Legislator Case Law & Legislation
Ts 68/11 AI generated

Constitutional complaint dismissed for failure to link equality and rule of law claims to specific constitutional rights.

Case Number Ts 68/11
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Constitutional Court dismissed the Higher School of Entrepreneurship and Marketing's complaint regarding the mandatory seniority bonus for private universities. The plaintiff argued that the regulation violated the principles of equality and the rule of law under Articles 2 and 32 of the Constitution. The Court ruled that these general principles cannot serve as the sole basis for constitutional review without being linked to specific, protected individual rights or freedoms.

Legislator headnote

AI generated

Art. 79 ust. 1 Konstytucji; Art. 2, Art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji: General principles such as the rule of law and equality cannot serve as the sole basis for constitutional review unless linked to specific constitutional rights or freedoms protecting individual liberties.

Keywords

AI generated
constitutional complaint rule of law principle equality principle wzorzec kontroli individual rights Constitutional Court dismissal of complaint

Cited Legislation

AI generated
Art. 79 ust. 1 Konstytucji
Zasada demokratycznego państwa prawnego, z której wynikają bardziej szczegółowe zasady ustrojowe, nie przybiera bowiem postaci konstytucyjnej wolności lub prawa podmiotowego, których ochronie służy – w myśl art. 79 ust. 1 Konstytucji – skarga konstytucyjna (zob.
Art. 2 Konstytucji
1 i 2 Konstytucji) oraz zasadę demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji).
Art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji
2 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
ustawa z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym
Zasady, na jakich dopuszczalne jest korzystanie z tego środka ochrony wolności i praw, precyzuje ustawa z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.
art. 2 Konstytucji
1 i 2 Konstytucji) oraz zasadę demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji).
art. 79 ust. 1 Konstytucji
Zasada demokratycznego państwa prawnego, z której wynikają bardziej szczegółowe zasady ustrojowe, nie przybiera bowiem postaci konstytucyjnej wolności lub prawa podmiotowego, których ochronie służy – w myśl art. 79 ust. 1 Konstytucji – skarga konstytucyjna (zob.
art. 32 Konstytucji
2, ani art. 32 Konstytucji nie mogą stanowić samodzielnych wzorców kontroli w postępowaniu inicjowanym wniesieniem skargi konstytucyjnej (zob.
art. 79 Konstytucji
32 Konstytucji powoduje, że skarga konstytucyjna nie spełnia wymagań określonych w art. 79 Konstytucji oraz art.

Cited Case Law

AI generated
postanowienie TK z 24 października 2001 r., SK 10/01
postanowienie TK z 3 marca 2002 r., Ts 108/01
postanowienie TK z 3 marca 2002 r., Ts 108/01, OTK ZU nr 2/B/2002, poz.
postanowienie TK z 26 czerwca 2002 r., SK 1/02
postanowienie TK z 26 czerwca 2002 r., SK 1/02 oraz wyrok TK z 13 stycznia 2004 r., SK 10/03, OTK ZU nr 1/A/2004, poz.
wyrok TK z 26 kwietnia 2005 r., SK 36/03
wyrok TK z 26 kwietnia 2005 r., SK 36/03, OTK ZU nr 4/A/2005, poz.
postanowienie TK z 14 stycznia 2009 r., Ts 21/07
postanowienie TK z 14 stycznia 2009 r., Ts 21/07, OTK ZU nr 2/B/2009, poz.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

126/1/B/2012 POSTANOWIENIE z dnia 16 czerwca 2011 r. Sygn. akt Ts 68/11 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Andrzej Rzepliński, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Wyższej Szkoły Przedsiębiorczości i Marketingu w Chrzanowie w sprawie zgodności: art. 154 ust. 3 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365, ze zm.) z art. 2 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.

UZASADNIENIE

W skardze konstytucyjnej z 28 lutego 2011 r. Wyższa Szkoła Przedsiębiorczości i Marketingu w Chrzanowie (dalej: skarżąca) zarzuciła niezgodność art. 154 ust. 3 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365, ze zm.) w zakresie, w jakim nakłada na uczelnie niepubliczne obowiązek wypłaty dodatku stażowego z art. 2 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji. Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującym stanem faktycznym. Sąd Rejonowy w Chrzanowie – IV Wydział Pracy wyrokami z 21 maja 2010 r. (sygn. akt IV P 42/10 oraz IV P 53/10) zasądził od skarżącej na rzecz dwóch jej byłych pracownic określone kwoty pieniężne tytułem niewypłaconego dodatku stażowego.

Wyrokami z 21 października 2010 r. (sygn. akt VI Pa 179/10) oraz z 4 listopada 2010 r. (sygn. akt VI Pa 189/10), doręczonymi pełnomocnikowi skarżącej 2 grudnia 2010 r. oraz 4 stycznia 2011 r., Sąd Okręgowy w Krakowie – Wydział VI Pracy oddalił apelacje skarżącej. Zdaniem skarżącej zaskarżony przepis, przyznający pracownikom uczelni wyższych dodatek za staż pracy, w zakresie, w jakim nakłada obowiązek wypłaty tego dodatku na uczelnie niepubliczne, narusza konstytucyjną zasadę równości (art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji) oraz zasadę demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji).

Zobowiązuje on bowiem uczelnie niepubliczne do wypłaty pracownikom dodatkowego składnika wynagrodzenia za pracę, w sytuacji, w której wydatek ten nie jest uczelni rekompensowany z budżetu państwa, jak ma to miejsce w wypadku uczelni publicznych, co stawia uczelnie niepubliczne w gorszej sytuacji finansowej. Ponadto, zdaniem skarżącej, taka regulacja powoduje nierówność pomiędzy uczelniami niepublicznymi a innymi pracodawcami niepublicznymi, którzy nie są zobowiązani do wypłaty dodatku stażowego. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:

1. Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, ma prawo, na zasadach określonych w ustawie, zakwestionować zgodność z Konstytucją przepisów ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie których sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego prawach lub wolnościach albo obowiązkach określonych w Konstytucji. Zasady, na jakich dopuszczalne jest korzystanie z tego środka ochrony wolności i praw, precyzuje ustawa z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.

U. Nr 102, poz. 643, ze zm., dalej: ustawa o TK). W świetle powyższych unormowań konstytucyjnych i ustawowych nie ulega wątpliwości, że przesłanką dopuszczalności złożenia skargi konstytucyjnej nie jest każde naruszenie Konstytucji, ale tylko naruszenie wyrażonych w niej norm regulujących wolności lub prawa człowieka i obywatela. Skarga konstytucyjna musi zatem zawierać zarówno wskazanie konstytucyjnych wolności lub praw, które zostały naruszone, jak i określenie sposobu ich naruszenia (art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o TK). Skarga złożona w niniejszej sprawie nie spełnia tego wymogu.

2. Skarżąca zarzuca zaskarżonym przepisom niezgodność z art. 2 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji. Nie powołuje jednocześnie żadnych innych wzorców kontroli. Tymczasem zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego ani art. 2, ani art. 32 Konstytucji nie mogą stanowić samodzielnych wzorców kontroli w postępowaniu inicjowanym wniesieniem skargi konstytucyjnej (zob. np. wyroki TK z 13 stycznia 2004 r., SK 10/03, OTK ZU nr 1/A/2004, poz. 2 oraz 13 maja 2008 r., SK 91/06, OTK ZU nr 4/A/2008, poz. 59; a także postanowienie TK z 20 lutego 2008 r., SK 27/07, OTK ZU nr 1/A/2008, poz. 22).

3. W odniesieniu do art. 32 Konstytucji Trybunał stwierdził w sprawie SK 10/01, że prawo do równego traktowania ma „charakter niejako prawa »drugiego stopnia« (»metaprawa«), tzn. przysługuje ono w związku z konkretnymi normami prawnymi lub innymi działaniami organów władzy publicznej, a nie w oderwaniu od nich – niejako »samoistnie«. Jeżeli te normy lub działania nie mają odniesienia do konkretnych określonych w Konstytucji wolności i praw, prawo do równego traktowania nie ma w pełni charakteru prawa konstytucyjnego, a to sprawia, że nie może ono być chronione za pomocą skargi konstytucyjnej” (postanowienie TK z 24 października 2001 r., SK 10/01, OTK ZU nr 7/2001, poz. 225).

Art. 32 Konstytucji może więc być powołany jako wzorzec kontroli w postępowaniu skargowym tylko wówczas, gdy zostanie odniesiony do treści innych norm konstytucyjnych chroniących poszczególne wolności i prawa naruszone kwestionowaną w skardze konstytucyjnej regulacją (zob. np. postanowienie TK z 3 marca 2002 r., Ts 108/01, OTK ZU nr 2/B/2002, poz. 138 i tam cytowane orzecznictwo). Trybunał stwierdza, że w niniejszej sprawie skarżąca nie wskazała, aby naruszenie zasady równości pozostawało w związku z jakimkolwiek konstytucyjnie chronionym prawem podmiotowym.

4. Z kolei w odniesieniu do art. 2 Konstytucji Trybunał zauważa, że skarżąca, wskazując ten przepis jako wzorzec kontroli zaskarżonej regulacji, powołała się jedynie ogólnie na zasadę demokratycznego państwa prawnego, nie wskazując konkretnej wynikającej z niej zasady szczegółowej. Stwierdziła jedynie, że państwo prawne nie może tolerować nierównego traktowania podmiotów prawa. Jak wielokrotnie wskazywał Trybunał Konstytucyjny, tak sformułowany na gruncie art. 2 Konstytucji zarzut nie może być przedmiotem rozpoznania w procedurze inicjowanej wniesieniem skargi konstytucyjnej. Zasada demokratycznego państwa prawnego, z której wynikają bardziej szczegółowe zasady ustrojowe, nie przybiera bowiem postaci konstytucyjnej wolności lub prawa podmiotowego, których ochronie służy – w myśl art. 79 ust. 1 Konstytucji – skarga konstytucyjna (zob. np. postanowienia TK z 26 czerwca 2002 r., SK 1/02, OTK ZU nr 4/A/2002, poz. 53 oraz 15 grudnia 2009 r., Ts 5/08, OTK ZU nr 1/B/2010, poz. 13).

5. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału wynikające z art. 2 Konstytucji zasady mogą stanowić w postępowaniu skargowym jedynie pomocniczy wzorzec kontroli, pod warunkiem jednoczesnego wskazania innej naruszonej normy konstytucyjnej statuującej wolność lub prawo (zob. wyrok TK z 26 kwietnia 2005 r., SK 36/03, OTK ZU nr 4/A/2005, poz. 40). Zarzut niezgodności z tymi zasadami mógłby być więc rozpatrywany wyłącznie w ramach oceny sposobu naruszenia konstytucyjnych wolności i praw (zob. postanowienie TK z 26 czerwca 2002 r., SK 1/02 oraz wyrok TK z 13 stycznia 2004 r., SK 10/03, OTK ZU nr 1/A/2004, poz. 2). Nie jest tak w niniejszej sprawie, skarżąca nie wskazuje, aby naruszenie zasady demokratycznego państwa prawnego miało związek z naruszeniem jakiegokolwiek innego przepisu Konstytucji gwarantującego prawa lub wolności jednostki.

6. Powołanie jako jedynych wzorców kontroli zaskarżonych przepisów art. 2 oraz art. 32 Konstytucji powoduje, że skarga konstytucyjna nie spełnia wymagań określonych w art. 79 Konstytucji oraz art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o TK. Z obowiązku wskazania przepisów mogących stanowić wzorzec kontroli konstytucyjności w postępowaniu inicjowanym wniesieniem skargi konstytucyjnej nie może zwolnić skarżącej, działający niejako z własnej inicjatywy Trybunał Konstytucyjny, który – zgodnie z art. 66 ustawy o TK – orzekając, jest związany granicami skargi konstytucyjnej (zob. np. postanowienie TK z 14 stycznia 2009 r., Ts 21/07, OTK ZU nr 2/B/2009, poz. 91). Mając powyższe na względzie, Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.