Legislator Case Law & Legislation
Ts 266/10 AI generated

Constitutional complaint dismissed for inadmissibility due to lack of final judicial decision and specific constitutional violation evidence.

Case Number Ts 266/10
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Constitutional Court of Poland dismissed the constitutional complaint filed by attorney Bohdan K. regarding the Act on the Supreme Court. The complainant argued the Act was unconstitutional due to its historical origins and lack of democratic principles, but failed to provide a final, unappealable judicial decision or specific evidence of a constitutional right violation. The court ruled that the complaint did not meet statutory requirements for admissibility, including the absence of a concrete case where rights were infringed by the contested law.

Legislator headnote

AI generated

Art. 79 ust. 1 Konstytucji; Art. 36 ust. 3 ustawy o TK: A constitutional complaint is inadmissible if it lacks a final judicial decision establishing a constitutional violation and fails to specify the manner of the infringement.

Keywords

AI generated
constitutional complaint admissibility final judicial decision requirement Supreme Court Act unconstitutionality lack of concrete violation evidence procedural prerequisites for review

Cited Legislation

AI generated
Art. 79 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
925, ze zm.) z art. 79 ust.
Art. 30-86 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
1 w związku z art. 30-86 oraz art.
Art. 198-201 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
30-86 oraz art. 198-201 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
ustawa z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym
art. 36 ust. 3 ustawy o TK
Tym samym nie każda skarga konstytucyjna skierowana do Trybunału Konstytucyjnego może zostać rozpoznana merytorycznie, bowiem na podstawie art. 36 w związku z art.
art. 198 Konstytucji RP
i zabezpiecza przez procedury prawa osoby z art. 198 Konstytucji RP w duchu leninowskiego centralizmu demokratycznego odrzuconego ustroju politycznego PRL, nie uwzględniając treści Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997 r.”.
art. 79 ust. 1 Konstytucji
1 pkt 2 ustawy o TK); po trzecie, nie wskazuje żadnego rozstrzygnięcia w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji oraz art.

Cited Case Law

AI generated
postanowienie TK z 6 lipca 2005 r., SK 25/03
postanowienie TK z 6 lipca 2005 r., SK 25/03, OTK ZU nr 7/A/2005, poz.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

173/2/B/2011 POSTANOWIENIE z dnia 19 stycznia 2011 r. Sygn. akt Ts 266/10 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Maria Gintowt-Jankowicz, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Bohdana K. o w sprawie zgodności: ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o Trybunale Stanu (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 925, ze zm.) z art. 79 ust. 1 w związku z art. 30-86 oraz art. 198-201 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.

UZASADNIENIE

W skardze konstytucyjnej z 11 października 2010 r., wniesionej we własnym imieniu przez adwokata Bohdana K., zarzucono niezgodność ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o Trybunale Stanu (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 925, ze zm.; dalej: ustawa o TS) z art. 79 ust. 1 w związku z art. 30-86 oraz art. 198-201 Konstytucji, ponieważ ustawa o TS „ma rodowód z zamachu WRON ze stanu wojennego z 13 grudnia 1981 r. i zabezpiecza przez procedury prawa osoby z art. 198 Konstytucji RP w duchu leninowskiego centralizmu demokratycznego odrzuconego ustroju politycznego PRL, nie uwzględniając treści Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997 r.”.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie przepisami Konstytucji oraz ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK) warunkiem rozpatrzenia skargi konstytucyjnej jest – w sprawie leżącej u podstaw wniesienia skargi – wydanie na podstawie kwestionowanego przepisu ostatecznego i niezaskarżalnego w drodze zwyczajnych środków odwoławczych rozstrzygnięcia, jak również uprawdopodobnienie, że treść tego przepisu doprowadziła do naruszenia konstytucyjnego prawa lub wolności, przy jednoczesnym określeniu sposobu tego naruszenia.

W odróżnieniu od wniosków kierowanych przez podmioty wymienione w art. 191 ust. 1 pkt 1-5 Konstytucji, skarga nie jest środkiem uruchamiania tzw. kontroli abstrakcyjnej, a więc realizowanej w oderwaniu od płaszczyzny stosowania kwestionowanych przepisów (por. postanowienie TK z 6 lipca 2005 r., SK 25/03, OTK ZU nr 7/A/2005, poz. 83). Tym samym nie każda skarga konstytucyjna skierowana do Trybunału Konstytucyjnego może zostać rozpoznana merytorycznie, bowiem na podstawie art. 36 w związku z art. 49 ustawy o TK podlega ona wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, podczas którego Trybunał Konstytucyjny bada, czy jest ona dopuszczalna.

Wniesiona skarga konstytucyjna: po pierwsze, nie spełnia wymagań określonych dla pisma procesowego (art. 47 ust. 1 in principio ustawy o TK); po drugie, nie wykazuje żadnych praw lub wolności konstytucyjnych naruszonych – zdaniem skarżącego – przez zakwestionowany akt normatywny, a które mogą być przedmiotem ochrony w postępowaniu ze skargi konstytucyjnej (art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o TK); po trzecie, nie wskazuje żadnego rozstrzygnięcia w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji oraz art. 47 ust. 2 ustawy o TK, a tym samym nie wykazuje spełnienia przez skarżącego dyspozycji art. 46 ust. 1 ustawy o TK; po czwarte, nie powołuje dowodów na poparcie zarzutu niekonstytucyjności całego kwestionowanego aktu normatywnego (art. 47 ust. 1 pkt 3 ustawy o TK) – nie sposób bowiem przyjąć, by zaskarżone w całości przepisy ustawy o TS były podstawą ostatecznego orzeczenia o prawach i wolnościach skarżącego w niniejszej sprawie.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że konstrukcja analizowanej skargi konstytucyjnej – nie wyłączając wątpliwych w warstwie argumentacji jurydycznej zarzutów – w sposób oczywisty nie spełnia przesłanek konstytucyjnych i ustawowych warunkujących merytoryczne jej rozpoznanie przez Trybunał Konstytucyjny, co powoduje odmowę nadania dalszego biegu skardze ze względu na jej niedopuszczalność oraz oczywistą bezzasadność (art. 39 ust. 1 pkt 1 in fine i art. 36 ust. 3 w związku z art. 49 ustawy o TK).