Legislator Case Law & Legislation
Ts 159/10 AI generated

Constitutional Court dismisses appeal on refusal to continue constitutional complaint regarding application of law.

Case Number Ts 159/10
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Constitutional Court of Poland refused to grant further consideration to the appeal lodged by Tadeusz B. against the initial refusal to continue his constitutional complaint. The applicant argued that the court's earlier decision ignored substantive violations of constitutional rights during tax controls and criminal proceedings. The Court determined that the appeal merely repeated arguments about the facts of the case and did not challenge the legal reasoning of the initial refusal.

Legislator headnote

AI generated

Art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym; Art. 49 w zw. z art. 36 ust. 7 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym: The Constitutional Court is bound by the scope and subject matter of the appeal defined within the three-month period and cannot accept new arguments or expand the scope of the complaint via an appeal against a refusal to continue proceedings.

Keywords

AI generated
Constitutional Court jurisdiction Application of law review Refusal to continue proceedings Appeal against refusal Three-month time limit Scope of constitutional complaint Substantive vs procedural review

Cited Legislation

AI generated
Art. 273 of the Criminal Code
(dalej: skarżący) wniósł o zbadanie zgodności art. 273 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r.
Art. 2 of the Constitution
(dalej: skarżący) wniósł o zbadanie zgodności art. 273 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r.
Art. 20 of the Constitution
Art. 22 of the Constitution
Art. 31 ust. 1 and 3 of the Constitution
Art. 46 ust. 1 of the Act on the Constitutional Tribunal
Trybunał Konstytucyjny związany jest bowiem przedmiotem i zakresem zaskarżenia określonym w terminie 3 miesięcy, zgodnie z art. 46 ust.
Art. 49 in conjunction with Art. 36 ust. 7 of the Act on the Constitutional Tribunal
Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę, Trybunał Konstytucyjny na podstawie art. 49 w zw.
art. 31 ust. 1 Konstytucji
20 i art. 31 ust. 1 Konstytucji są nieadekwatne, zaś skarga jest w istocie skargą na stosowanie prawa, zaś stosowanie prawa przez sądy – choćby nawet błędne – pozostaje poza kognicją Trybunału Konstytucyjnego.
art. 271 § 1 k.k
Zdaniem skarżącego, „jeśli zaś interpretacja uznająca winę skarżącego pojawiła się jednak w przedmiotowej sprawie, tym samym należy podnieść, że zastosowano art. 271 § 1 k.k.
art. 64 Konstytucji
Niezależnie od powyższego wskazać należy, że podanie nowego wzorca kontroli (art. 64 Konstytucji) w zażaleniu na postanowienie o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej stanowi niedopuszczalną próbę rozszerzenia zakresu skargi.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

POSTANOWIENIE z dnia 24 listopada 2011 r. Sygn. akt Ts 159/10 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Adam Jamróz – przewodniczący Stanisław Rymar – sprawozdawca Małgorzata Pyziak-Szafnicka, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 maja 2011 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Tadeusza B., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia.

UZASADNIENIE

W skardze konstytucyjnej z 5 lipca 2010 r. Tadeusz B. (dalej: skarżący) wniósł o zbadanie zgodności art. 273 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, ze zm.; dalej: k.k.) z art. 2, art. 20, art. 22 i art. 31 ust. 1 i 3 Konstytucji. Postanowieniem z 10 maja 2011 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. W uzasadnieniu tego orzeczenia wskazano, że wzorce kontroli – art. 20 i art. 31 ust. 1 Konstytucji są nieadekwatne, zaś skarga jest w istocie skargą na stosowanie prawa, zaś stosowanie prawa przez sądy – choćby nawet błędne – pozostaje poza kognicją Trybunału Konstytucyjnego.

Powyższe postanowienie zostało zaskarżone zażaleniem z 23 maja 2011 r., w którym powtórzono argumentację zawartą w uzasadnieniu skargi konstytucyjnej. Skarżący podniósł także argumenty, które wzmacniają wniosek Trybunału Konstytucyjnego o tym, że skarga dotyczy stosowania prawa, gdyż o naruszeniu praw i wolności konstytucyjnych skarżącego świadczą „nieuzasadnione i represyjne kontrole skarbowe, a także postawienie w stan oskarżenia za przestępstwa, których nie popełniono”. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:

Zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, zaś argumenty podniesione w zażaleniu nie podważają ustaleń przedstawionych w tym orzeczeniu i dlatego nie zasługują na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Trybunał Konstytucyjny w wyniku wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej jest jedynie prawidłowość dokonanego w nim rozstrzygnięcia. Trybunał Konstytucyjny ustalił, że w zażaleniu nie sformułowano stanowiska, które podważyłoby stwierdzenia zawarte w zakwestionowanym postanowieniu.

Zdaniem skarżącego, „jeśli zaś interpretacja uznająca winę skarżącego pojawiła się jednak w przedmiotowej sprawie, tym samym należy podnieść, że zastosowano art. 271 § 1 k.k. i 273 k.k. w znaczeniu niezgodnym z Konstytucją RP, czym naruszono prawo do swobodnego prowadzenia działalności gospodarczej, a także prawo własności”. Szczegółowy wywód zawarty w skardze konstytucyjnej (jak i zażaleniu) odnosi się zatem – co trafnie wskazano w zaskarżonym postanowieniu – do okoliczności sprawy. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że podanie nowego wzorca kontroli (art. 64 Konstytucji) w zażaleniu na postanowienie o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej stanowi niedopuszczalną próbę rozszerzenia zakresu skargi.

Trybunał Konstytucyjny związany jest bowiem przedmiotem i zakresem zaskarżenia określonym w terminie 3 miesięcy, zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę, Trybunał Konstytucyjny na podstawie art. 49 w zw. z art. 36 ust. 7 ustawy o TK nie uwzględnił zażalenia wniesionego na postanowienie o odmowie nadania niniejszej skardze konstytucyjnej dalszego biegu.