Europejskiego oraz organów samorządu terytorialnego. Zdaniem skarżącego takie rozwiązanie narusza zasadę podziału władzy (art. 10 Konstytucji) oraz prowadzi do odebrania mu jego praw obywatelskich wyrażonych w art. 30-86 Konstytucji, a także godzi w zasadę suwerenności narodu (art. 4 Konstytucji).
Ponadto skarżący stwierdził, że niezgodność art. 157, art. 166 i art. 170 kodeksu wyborczego z art. 178 Konstytucji polega na tym, że przepisy te bezprawnie ustanawiają organy takie jak Państwowa Komisja Wyborcza oraz inne komisje wyborcze złożone z sędziów. Zdaniem skarżącego udział sędziów w przeprowadzaniu wyborów nie da się pogodzić z zasadą niezależności sądów i niezawisłości sędziów, a także narusza zasadę podziału władzy. Ponadto w uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził, że kodeks wyborczy jest „wulgaryzmem prawnym” oraz przejawem „korupcji legislacyjnej” wymierzonym w Naród Polski.
Wskazał również, że przepisy kodeksu wyborczego nie mogą regulować wyborów do Parlamentu Europejskiego, gdyż Konstytucja nie normuje statusu posła do Parlamentu Europejskiego. W opinii skarżącego znaczy to, że jest to instytucja sprzeczna z Konstytucją. Do skargi załączona została również książka autorstwa skarżącego „Ordynacja wyborcza do Sejmu i Senatu wymierzona w Naród Polski”, Warszawa 2006. Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 13 marca 2012 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi konstytucyjnej przez: wskazanie orzeczenia rozstrzygającego ostatecznie o prawach lub wolnościach skarżącego w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji oraz podanie daty doręczenia mu tego orzeczenia; wskazanie, w jakim zakresie zaskarżone przepisy stanowiły podstawę wydania orzeczenia, które skarżący uważa za ostateczne w rozumieniu art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.
U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK); wskazanie konstytucyjnych praw lub wolności skarżącego, które zostały naruszone przez ostateczne rozstrzygnięcie oparte na kwestionowanych przepisach Kodeksu wyborczego oraz dokładne określenie sposobu naruszenia konstytucyjnych praw i wolności skarżącego przez zaskarżone przepisy kodeksu wyborczego. W piśmie z 21 marca 2012 r. skarżący ustosunkował się do powyższego zarządzenia. Stwierdził, że orzeczeniem ostatecznie rozstrzygającym o jego prawach i wolnościach wyborczych w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji jest uchwała Sądu Najwyższego z 14 grudnia 2011 r. w sprawie ważności wyborów do Sejmu i Senatu przeprowadzonych 9 października 2011 r. (sygn. akt III SW 173-174/11).
Jako datę doręczenia mu tej skarżący wskazał uchwały 4 marca 2012 r. Stwierdził ponadto, że prawa lub wolności, które zostały – jego zdaniem – naruszone są normowane w artykułach 30–86 Konstytucji, a w szczególności w art.
62. Odnosząc się do ostatniego punktu zarządzenia z 13 marca 2012 r. wskazał, że „nie można określić dokładnego sposobu naruszenia konstytucyjnych praw i wolności Skarżącego i wyborców obywateli polskich, gdyż nie ma żadnych praw i wolności, są tylko rozbudowane jawne i tajne struktury organów władz wyborczych”. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:
1. W myśl art. 79 ust. 1 Konstytucji każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, ma prawo, na zasadach określonych w ustawie, zakwestionować zgodność z Konstytucją przepisów ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie których sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego prawach lub wolnościach albo obowiązkach określonych w Konstytucji. Przesłanką rozpoznania skargi konstytucyjnej nie może więc być wskazanie dowolnego przepisu ustawy lub innego aktu normatywnego, ale tylko takiego, który w konkretnej sprawie stanowił podstawę ostatecznego rozstrzygnięcia, a zarazem doprowadził do naruszenia konstytucyjnych wolności lub praw wskazanych jako podstawa skargi.
W związku z tym obowiązkiem skarżącego jest dołączenie do skargi konstytucyjnej orzeczenia, które wykazuje powyższą, złożoną kwalifikację, tzn. zostało wydane na podstawie przepisów stanowiących przedmiot wniesionej skargi i prowadzi do niedozwolonej ingerencji w sferę konstytucyjnie chronionych praw podmiotowych. Zasady, na jakich dopuszczalne jest korzystanie ze skargi konstytucyjnej, precyzuje ustawa o TK. Zgodnie z art. 46 ust. 1 tej ustawy skarga konstytucyjna może być wniesiona po wyczerpaniu drogi prawnej, o ile droga ta jest przewidziana, w ciągu 3 miesięcy od doręczenia skarżącemu prawomocnego wyroku, ostatecznej decyzji lub innego ostatecznego rozstrzygnięcia wydanego na podstawie zaskarżonych przepisów.
Z art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o TK wynika, że na skarżącym ciąży obowiązek wskazania naruszonych wolności lub praw oraz sposobu ich naruszenia. Z kolei z art. 32 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o TK wynika obowiązek uzasadnienia zarzutu niekonstytucyjności zaskarżonych przepisów.
2. Zgodnie z art. 36 ust. 3 ustawy o TK, znajdującym zastosowanie do spraw rozpatrywanych w trybie skargi konstytucyjnej na podstawie art. 49 tejże ustawy, Trybunał Konstytucyjny odmawia nadania dalszego biegu wniesionej skardze konstytucyjnej w przypadku, gdy braki skargi konstytucyjnej nie zostały uzupełnione w wyznaczonym terminie. Nie budzi przy tym wątpliwości, że nieuzupełnienie braków skargi zachodzi zarówno w sytuacji, w której skarżący nie nadesłał do Trybunału żadnego pisma w ustawowym 7-dniowym terminie, jak i w przypadku, w którym takie pismo procesowe wprawdzie zostało nadesłane, ale nie zawiera uzupełnienia braków skargi konstytucyjnej wskazanych w zarządzeniu sędziego TK.
W niniejszej sprawie wystąpiła druga ze wskazanych sytuacji. Skarżący wprawdzie nadesłał w ustawowym terminie pismo procesowe, w którym ustosunkował się do zarządzenia sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 13 marca 2012 r., jednakże nie wykonał tego zarządzenia w pełni. Skarżący nie wskazał w szczególności ostatecznego rozstrzygnięcia o swoich prawach i wolnościach wydanego na podstawie zaskarżonej ustawy. Za rozstrzygnięcie takie nie sposób bowiem uznać uchwały Sądu Najwyższego w sprawie ważności wyborów do Sejmu i Senatu, która nie stanowi orzeczenia wydanego w indywidualnej sprawie, której stroną byłby skarżący, i nie jest do niego adresowana (por. np. postanowienia TK z 14 grudnia 2004 r., SK 29/03, OTK ZU nr 11/A/2004, poz. 124 i 3 lipca 2007 r., SK 4/07, OTK ZU nr 7/A/2007, poz. 83).
Skarżący nie wskazał również, jakie konstytucyjne prawa i wolności zostały, jego zdaniem, naruszone oraz nie określił sposobu naruszenia. Ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że prawa te są regulowane w art. 30-86 Konstytucji, w tym w art. 62 Konstytucji. Nie odniósł się jednak do treści żadnego konkretnego prawa lub wolności. Skarżący stwierdził jednocześnie, że nie można określić sposobu naruszenia praw i wolności, gdyż „nie ma żadnych praw i wolności”. Skarżący nie uzupełnił zatem braków formalnych skargi konstytucyjnej wskazanych w zarządzeniu, co – jak wskazano powyżej – stanowi samoistną przesłankę odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej na podstawie art. 49 w zw. z art. 36 ust. 3 ustawy o TK.
Mając powyższe na względzie, Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.