Legislator Case Law & Legislation
Ts 18/10 AI generated

Constitutional Court dismisses appeal for lack of argumentation proving constitutional rights violation by cited articles.

Case Number Ts 18/10
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Constitutional Court dismissed the appellant's appeal against a prior decision refusing to proceed with a constitutional complaint. The appellant argued that formal defects should be corrected, but the Court found the complaint lacked specific arguments linking the contested VAT regulations to the cited constitutional articles. Consequently, the Court ruled that the appellant failed to fulfill statutory obligations to substantiate the alleged constitutional violation.

Legislator headnote

AI generated

Art. 47 ust. 1 pkt 2, 3; Art. 36 ust. 3 w zw. z art. 49 ust. 1, 7 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym: The Court may reject an appeal if the appellant fails to provide arguments demonstrating how the contested norm violates specific constitutional rights and freedoms.

Keywords

AI generated
constitutional complaint procedure substantiation of claims formal defects obligation to argue appeal against refusal

Cited Legislation

AI generated
Art. 47 ust. 1 pkt 2, 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym
Trybunał Konstytucyjny – na podstawie art. 47 ust.
Art. 36 ust. 3 w zw. z art. 49 ust. 1, 7 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym
49 w związku z art. 36 ust.
Art. 25 ust. 1 pkt 3 lit. b in fine w zw. z art. 36 ust. 6 i 7 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym
Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 25 ust.
Art. 49 w zw. z art. 36 ust. 7 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym
1 i 2 w związku z art. 49 w związku z art.
art. 217 Konstytucji
1, art. 217 Konstytucji, jednakże w jej uzasadnieniu nie przedstawia w powszechnie przyjęty sposób, jak kwestionowana regulacja narusza wskazane postanowienia ustawy zasadniczej.
art. 79 ust. 1 Konstytucji
Trybunał przypomina w tym miejscu skarżącemu, że art. 79 ust. 1 Konstytucji stanowi, iż „każdy (…) ma prawo, na zasadach określonych w ustawie, wnieść skargę do Trybunału Konstytucyjnego”.
art. 79 Konstytucji
do art. 79 Konstytucji, [w:] Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej.

Cited Case Law

AI generated
postanowienie TK z 6 lipca 2005 r., SK 25/03
postanowienie TK z 6 lipca 2005 r., SK 25/03, OTK ZU nr 7/A/2005, poz.
postanowienia TK z 13 września 2005 r., Ts 7/05
postanowienia TK z 13 września 2005 r., Ts 7/05, OTK ZU nr 6/B/2005, poz.
postanowienia TK z 19 listopada 2007 r., Ts 152/06

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

58/1/B/2012 POSTANOWIENIE z dnia 1 lutego 2012 r. Sygn. akt Ts 18/10 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Marek Kotlinowski – przewodniczący Wojciech Hermeliński – sprawozdawca Małgorzata Pyziak-Szafnicka, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 lipca 2011 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Mariusza L., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia.

UZASADNIENIE

W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 25 stycznia 2010 r. Mariusz L. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność art. 23 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 11, poz. 50, ze zm.; dalej: ustawa o VAT) w związku z § 54 ust. 4 pkt 2 i § 54 ust. 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 156, poz. 1024, ze zm.; dalej: rozporządzenie z 1997 r.) z Preambułą, art. 2, art. 32 ust. 2, art. 64 ust. 3 w związku z art. 84, art. 92 ust. 1, art. 217 Konstytucji.

Postanowieniem z 20 lipca 2011 r. Trybunał Konstytucyjny – na podstawie art. 47 ust. 1 i 2 w związku z art. 49 w związku z art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK) – odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. W ocenie Trybunału przyczyną odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej było wadliwe określenie jej podstawy, a tym samym niewykonanie obowiązku wynikającego z art. 47 ust. 1 w związku z art. 49 w związku z art. 36 ust. 3 ustawy o TK.

Odpis powyższego postanowienia został doręczony pełnomocnikowi skarżącego 26 lipca 2011 r., natomiast 1 sierpnia 2011 r. złożono zażalenie. Skarżący w zażaleniu podjął próbę odniesienia się do argumentacji uzasadniającej odmowę nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej i stwierdził, że „powołane przez niego przepisy Konstytucji RP, które miałyby stanowić podstawę do określenia wzorca konstytucyjności, w sposób jasny statuują prawa jednostki”. W przekonaniu skarżącego, wobec stwierdzonych przez Trybunał Konstytucyjny licznych uchybień formalnych skargi, zgodnie z art. 36 w związku z art. 47 ustawy o TK, powinien on zostać wezwany do ich uzupełnienia.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 36 ust. 4 w związku z art. 49 ustawy o TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 25 ust. 1 pkt 3 lit. b in fine w związku z art. 36 ust. 6 i 7 ustawy o TK). Na etapie rozpatrzenia zażalenia Trybunał Konstytucyjny bada przede wszystkim, czy wydając zaskarżone postanowienie, prawidłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu.

W ocenie Trybunału Konstytucyjnego treść zażalenia nie dostarcza żadnych argumentów podważających przesłanki odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Skarżący nie zgadza się z oczywistą bezzasadnością zarzutu, że kwestionowana regulacja narusza jego prawa wyrażone we wskazanych wyżej przepisach Konstytucji, ze względu na dopuszczalność wydania przez Ministra Finansów rozporządzenia, które ingeruje bez wyraźnego upoważnienia ustawowego w materię ustawy o VAT. Trybunał Konstytucyjny w obecnym składzie wobec faktycznego braku uzasadnienia powyższego stwierdzenia ograniczył się do jednoznacznego zaaprobowania stanowiska przedstawionego w postanowieniu o odmowie nadania skardze dalszego biegu.

Art. 23 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy o VAT stanowi, że Minister Finansów w drodze rozporządzenia może określić listę towarów i usług lub przypadki, w których nabycie towarów lub usług nie uprawnia do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku, o którym mowa w art. 21 tej ustawy. W związku z powyższym, to w ustawie, nie zaś jedynie w akcie podustawowym, przewidziana została możliwość odstąpienia od podatku należnego i niedokonywania zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku. To nie z treści przepisu rozporządzenia wynika podstawa prawna do uwzględnienia (lub zanegowania) prawa podatnika do odliczenia podatku naliczonego.

Podstawę taką dawała bezpośrednio i samoistnie ustawa, która upoważniała do wydania rozporządzenia. Unormowania § 54 ust. 4 pkt 2 i § 54 ust. 9 rozporządzenia winny być traktowane jako techniczne doprecyzowanie obowiązku, którego elementy materialne wynikają już z – właściwie zinterpretowanej – regulacji ustawowej. Konstatacja powyższa czyni więc oczywiście bezzasadnym zarzut skarżącego odnośnie do niedochowania właściwej formy prawnej aktu normującego elementy obowiązku podatkowego. W dalszej kolejności Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że w pełni zasadne było stwierdzenie, że w skardze konstytucyjnej nie doszło do wskazania sposobu, w jaki zakwestionowane art. 23 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy o VAT w związku z § 54 ust. 4 pkt 2 i § 54 ust. 9 rozporządzenia z 1997 r. są niezgodne z Preambułą, art. 2, art. 32 ust. 2, art. 64 ust. 3 w związku z art. 84, art. 92 ust. 1, art. 217 Konstytucji.

Trybunał przypomina w tym miejscu skarżącemu, że art. 79 ust. 1 Konstytucji stanowi, iż „każdy (…) ma prawo, na zasadach określonych w ustawie, wnieść skargę do Trybunału Konstytucyjnego”. Oznacza to, że skarga konstytucyjna winna odpowiadać – z woli ustawodawcy konstytucyjnego – warunkom merytorycznym i formalnym opisanym w ustawie zwykłej, czyli ustawie o Trybunale Konstytucyjnym (por. J. Trzciński, uwaga 10. do art. 79 Konstytucji, [w:] Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz, red. L. Garlicki, Wydawnictwo Sejmowe, Warszawa 1999–2007).

Skarga konstytucyjna stanowi środek prawny służący ochronie konstytucyjnych wolności oraz praw o charakterze podmiotowym, do których naruszenia doszło na skutek wydania rozstrzygnięcia na podstawie przepisu, którego konstytucyjność się kwestionuje. W odróżnieniu od wniosków kierowanych przez podmioty wymienione w art. 191 ust. 1 pkt 1–5 Konstytucji skarga nie jest środkiem uruchamiania tzw. kontroli abstrakcyjnej, a więc realizowanej w oderwaniu od płaszczyzny stosowania kwestionowanych przepisów (por. postanowienie TK z 6 lipca 2005 r., SK 25/03, OTK ZU nr 7/A/2005, poz. 83).

Z art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o TK wynika obowiązek wskazania przez skarżącego, jakie konstytucyjne wolności lub prawa i w jaki sposób – jego zdaniem – zostały naruszone przez kwestionowane przepisy aktu normatywnego. Z kolei art. 47 ust. 1 pkt 3 ustawy o TK nakłada na skarżącego obowiązek uzasadnienia zarzutów postawionych w skardze konstytucyjnej wraz z powołaniem stosownej argumentacji na ich poparcie. W niniejszej sprawie przesłanka ta nie została spełniona. Skarżący w petitum skargi powołuje Preambułę oraz art. 2, art. 32 ust. 2, art. 64 ust. 3 w związku z art. 84, art. 92 ust. 1, art. 217 Konstytucji, jednakże w jej uzasadnieniu nie przedstawia w powszechnie przyjęty sposób, jak kwestionowana regulacja narusza wskazane postanowienia ustawy zasadniczej.

W świetle powyższego Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że w postanowieniu z 20 lipca 2011 r. w sposób prawidłowy przyjęto, iż skarżący nie wykonał obowiązku wynikającego z art. 47 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz art. 36 ust. 3 w związku z art. 49 ustawy o TK, gdyż nie przedstawił żadnych dowodów na poparcie zarzutu niekonstytucyjności art. 23 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy o VAT w związku z § 54 ust. 4 pkt 2 i § 54 ust. 9 rozporządzenia z 1997 r. Ponadto, Trybunał Konstytucyjny przypomina, że z przepisów ustawy o TK nie da się wyprowadzić wniosku, iż wstępna kontrola kierowanych do Trybunału skarg konstytucyjnych zawsze i bez wyjątku wymaga wezwania skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi.

Pogląd skarżącego nie znajduje potwierdzenia w obecnym stanie prawnym. W postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym obowiązuje zasada ekonomiki procesowej i z punktu widzenia tej reguły należy każdorazowo oceniać zasadność wzywania do usuwania braków formalnych skargi. Istnieją przecież takie uchybienia, które są nieusuwalne, stąd niecelowe jest wzywanie do ich uzupełnienia. W związku z powyższym trudno uznać, że np. wskazanie jako konstytucyjnych wzorców kontroli przepisów, z których nie wynikają prawa podmiotowe jednostki (art. 2, art. 32 ust. 2, art. 92 ust. 1, art. 84, art. 217 Konstytucji) oraz nieuzasadnienie sposobu naruszenia konstytucyjnych praw i wolności jest formalnym uchybieniem skargi (zob. postanowienia TK z 13 września 2005 r., Ts 7/05, OTK ZU nr 6/B/2005, poz. 243 oraz 19 listopada 2007 r., Ts 152/06, OTK ZU nr 5/B/2008, poz. 195).

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 49 w związku z art. 36 ust. 7 ustawy o TK, Trybunał Konstytucyjny zażalenia nie uwzględnił.