Constitutional complaint dismissed for inadmissibility due to lack of final judicial decision and concrete constitutional violation. The court rejected the abstract challenge to the minority law. The court ruled the complaint inadmissible due to lack of a final judicial decision and failure to demonstrate a concrete constitutional violation. The court held that the complaint did not meet procedural requirements under the Constitutional Tribunal Act. The court found the complaint lacked legal argumentation and failed to cite specific judicial interpretations. The court determined the complaint was inadmissible under Article 36 of the Constitutional Tribunal Act. The court concluded the complaint was procedurally flawed and substantively unsupported by law.

314/4/B/2011 POSTANOWIENIE z dnia 6 maja 2011 r. Sygn. akt Ts 76/10 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Andrzej Rzepliński, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Polskiego Komitetu Ocalenia Narodowego w Opolu w sprawie zgodności: ustawy z dnia 6 stycznia 2005 r. o mniejszościach narodowych i etnicznych oraz o języku regionalnym (Dz. U. Nr 17, poz. 141, ze zm.) z art. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.

UZASADNIENIE

1. W sporządzonej przez radcę prawnego skardze konstytucyjnej, wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 17 marca 2010 r. (data nadania), Polski Komitet Ocalenia Narodowego w Opolu (dalej: skarżący) zarzucił niezgodność ustawy z dnia 6 stycznia 2005 r. o mniejszościach narodowych i etnicznych oraz o języku regionalnym (Dz. U. Nr 17, poz. 141, ze zm.) z art. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

2. W uzasadnieniu skargi skarżący nie wskazał żadnego rozstrzygnięcia w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji oraz art. 46 ust. 1 w związku z art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK) uprawniającego do wniesienia tego środka prawnego. Z kolei motywy skargi ograniczono do dość osobliwej argumentacji, że „w Państwie Polskim sprzed 1939 r. można mówić o mniejszościach narodowych, albowiem istniało ono w innych granicach administracyjnych obejmujących tereny, na których zamieszkiwała, oprócz ludności polskiej, ludność ukraińska, białoruska i litewska”, natomiast „po 1945 r. sytuacja geograficzna, administracyjna i obszarowa Polski uległa zmianie”, ponieważ „Polska stała się krajem jednonarodowym, niemającym w swoich granicach mniejszości narodowych wymienionych w art. 2 ust. 2 ustawy”.

Powyższe oznaczać ma według skarżącego, że „Polska w całości wykonując postanowienia aliantów stała się krajem etnicznie jednolitym i wolnym od innych narodowości”, a „stworzenie ustawy o mniejszościach narodowych i etnicznych jest bezpodstawne i nieuzasadnione”, gdyż „uwłacza godności narodu polskiego i podważa stabilność Państwa”. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:

1. Zgodnie przepisami Konstytucji oraz ustawy o TK warunkiem rozpatrzenia skargi konstytucyjnej jest – w sprawie leżącej u podstaw jej wniesienia – wydanie na podstawie kwestionowanego przepisu ostatecznego i niezaskarżalnego w drodze zwyczajnych środków odwoławczych rozstrzygnięcia, jak również uprawdopodobnienie, że treść tego przepisu doprowadziła do naruszenia konstytucyjnego prawa lub wolności, przy jednoczesnym określeniu sposobu tego naruszenia. W odróżnieniu od wniosków kierowanych przez podmioty wymienione w art. 191 ust. 1 pkt 1-5 Konstytucji skarga nie jest środkiem uruchamiania tzw. kontroli abstrakcyjnej, a więc realizowanej w oderwaniu od płaszczyzny stosowania kwestionowanych przepisów (por. postanowienie TK z dnia 6 lipca 2005 r., SK 25/03, OTK ZU nr 7/A/2005, poz. 83).

Tym samym nie każda skarga konstytucyjna skierowana do Trybunału Konstytucyjnego może zostać rozpoznana merytorycznie, gdyż na podstawie art. 36 ust. 1 w związku z art. 49 ustawy o TK podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, podczas którego Trybunał Konstytucyjny bada, czy jest ona dopuszczalna.

2. Wniesiona skarga konstytucyjna: po pierwsze, nie spełnia wymagań określonych dla pisma procesowego (art. 47 ust. 1 in principio ustawy o TK); po drugie, nie wykazuje żadnych praw lub wolności konstytucyjnych naruszonych – zdaniem skarżącego – przez zakwestionowany akt normatywny, a które mogą być przedmiotem ochrony w postępowaniu ze skargi konstytucyjnej (art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o TK); po trzecie, nie wskazuje żadnego rozstrzygnięcia w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji oraz art. 47 ust. 2 ustawy o TK, a tym samym nie wykazuje spełnienia przez skarżącego dyspozycji art. 46 ust. 1 ustawy o TK; po czwarte, nie zawiera żadnej jurydycznej argumentacji (art. 47 ust. 1 pkt 3 ustawy o TK), ograniczając się wyłącznie do wywodów nielicujących z powagą zawodu radcy prawnego, który sporządził niniejszą skargę (vide art. 30 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego w związku z art. 64 ust. 1 pkt 2 in fine ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych, Dz. U. z 2010 r. Nr 10, poz. 65, ze zm.).

3. W związku z powyższym należy stwierdzić, że analizowana skarga konstytucyjna w sposób oczywisty nie spełnia przesłanek konstytucyjnych i ustawowych warunkujących jej merytoryczne rozpoznanie przez Trybunał Konstytucyjny, co powoduje odmowę nadania dalszego biegu skardze ze względu na jej niedopuszczalność (art. 39 ust. 1 pkt 1 in fine i art. 36 ust. 3 w związku z art. 49 ustawy o TK).