Legislator Case Law & Legislation
Ts 288/09 AI generated

Constitutional complaint dismissed for filing after the three-month deadline following the final appeal judgment.

Case Number Ts 288/09
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Constitutional Court dismissed the constitutional complaint because it was filed significantly after the three-month deadline required by law. The applicant challenged pension payment restrictions, but the final binding judgment was the Second Instance Court's ruling from October 2007, not the Supreme Court's later decision. The Court held that the statutory period expires upon receipt of the final effective judgment, rendering the subsequent Supreme Court appeal irrelevant for this purpose.

Legislator headnote

AI generated

Art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym; Art. 36 ust. 3 w zw. z art. 49 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym: The constitutional complaint must be filed within three months of receiving the final effective judgment, and subsequent extraordinary appeals do not extend this deadline.

Keywords

AI generated
constitutional complaint three-month deadline final effective judgment exhaustion of remedies statutory limitation Supreme Court appeal procedural admissibility

Cited Legislation

AI generated
Art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 46 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r.
Art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym
Z tego względu, na podstawie art. 36 ust.
Art. 49 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym
3 w związku z art. 49 ustawy o TK, należało odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
art. 64 ust. 2 Konstytucji
1 i 2 oraz art. 64 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
art. 31 ust. 3 Konstytucji
Skarżąca wskazuje, że zaskarżone przepisy naruszają zasadę sprawiedliwości społecznej, zasadę równości wobec prawa, zasadę równej dla wszystkich ochrony prawnej praw majątkowych, a ponadto, ograniczają prawa podmiotowe skarżącej z przyczyn niewskazanych w art. 31 ust. 3 Konstytucji.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

137/2/B/2010 POSTANOWIENIE z dnia 8 lutego 2010 r. Sygn. akt Ts 288/09 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Ewa Łętowska, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Haliny I. w sprawie zgodności: art. 9 ust. 1, art. 16 ust. 1 pkt 2, art. 41 ust. 2 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji (Dz. U. z 2004 r. Nr 53, poz. 532, ze zm.) z art. 2, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 64 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.

UZASADNIENIE

W skardze konstytucyjnej z 4 grudnia 2009 r. zakwestionowana została zgodność z Konstytucją art. 9 ust. 1, art. 16 ust. 1 pkt 2, art. 41 ust. 2 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji (Dz. U. z 2004 r. Nr 53, poz. 532, ze zm.). Skarżąca wskazuje, że zaskarżone przepisy naruszają zasadę sprawiedliwości społecznej, zasadę równości wobec prawa, zasadę równej dla wszystkich ochrony prawnej praw majątkowych, a ponadto, ograniczają prawa podmiotowe skarżącej z przyczyn niewskazanych w art. 31 ust. 3 Konstytucji. Skarga konstytucyjna została skierowana w oparciu o następujący stan faktyczny sprawy.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych, II Odział w Łodzi decyzją z 24 marca 2006 r. wstrzymał skarżącej dalszą wypłatę emerytury z braku wystarczających okresów ubezpieczenia. Sąd Okręgowy w Łodzi wyrokiem z 18 sierpnia 2006 r. (sygn. akt IX U 716/06) zmienił tę decyzję i przyznał skarżącej prawo do emerytury od wstrzymania świadczenia. Sąd Apelacyjny w Łodzi wyrokiem z 3 października 2007 r. (sygn. akt III AUa 1450/06) uwzględnił apelację organu rentowego i zmienił wyrok sądu I instancji oddalił odwołanie skarżącej.

Na skutek wniesionej skargi kasacyjnej Sąd Najwyższy wyrokiem z 11 maja 2009 r. (sygn. akt I UK 12/08) oddalił skargę kasacyjną. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 46 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK), skarga konstytucyjna może zostać wniesiona do Trybunału Konstytucyjnego po wyczerpaniu drogi prawnej, jeśli nie upłynął trzymiesięczny termin od doręczenia prawomocnego wyroku, ostatecznej decyzji lub innego ostatecznego rozstrzygnięcia.

Dla ustalenia biegu wskazanego terminu kluczowe znaczenie ma więc obowiązek uzyskania przez skarżącą „prawomocnego orzeczenia” w ramach przysługującej jej i „wyczerpanej” drogi prawnej. Wskazane przesłanki należy rozumieć w ten sposób, że na skarżącej ciąży obowiązek wykorzystania zwykłych środków odwoławczych, tak by orzeczenie wydane w sprawie nie uzyskało waloru prawomocności. Innymi słowy, skarga konstytucyjna byłaby niedopuszczalna w sytuacji, gdyby orzeczenie stało się prawomocne na skutek nieskorzystania z przysługujących w zwykłym trybie środków zaskarżania nieprawomocnych orzeczeń lub też gdyby wniesione środki okazały się niemożliwe do rozpoznania z powodów formalnych.

Warunkiem koniecznym dla wniesienia skargi konstytucyjnej jest legitymowanie się prawomocnym orzeczeniem, które cechę tę uzyskało w wyniku skutecznego wniesienia przez stronę środków odwoławczych. Jednocześnie zbyt daleko idącym ograniczeniem praw skarżącej byłoby oczekiwanie podejmowania prób pozbawienia wydanych rozstrzygnięć cechy prawomocności poprzez nadzwyczajne środki zaskarżenia. Z tego powodu uzyskanie prawomocnego orzeczenia jest także warunkiem wystarczającym do wniesienia do Trybunału Konstytucyjnego skargi konstytucyjnej.

Przenosząc te rozważania na płaszczyznę Kodeksu postępowania cywilnego, Trybunał Konstytucyjny po raz kolejny podkreśla, że z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz.

98) doszło do zmiany rozumienia przesłanki prawomocności orzeczenia w powiązaniu z wyczerpaniem drogi prawnej. Od dnia 6 lutego 2005 r. skarga kasacyjna nie przysługuje już od orzeczeń nieprawomocnych, lecz stanowi nadzwyczajny, przysługujący w szczególnych sytuacjach, środek wzruszania orzeczeń prawomocnych. Tak więc, o ile w poprzednim stanie prawnym zaskarżone kasacją orzeczenie nie spełniało warunku przewidzianego w art. 46 ustawy o TK, o tyle obecnie złożenie skargi kasacyjnej do Sądu Najwyższego nie wpływa na prawomocność rozstrzygnięcia.

Uruchomienie kasacyjnych kompetencji Sądu Najwyższego pozostaje poza zakresem konstytucyjnego wymogu wyczerpania drogi prawnej. Po opisanych zmianach charakteru postępowania cywilnego, termin do wniesienia skargi konstytucyjnej biegnie od daty doręczenia skarżącej prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji, niezależnie od tego, czy w sprawie może jeszcze zostać wniesiona skarga kasacyjna do Sądu Najwyższego. Jest to stanowisko wielokrotnie już wyrażane przez Trybunał Konstytucyjny (por. postanowienia TK z: 27 lutego 2007 r., Ts 43/06, OTK ZU nr 1/B/2007, poz. 36; 16 maja 2007 r., Ts 144/06, OTK ZU nr 3/B/2007, poz. 130; 4 października 2007 r., Ts 47/07, OTK ZU nr 2/B/2008, poz. 67; 27 listopada 2007 r., Ts 107/07, OTK ZU nr 1/B/2008, poz. 39; 22 lutego 2008 r., Ts 14/08, OTK ZU nr 4/B/2008, poz. 174).

Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że ostatecznym orzeczeniem w rozpatrywanej sprawie jest wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 3 października 2007 r., doręczony skarżącej 16 października 2007 r. Od daty jego doręczenia biegł tym samym trzymiesięczny termin, przewidziany w art. 46 ust. 1 ustawy o TK. Wystąpienie do Sądu Najwyższego ze skargą kasacyjną nie miało znaczenia prawnego. Wniesienie niniejszej skargi konstytucyjnej w dniu 4 grudnia 2009 r. nastąpiło zatem ze znacznym przekroczeniem terminu ustawowego. Z tego względu, na podstawie art. 36 ust. 3 w związku z art. 49 ustawy o TK, należało odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.