Constitutional Court dismisses appeal on inadmissibility, ruling it lacks scope to review legislative omissions.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Constitutional Court dismissed the appeal against its decision to reject a constitutional complaint as inadmissible. The applicant argued that the court failed to address legislative omissions regarding the omission of parties with legal representatives from service lists. The court ruled that the appeal did not challenge the substantive findings of inadmissibility or the lack of merit in the original complaint.
Legislator headnote
AI generatedArt. 194 ust. 1 Konstytucji; Art. 194 ust. 2 Konstytucji: The Constitutional Court's review of an appeal against a decision on inadmissibility is limited to verifying the correctness of that decision, excluding any examination of legislative omissions or lack of merit in the underlying complaint.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
192/3/B/2010 POSTANOWIENIE z dnia 11 czerwca 2010 r. Sygn. akt Ts 291/08 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Mirosław Granat – przewodniczący Marek Mazurkiewicz – sprawozdawca Adam Jamróz, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 października 2009 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Władysława W., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia.
UZASADNIENIE
W skardze konstytucyjnej z 19 września 2008 r. wniesiono o stwierdzenie niezgodności art. 133 § 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art. 2, art. 32 ust. 1 i 2, art. 77 ust. 2, art. 78 oraz art. 176 Konstytucji. Postanowieniem z 6 października 2009 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu z uwagi oczywistą bezzasadność stawianych zarzutów oraz brak wykazania sposobu naruszenia konstytucyjnych praw i wolności. Ponadto, żądanie dokonania przez Trybunał Konstytucyjny usunięcia rozbieżności praktyki sądowej pozostaje poza zakresem jego kognicji i nie mieści się w granicach skargi konstytucyjnej.
W zażaleniu z 19 października 2009 r. skarżący zarzucił, że skarga konstytucyjna zawierała wszelkie wymagane prawem elementy, zaś zaskarżony przepis pomija w katalogu osób, którym sąd dokonuje doręczeń, samą stronę postępowania, jeżeli tylko ma ona pełnomocnika. W ocenie skarżącego, niekonstytucyjność art. 133 § 3 k.p.c. potwierdza występująca rozbieżność orzecznictwa. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, zaś argumenty podniesione w zażaleniu nie podważają ustaleń przedstawionych w tym orzeczeniu i dlatego nie zasługują na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Trybunał Konstytucyjny w wyniku wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej jest jedynie prawidłowość dokonanego w nim rozstrzygnięcia. Trybunał Konstytucyjny ustalił, że w zażaleniu nie sformułowano stanowiska, które podważyłoby stwierdzenie przez Trybunał w zaskarżonym postanowieniu, iż: skarga dotyczy stosowania prawa, jej zarzuty są bezzasadne, zaś skarżący nie wykazał sposobu naruszenia konstytucyjnych praw i wolności. Sformułowane w zażaleniu zarzuty dotyczą zaniechania ustawodawczego, które pozostaje poza kognicją Trybunału Konstytucyjnego (por. postanowienie TK z 4 czerwca 2004 r., Ts 200/03, OTK ZU nr 5/B/2004, poz. 276).
Ewentualne twierdzenia odnoszące się do pominięcia ustawodawczego (które, pod pewnymi warunkami, może być przedmiotem kontroli konstytucyjnej) oraz ich uzasadnienie skarżący winien był podnieść w skardze konstytucyjnej. Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę, należało nie uwzględnić zażalenia wniesionego na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania niniejszej skardze konstytucyjnej dalszego biegu.