Constitutional complaint dismissed for inadmissibility due to lack of final judicial decision and specific constitutional violation evidence.
Legislator summary
AI generatedThe Constitutional Court of Poland dismissed the constitutional complaint filed by attorney Bohdan K. regarding the Act on the Supreme Court. The complainant argued the Act was unconstitutional due to its historical origins and lack of democratic principles, but failed to provide a final, unappealable judicial decision or specific evidence of a constitutional right violation. The court ruled that the complaint did not meet statutory requirements for admissibility, including the absence of a concrete case where rights were infringed by the contested law.
Legislator headnote
AI generatedArt. 79 ust. 1 Konstytucji; Art. 36 ust. 3 ustawy o TK: A constitutional complaint is inadmissible if it lacks a final judicial decision establishing a constitutional violation and fails to specify the manner of the infringement.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
173/2/B/2011 POSTANOWIENIE z dnia 19 stycznia 2011 r. Sygn. akt Ts 266/10 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Maria Gintowt-Jankowicz, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Bohdana K. o w sprawie zgodności: ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o Trybunale Stanu (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 925, ze zm.) z art. 79 ust. 1 w związku z art. 30-86 oraz art. 198-201 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
UZASADNIENIE
W skardze konstytucyjnej z 11 października 2010 r., wniesionej we własnym imieniu przez adwokata Bohdana K., zarzucono niezgodność ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o Trybunale Stanu (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 925, ze zm.; dalej: ustawa o TS) z art. 79 ust. 1 w związku z art. 30-86 oraz art. 198-201 Konstytucji, ponieważ ustawa o TS „ma rodowód z zamachu WRON ze stanu wojennego z 13 grudnia 1981 r. i zabezpiecza przez procedury prawa osoby z art. 198 Konstytucji RP w duchu leninowskiego centralizmu demokratycznego odrzuconego ustroju politycznego PRL, nie uwzględniając treści Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997 r.”.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie przepisami Konstytucji oraz ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK) warunkiem rozpatrzenia skargi konstytucyjnej jest – w sprawie leżącej u podstaw wniesienia skargi – wydanie na podstawie kwestionowanego przepisu ostatecznego i niezaskarżalnego w drodze zwyczajnych środków odwoławczych rozstrzygnięcia, jak również uprawdopodobnienie, że treść tego przepisu doprowadziła do naruszenia konstytucyjnego prawa lub wolności, przy jednoczesnym określeniu sposobu tego naruszenia.
W odróżnieniu od wniosków kierowanych przez podmioty wymienione w art. 191 ust. 1 pkt 1-5 Konstytucji, skarga nie jest środkiem uruchamiania tzw. kontroli abstrakcyjnej, a więc realizowanej w oderwaniu od płaszczyzny stosowania kwestionowanych przepisów (por. postanowienie TK z 6 lipca 2005 r., SK 25/03, OTK ZU nr 7/A/2005, poz. 83). Tym samym nie każda skarga konstytucyjna skierowana do Trybunału Konstytucyjnego może zostać rozpoznana merytorycznie, bowiem na podstawie art. 36 w związku z art. 49 ustawy o TK podlega ona wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, podczas którego Trybunał Konstytucyjny bada, czy jest ona dopuszczalna.
Wniesiona skarga konstytucyjna: po pierwsze, nie spełnia wymagań określonych dla pisma procesowego (art. 47 ust. 1 in principio ustawy o TK); po drugie, nie wykazuje żadnych praw lub wolności konstytucyjnych naruszonych – zdaniem skarżącego – przez zakwestionowany akt normatywny, a które mogą być przedmiotem ochrony w postępowaniu ze skargi konstytucyjnej (art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o TK); po trzecie, nie wskazuje żadnego rozstrzygnięcia w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji oraz art. 47 ust. 2 ustawy o TK, a tym samym nie wykazuje spełnienia przez skarżącego dyspozycji art. 46 ust. 1 ustawy o TK; po czwarte, nie powołuje dowodów na poparcie zarzutu niekonstytucyjności całego kwestionowanego aktu normatywnego (art. 47 ust. 1 pkt 3 ustawy o TK) – nie sposób bowiem przyjąć, by zaskarżone w całości przepisy ustawy o TS były podstawą ostatecznego orzeczenia o prawach i wolnościach skarżącego w niniejszej sprawie.
W związku z powyższym należy stwierdzić, że konstrukcja analizowanej skargi konstytucyjnej – nie wyłączając wątpliwych w warstwie argumentacji jurydycznej zarzutów – w sposób oczywisty nie spełnia przesłanek konstytucyjnych i ustawowych warunkujących merytoryczne jej rozpoznanie przez Trybunał Konstytucyjny, co powoduje odmowę nadania dalszego biegu skardze ze względu na jej niedopuszczalność oraz oczywistą bezzasadność (art. 39 ust. 1 pkt 1 in fine i art. 36 ust. 3 w związku z art. 49 ustawy o TK).