Constitutional Court dismissed appeal, ruling it cannot review factual findings or evidence evaluation by administrative courts.
Legislator summary
AI generatedThe Constitutional Court dismissed the applicant's appeal against its previous decision to reject a constitutional complaint. The applicant argued that the administrative court violated his right to court by incorrectly interpreting procedural rules regarding document submission dates. The Court held that it lacks jurisdiction to review the factual findings, evidence evaluation, or the specific interpretation of law applied by the lower administrative court in the underlying case.
Legislator headnote
AI generatedArt. 79 ust. 1 Konstytucji; Art. 83 § 3 p.p.s.a.: The Constitutional Court cannot review the factual findings, evidence evaluation, or the specific interpretation of law applied by the administrative court in the underlying case.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
400/5/B/2012 POSTANOWIENIE z dnia 25 września 2012 r. Sygn. akt Ts 33/10 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Zbigniew Cieślak – przewodniczący Maria Gintowt-Jankowicz – sprawozdawca Mirosław Granat, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 31 maja 2012 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Adama C., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia.
UZASADNIENIE
W skardze konstytucyjnej z 3 lutego 2010 r. skarżący – Adam C. zakwestionował zgodność z Konstytucją art. 83 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Zaskarżonemu przepisowi p.p.s.a. skarżący zarzucił, że jest niezgodny z art. 45 ust. 1 oraz art. 2 Konstytucji. Istotę zarzucanej niezgodności skarżący upatrywał w treści art. 83 § 3 p.p.s.a., dopuszczającej możliwość takiego zastosowania, w efekcie którego nastąpiło „odrzucenie skargi złożonej do WSA w Warszawie, ponieważ Sąd uznał, że uzupełniono skargę w dniu następnym po wyznaczonym siedmiodniowym terminie – czyli z naruszeniem tego terminu, w sytuacji, gdy nadanie w urzędzie pocztowym nastąpiło z zachowaniem wyznaczonego siedmiodniowego terminu do uzupełnienia skargi”.
Postanowieniem z 31 maja 2012 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W uzasadnieniu tego orzeczenia Trybunał wskazał na brak bezpośredniego związku między treścią zaskarżonego przepisu a zaistniałą w sprawie niemożnością skorzystania przez skarżącego z konstytucyjnego prawa do sądu. Zdaniem Trybunału wyłączną przyczynę negatywnego dla skarżącego orzeczenia sądowego upatrywać należy w okolicznościach faktycznych sprawy, nie zaś w normatywnej zawartości art. 83 § 3 p.p.s.a.
Trybunał podkreślił również, że nie może być przedmiotem jego kontroli – dokonywana przez sąd orzekający w sprawie – kwalifikacja wartości dowodowej i wiarygodności dokumentów zgromadzonych w toku postępowania. W zażaleniu z 12 czerwca 2012 r. na postanowienie o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu skarżący zakwestionował rozstrzygnięcie Trybunału. Po ponownym przytoczeniu okoliczności faktycznych sprawy, w związku z którą skarżący wniósł skargę konstytucyjną, podniósł, że to właśnie wadliwa wykładnia art. 83 § 3 p.p.s.a. przyjęta przez Naczelny Sąd Administracyjny doprowadziła do naruszenia przysługującego mu konstytucyjnego prawa do sądu.
Sprowadza się ona – zdaniem skarżącego – do błędnego utożsamienia wymogu oddania pisma w urzędzie pocztowym z fizycznym doręczeniem go do miejsca będącego polskim urzędem pocztowym. Tymczasem skarżący, działając w oparciu o dyspozycję art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. – Prawo pocztowe (Dz. U. z 2008 r. Nr 189, poz. 1159, ze zm.), nadał pismo zgodnie z postanowieniami tej ustawy, z zachowaniem ustawowego terminu przewidzianego w przepisach p.p.s.a. W związku z tym skarżący zarzucił, że nie jest dopuszczalne dokonywanie interpretacji art. 83 § 3 p.p.s.a. w oderwaniu od przepisów prawa pocztowego.
Nie jest też zgodne z wymogami państwa prawa uznanie za jedyny dopuszczalny formalnie dowód pieczątki pracownika urzędu pocztowego, która potwierdza datę nadania przesyłki. Skarżący zaznaczył ponadto, że powyższa interpretacja art. 83 § 3 p.p.s.a. była nawiązaniem do jednego z wcześniejszych judykatów Naczelnego Sądu Administracyjnego. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zażalenie skarżącego nie dostarczyło argumentów, które podważyłyby prawidłowość i zasadność postanowienia o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.
Zasadniczą przesłanką odmownego rozstrzygnięcia Trybunału było stwierdzenie, że bezpośrednią przyczyną niemożności skorzystania przez skarżącego z konstytucyjnego prawa do sądu była przyjęta przez sądy orzekające w jego sprawie kwalifikacja okoliczności faktycznych oraz dokumentów przedstawionych przez skarżącego, nie zaś normatywna treść zaskarżonego art. 83 § 3 p.p.s.a. Innymi słowy, zarzuty skargi konstytucyjnej skierowane zostały przeciwko unormowaniom, w treści których nie można było upatrywać źródła wskazywanego w skardze naruszenia konstytucyjnych praw i wolności.
We wniesionym zażaleniu na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego skarżący zakwestionował powyższe stanowisko, podkreślając, że przyczyna naruszenia konstytucyjnego prawa do sądu tkwiła (także) w przyjętej przez Naczelny Sąd Administracyjny interpretacji art. 83 § 3 p.p.s.a. W ocenie skarżącego zasadniczy błąd powyższej wykładni polegał na utożsamieniu ustawowego wymogu „oddania pisma w urzędzie pocztowym” z koniecznością fizycznego stawiennictwa w miejscu kwalifikowanym jako urząd pocztowy. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego w zaskarżonym postanowieniu zasadnie jednak przyjęto, że podstawową okolicznością determinującą treść negatywnego orzeczenia sądu była kwestia potwierdzenia daty oddania pisma skarżącego w urzędzie pocztowym.
W związku z powyższym nie miał decydującego znaczenia problem osoby oddającej pismo sądowe, czy też okoliczności faktycznych towarzyszących „oddaniu” tego pisma w urzędzie pocztowym. Przesądzające było bowiem prawidłowe, odzwierciedlające rzeczywisty stan rzeczy, potwierdzenie momentu czasowego (daty), w którym doszło do złożenia pisma w urzędzie pocztowym. W tym też kontekście główną przesłankę odmownego rozstrzygnięcia sądów administracyjnych upatrywać należało w negatywnej kwalifikacji dokumentów przedłożonych przez skarżącego, mających potwierdzić datę złożenia pisma w urzędzie pocztowym, nie zaś w posłużeniu się przez skarżącego – przewidzianą w przepisach prawa pocztowego – instytucją „nadania” przesyłki pocztowej za pośrednictwem osoby upoważnionej na podstawie umowy o świadczenie usług pocztowych, zawartej przez pełnomocnika skarżącego.
W konsekwencji, sytuacji skarżącego nie przesądzała również kwestia podnoszonej w skardze konstytucyjnej niespójności rozwiązań zawartych w zaskarżonym przepisie oraz unormowań prawa pocztowego dotyczących wskazanej wyżej instytucji. Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę Trybunał zasadnie uznał w zaskarżonym postanowieniu, że rzeczywista przyczyna niekorzystnej dla skarżącego kwalifikacji dokumentów przedstawionych sądom administracyjnym pozostaje poza zakresem kontrolnych kompetencji Trybunału. Jeszcze raz należy podkreślić, że w świetle art. 79 ust. 1 Konstytucji przedmiotem skargi konstytucyjnej nie może być ocena zgodności z prawem jednostkowego rozstrzygnięcia podejmowanego w sprawie, w związku z którą kierowana jest skarga.
Wydanie takiego orzeczenia jest wprawdzie warunkiem dopuszczalności korzystania ze skargi konstytucyjnej, niemniej ocena prawidłowości samego orzeczenia, a zwłaszcza – poprzedzającej jego podjęcie – prawidłowości ustalenia stanu faktycznego, a następnie jego subsumpcji dokonanej przez sąd, pozostają niezmiennie poza zakresem kognicji Trybunału Konstytucyjnego. Konstatacji tej zmienić nie może również odwołanie się przez skarżącego do argumentu przytoczonego w uzasadnieniu wyroku, a nawiązującego do poglądu wyrażonego w orzeczeniu sądowym wydanym w innej sprawie.
Nawiązanie to nie wpłynęło bowiem zasadniczo na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego o uznaniu za irrelewantny dokumentu dotyczącego daty oddania pisma w urzędzie pocztowym. Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę, Trybunał Konstytucyjny nie uwzględnił zażalenia skarżącego wniesionego na postanowienie o odmowie nadania niniejszej skardze konstytucyjnej dalszego biegu.