Constitutional Court dismisses appeal on refusal to continue constitutional complaint regarding application of law.
Legislator summary
AI generatedThe Constitutional Court of Poland refused to grant further consideration to the appeal lodged by Tadeusz B. against the initial refusal to continue his constitutional complaint. The applicant argued that the court's earlier decision ignored substantive violations of constitutional rights during tax controls and criminal proceedings. The Court determined that the appeal merely repeated arguments about the facts of the case and did not challenge the legal reasoning of the initial refusal.
Legislator headnote
AI generatedArt. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym; Art. 49 w zw. z art. 36 ust. 7 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym: The Constitutional Court is bound by the scope and subject matter of the appeal defined within the three-month period and cannot accept new arguments or expand the scope of the complaint via an appeal against a refusal to continue proceedings.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
POSTANOWIENIE z dnia 24 listopada 2011 r. Sygn. akt Ts 159/10 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Adam Jamróz – przewodniczący Stanisław Rymar – sprawozdawca Małgorzata Pyziak-Szafnicka, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 maja 2011 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Tadeusza B., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia.
UZASADNIENIE
W skardze konstytucyjnej z 5 lipca 2010 r. Tadeusz B. (dalej: skarżący) wniósł o zbadanie zgodności art. 273 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, ze zm.; dalej: k.k.) z art. 2, art. 20, art. 22 i art. 31 ust. 1 i 3 Konstytucji. Postanowieniem z 10 maja 2011 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. W uzasadnieniu tego orzeczenia wskazano, że wzorce kontroli – art. 20 i art. 31 ust. 1 Konstytucji są nieadekwatne, zaś skarga jest w istocie skargą na stosowanie prawa, zaś stosowanie prawa przez sądy – choćby nawet błędne – pozostaje poza kognicją Trybunału Konstytucyjnego.
Powyższe postanowienie zostało zaskarżone zażaleniem z 23 maja 2011 r., w którym powtórzono argumentację zawartą w uzasadnieniu skargi konstytucyjnej. Skarżący podniósł także argumenty, które wzmacniają wniosek Trybunału Konstytucyjnego o tym, że skarga dotyczy stosowania prawa, gdyż o naruszeniu praw i wolności konstytucyjnych skarżącego świadczą „nieuzasadnione i represyjne kontrole skarbowe, a także postawienie w stan oskarżenia za przestępstwa, których nie popełniono”. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:
Zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, zaś argumenty podniesione w zażaleniu nie podważają ustaleń przedstawionych w tym orzeczeniu i dlatego nie zasługują na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Trybunał Konstytucyjny w wyniku wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej jest jedynie prawidłowość dokonanego w nim rozstrzygnięcia. Trybunał Konstytucyjny ustalił, że w zażaleniu nie sformułowano stanowiska, które podważyłoby stwierdzenia zawarte w zakwestionowanym postanowieniu.
Zdaniem skarżącego, „jeśli zaś interpretacja uznająca winę skarżącego pojawiła się jednak w przedmiotowej sprawie, tym samym należy podnieść, że zastosowano art. 271 § 1 k.k. i 273 k.k. w znaczeniu niezgodnym z Konstytucją RP, czym naruszono prawo do swobodnego prowadzenia działalności gospodarczej, a także prawo własności”. Szczegółowy wywód zawarty w skardze konstytucyjnej (jak i zażaleniu) odnosi się zatem – co trafnie wskazano w zaskarżonym postanowieniu – do okoliczności sprawy. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że podanie nowego wzorca kontroli (art. 64 Konstytucji) w zażaleniu na postanowienie o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej stanowi niedopuszczalną próbę rozszerzenia zakresu skargi.
Trybunał Konstytucyjny związany jest bowiem przedmiotem i zakresem zaskarżenia określonym w terminie 3 miesięcy, zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę, Trybunał Konstytucyjny na podstawie art. 49 w zw. z art. 36 ust. 7 ustawy o TK nie uwzględnił zażalenia wniesionego na postanowienie o odmowie nadania niniejszej skardze konstytucyjnej dalszego biegu.