Constitutional Court dismisses appeal by unrepresented party for failure to use mandatory lawyer representation.

POSTANOWIENIE z dnia 19 października 2011 r. Sygn. akt Ts 180/10 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Sławomira Wronkowska-Jaśkiewicz – przewodnicząca Stanisław Rymar – sprawozdawca Adam Jamróz, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 czerwca 2011 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Bogdana G., p o s t a n a w i a: pozostawić zażalenie bez rozpoznania.

UZASADNIENIE

W skardze konstytucyjnej z 30 lipca 2010 r. Bogdan G. (dalej: skarżący) wniósł o stwierdzenie niezgodności art. 28 § 1 oraz art. 30 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.) z art. 45 ust. 1 w związku z art. 182 Konstytucji, w zakresie, w jakim przepisy te uniemożliwiają udział czynnika społecznego w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości przez sądy pierwszej instancji. Postanowieniem z 30 czerwca 2011 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej z uwagi na oczywistą bezzasadność zarzutu naruszenia art. 45 ust. 1 w związku z art. 182 Konstytucji oraz z powodu uczynienia przedmiotem skargi konstytucyjnej orzeczeń sądów.

Zażalenie na powyższe postanowienie sporządził oraz złożył osobiście 12 lipca 2011 r. sam skarżący. W piśmie wniósł o uchylenie postanowienia i rozpatrzenie skargi. Skarżący podniósł również, że Trybunał Konstytucyjny, wydając postanowienie o odmowie nadania biegu skardze na posiedzeniu niejawnym po 11 miesiącach od jej wniesienia, naruszył art. 45 Konstytucji i wynikające z niego prawo do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki oraz prawo do jawnego rozpatrzenia sprawy. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK) skarga konstytucyjna i zażalenie na postanowienie o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej powinny być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Z treści pisma, które wpłynęło do Trybunału Konstytucyjnego 12 lipca 2011 r. wynika jednoznacznie, że zostało ono sporządzone przez skarżącego samodzielnie. Z uwagi na to, że skarżący nie jest podmiotem legitymowanym, w świetle wskazanego przepisu ustawy o TK, do samodzielnego występowania z zażaleniem na postanowienie o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu, należy wniesione przez niego zażalenie pozostawić bez rozpoznania.

Możliwość samodzielnego kwestionowania przez skarżącego ustaleń poczynionych przez Trybunał Konstytucyjny, a odnoszących się do spełnienia przez skargę konstytucyjną wymogów formalnych podważałaby istotę i cel wprowadzonego w art. 48 ust. 1 ustawy o TK obowiązku sporządzenia skargi konstytucyjnej przez adwokata lub radcę prawnego. Tak bowiem, jak niezbędna jest kwalifikowana wiedza prawnicza w fazie przygotowywania skargi konstytucyjnej, tak tym bardziej kwalifikacje takie niezbędne są dla sformułowania zarzutów wobec postanowienia o odmowie nadania jej dalszego biegu zawierającego ocenę spełnienia przez skargę konstytucyjną owych wymagań formalnych.

Wskazany pogląd został wyrażony w szeregu orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego (por. np. postanowienia z: 17 maja 2000 r., Ts 11/00, OTK ZU nr 4/2000, poz. 129; 30 maja 2001 r., Ts 8/01, OTK ZU nr 4/2001, poz. 112; 18 września 2001 r., Ts 40/01, OTK ZU nr 6/2001, poz. 203; 1 października 2002 r., Ts 24/02, OTK ZU nr 4/B/2002, poz. 274; 23 października 2002 r., Ts 49/02, OTK ZU nr 4/B/2002, poz. 284; 11 marca 2003 r., Ts 135/02, OTK ZU nr 1/B/2003, poz. 62; 30 listopada 2010 r., Ts 20/10, OTK ZU nr 6/B/2010, poz. 465; 16 lutego 2011 r., Ts 238/08, niepubl.).

Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę, Trybunał Konstytucyjny orzekł jak w sentencji.