Constitutional Court dismisses appeal for late filing, citing statutory time limits under the Constitutional Tribunal Act.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Constitutional Court of Poland dismissed the appellant's appeal against a decision refusing to proceed with a constitutional complaint. The appellant argued the initial decision was flawed, but the Court found the appeal itself violated procedural requirements. Specifically, the appeal was filed six days after the deadline, exceeding the seven-day limit mandated by law. Consequently, the Court ruled that the appeal must be left without examination due to this procedural defect.
Legislator headnote
AI generatedArt. 49 ust. 1, Art. 36 ust. 4, Art. 36 ust. 5 of the Act on the Constitutional Tribunal; An appeal against a decision refusing to proceed with a constitutional complaint must be filed within seven days of service, and failure to meet this deadline results in the appeal being left without examination.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
POSTANOWIENIE z dnia 13 września 2011 r. Sygn. akt Ts 337/10 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Stanisław Biernat – przewodniczący Andrzej Rzepliński – sprawozdawca Małgorzata Pyziak-Szafnicka, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 maja 2011 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Marka J., p o s t a n a w i a: pozostawić zażalenie bez rozpoznania.
UZASADNIENIE
W skardze konstytucyjnej z 8 grudnia 2010 r., sporządzonej przez adwokata, skarżący Marek J. zarzucił niezgodność: po pierwsze, art. 87, art. 871 oraz art. 91 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, ze zm.; dalej: k.p.) z art. 2, art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 64 ust. 2 i 3 Konstytucji, po drugie, art. 282 § 1 pkt 1 k.p. z art. 2, art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 64 ust. 2 i 3 Konstytucji, a także z art. 1 Protokołu nr 4 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, zapewniającego niektóre prawa i wolności inne niż już zawarte w Konwencji i Protokole nr 1 do Konwencji, sporządzonego w Strasburgu dnia 16 września 1963 r. (Dz.
U. z 1995 r. Nr 36, poz. 175). Postanowieniem z 25 maja 2011 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Zasadniczym powodem takiego rozstrzygnięcia było niewłaściwe określenie przedmiotu skargi, niewskazanie sposobu naruszenia konstytucyjnych wolności i praw oraz nieusunięcie braków formalnych skargi konstytucyjnej. Postanowienie o odmowie nadania skardze dalszego biegu zostało doręczone 1 czerwca 2011 r. pełnomocnikowi skarżącego, który we wniesionym zażaleniu wskazał, że orzeczenie to jest wadliwe oraz powtórzył – co do zasady – argumentację zawartą w skardze konstytucyjnej.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zażalenie na postanowienie o odmowie nadania skardze dalszego biegu musi – podobnie do skargi konstytucyjnej – spełniać określone w ustawie z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK) wymogi formalne. Jedną z przesłanek warunkujących rozpoznanie zażalenia jest wniesienie tego środka odwoławczego w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia pierwszoinstancyjnego (art. 49 w związku z art. 36 ust. 4 ustawy o TK). Niespełnienie tego warunku skutkuje – zgodnie z dyspozycją art. 49 w związku z art. 36 ust. 5 ustawy o TK – pozostawieniem zażalenia bez rozpoznania.
Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy, Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że zaskarżone postanowienie z 25 maja 2011 r. zostało doręczone skarżącemu 1 czerwca 2011 r. Zażalenie nadano w placówce pocztowej 11 czerwca 2011 r., a więc z przekroczeniem ustawowego terminu. Biorąc powyższe pod uwagę, Trybunał Konstytucyjny na podstawie art. 49 w związku z art. 36 ust. 5 ustawy o TK pozostawia zażalenie bez rozpoznania.