Legislator Case Law & Legislation
Ts 268/09 AI generated

Constitutional Court dismisses complaint as unnecessary due to prior rulings on the same civil procedure article.

Case Number Ts 268/09
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Constitutional Court of Poland dismissed the constitutional complaint filed by NSZZ Solidarność Region Mazowsze regarding Article 1302 § 3 of the Civil Procedure Code. The petitioner argued that the strict sanction for unpaid legal documents by professional representatives violated the right to court and cited previous inconsistent rulings. The Court rejected this, noting that the provision had already been constitutionally reviewed and found compliant in prior decisions, rendering further examination unnecessary under the principle of ne bis in idem.

Legislator headnote

AI generated

Art. 1302 § 3 k.p.c.; Art. 45 ust. 1, 78 Konstytucji; The Constitutional Court is not required to examine a provision already found constitutional in prior rulings, and the strict sanction for professional representatives does not violate the right to court.

Keywords

AI generated
constitutional complaint dismissal ne bis in idem principle civil procedure code professional legal representatives right to court prior constitutional review unpaid legal documents

Cited Legislation

AI generated
Art. 1302 § 3 of the Civil Procedure Code
akt Ts 268/09 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Andrzej Rzepliński, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej NSZZ Solidarność Region Mazowsze w sprawie zgodności: art. 1302 § 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r.
Art. 45 ust. 1 and Art. 78 of the Constitution
296, ze zm.) z art. 45 ust.
Art. 39 ust. 1 pkt 1 of the Act on the Constitutional Tribunal
Tym samym, biorąc pod uwagę unormowanie art. 39 ust.
Art. 49 in conjunction with Art. 36 ust. 3 of the Act on the Constitutional Tribunal
1 pkt 1 oraz art. 49 w zw.
art. 78 Konstytucji
1 i art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
art. 79 ust. 1 Konstytucji
78 Konstytucji oraz wskazanie – w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji – ostatecznego orzeczenia, z którym skarżący wiąże naruszenie wolności lub praw, oraz daty jego doręczenia wraz z uzasadnieniem.
art. 1302 § 3 k.p.c
Skarżony przepis art. 1302 § 3 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
P 18/07
Constitutional Court declares Civil Procedure Code article 3701 unconstitutional for violating right to court and appeal.
SK 33/07
Constitutional Court upholds civil court fees rules against lawyer fee waiver claims under Art. 2, 45, 77, 78. The court found no violation of constitutional rights.
P 87/08
Constitutional Court upholds Civil Code provision rejecting unpaid appeals by professional lawyers without prior fee notice.
P 39/06
Constitutional Court declares civil code provision unconstitutional for rejecting unpaid objections without prior payment summons.
SK 3/01
Constitutional complaints dismissed as unnecessary due to prior ruling on the same administrative court fee provision.
SK 30/01
Constitutional complaint dismissed as unnecessary due to prior pending ruling on the same pension law provision.
P 3/02
Constitutional Court dismisses question on Civil Code article 1301 due to res judicata from prior ruling.
Ts 94/06
Constitutional complaint dismissed as unnecessary due to prior ruling on same administrative law articles.
P 67/07
Constitutional Court dismisses review of Civil Procedure Code articles as unnecessary and inadmissible due to prior rulings.
SK 36/08
Constitutional complaint dismissed; court rejects challenge to civil appeal fee rules under Art. 45 and 32 of Polish Constitution.
SK 26/07
Constitutional complaints dismissed for inadmissibility due to failure to prove violation of the two-instance principle.
SK 61/08
Constitutional complaint dismissed for inadmissibility due to failure to prove violation of constitutional rights. The court rejected arguments regarding excessive rigidity in appeal fee rules. The court held that international treaties cannot serve as the primary standard for constitutional review. The applicant failed to demonstrate a specific constitutional violation. The court noted that treaty guarantees are already reflected in constitutional provisions. The complaint was dismissed because the applicant did not meet the required admissibility criteria. The court emphasized that international treaties cannot be the main basis for constitutional complaints. The applicant failed to show a direct violation of constitutional rights. The court dismissed the complaint due to lack of admissibility. The court found the complaint inadmissible for not meeting legal requirements. The court ruled that the complaint was procedurally inadmissible. The court determined the complaint was inadmissible under the law.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

386/5/B/2010 POSTANOWIENIE z dnia 12 sierpnia 2010 r. Sygn. akt Ts 268/09 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Andrzej Rzepliński, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej NSZZ Solidarność Region Mazowsze w sprawie zgodności: art. 1302 § 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.) z art. 45 ust. 1 i art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.

UZASADNIENIE

W skardze konstytucyjnej z 5 listopada 2009 r. NSZZ Solidarność Region Mazowsze (dalej: skarżący) zarzucił, że art. 1302 § 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) w brzmieniu nadanym mu przez art. 126 pkt 12 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sadowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398, ze zm.) jest niezgodny z art. 45 ust. 1 i 78 Konstytucji. W ocenie skarżącego zaskarżony przepis poprzez nadmierną i nieuzasadnioną restrykcyjność (wykluczenie możliwości pomyłki), jaką wprowadza w stosunku do pewnej tylko grupy profesjonalnych pełnomocników (adwokaci, radcowie prawni i rzecznicy patentowi), powoduje, że wnoszone przez nich nienależycie opłacone pisma, środki odwoławcze lub środki zaskarżenia są odrzucane przez sąd bez możliwości uzupełnienia braków.

Ustanowiona w ten sposób sankcja narusza prawa skarżącego wskazane w petitum skargi. Ponadto, skarżący zarzucił, że orzecznictwo Trybunału w kwestii konstytucyjności przepisów dotyczących możliwości uzupełnienia braków formalnych środków odwoławczych cechuje niekonsekwencja. Uzasadniając zarzut, skarżący przywołał wyrok z 20 maja 2008 r., P 18/07 (OTK ZU nr 4/A/2008, poz.

61) oraz wyroki z 17 listopada 2008 r., SK 33/07 (OTK ZU nr 9/A/2008, poz. 154) i z 28 maja 2009 r., P 87/08 (OTK ZU nr 5/A/2009, poz. 72). Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującą sprawą. Postanowieniem z 3 czerwca 2009 r. (sygn. akt XXI P 532/06) Sąd Okręgowy – Sąd Pracy w Warszawie odrzucił apelację skarżącego od wyroku tegoż sądu z 8 kwietnia 2009 r. W uzasadnieniu wskazał, że apelacja nie została należycie opłacona. Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie postanowieniem z 6 sierpnia 2009 r. (sygn. akt III APz 127/09) oddalił wniesione w tej sprawie zażalenie.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało doręczone skarżącemu 11 oraz 21 sierpnia 2009 r. Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 8 grudnia 2009 r. (doręczonym 15 grudnia 2009 r.) skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi przez: wskazanie sposobu naruszenia konstytucyjnych wolności lub praw skarżącego wywodzonych z art. 45 ust. 1 oraz art. 78 Konstytucji oraz wskazanie – w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji – ostatecznego orzeczenia, z którym skarżący wiąże naruszenie wolności lub praw, oraz daty jego doręczenia wraz z uzasadnieniem.

Pismem z 22 grudnia 2009 r. skarżący odniósł się do powyższych braków. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:

1. Wniesionej skardze konstytucyjnej nie może być nadany dalszy bieg, gdyż merytoryczne rozpatrzenie sformułowanych w niej zarzutów jest zbędne. Skarżony przepis art. 1302 § 3 k.p.c. był już przedmiotem kontroli Trybunału także w zakresie określonym niniejszą skargą konstytucyjną. Należy zatem jedynie podkreślić, że wyrokiem z 17 listopada 2008 r., SK 33/07 (OTK ZU nr 9/A/2008, poz. 154) Trybunał Konstytucyjny orzekł m.in., że: art. 1302 § 3 k.p.c. w zakresie, w jakim przewiduje, że sąd odrzuca nieopłaconą apelację wniesioną przez adwokata, radcę prawnego lub rzecznika patentowego, bez uprzedniego wezwania do uiszczenia należnej opłaty, jest zgodny z art. 2, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 i art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej”.

2. Problem rygoryzmu odrzucania nienależycie opłaconych środków zaskarżenia wnoszonych przez profesjonalnych pełnomocników był także przedmiotem kontroli Trybunału (zob. wśród wielu, wyrok z 28 maja 2009 r., P 87/08 (OTK ZU nr 5/A/2009, poz. 72, pkt 5). Z jednolitego w tej mierze orzecznictwa Trybunału wynika, że w analizie oceny obowiązków procesowych zawodowych pełnomocników i negatywnych skutków wywodzonych z ich niedochowania strona postępowania nie może powoływać się na nadmierny rygoryzm, jeżeli zastępuje ją przed sądem powszechnym adwokat, radca prawny czy rzecznik patentowy.

Z samej bowiem istoty zastępstwa procesowego wypełnianego przez profesjonalnego pełnomocnika wynika uprawnione założenie, że pełnomocnik ten będzie działał fachowo, zgodnie ze swoją najlepszą wiedzą oraz należytą starannością. Dopuszczalność stosowania surowszego rygoru w odniesieniu do pism procesowych, obarczonych brakami formalnymi, wnoszonych przez pełnomocników procesowych będących profesjonalistami została potwierdzona w orzecznictwie Trybunału (por. wyrok z 20 grudnia 2007 r., P 39/06, OTK ZU nr 11/A/2007, poz. 161, poz. 3.3.).

Konkludując, Trybunał stwierdza, że brak jest podstaw do uznania, że nałożony przez ustawodawcę rygoryzm związany z odrzuceniem nieopłaconej apelacji wniesionej przez stronę reprezentowaną przez profesjonalnego pełnomocnika narusza prawo do zaskarżenia orzeczenia wydanego przez sąd pierwszej instancji, a tym samym prawo do sądu. Ustawowy rygoryzm dla pism procesowych wnoszonych przez profesjonalnego pełnomocnika nie jest, w konsekwencji, nadmierny.

3. Art. 1302 § 3 k.p.c. w zakresie, w jakim dotyczy skutków wniesienia przez zawodowego pełnomocnika procesowego nienależycie opłaconej apelacji, został już – wbrew zarzutom skarżącego – poddany kontroli Trybunału. Wyrażona przez skarżącego negatywna ocena wskazanych rozstrzygnięć, nie może jednak uzasadniać zainicjowania kolejnego postępowania w tej sprawie. Na marginesie należy również nadmienić, że wyeliminowanie przez ustawodawcę z obrotu prawnego kwestionowanego przepisu nie oznacza a priori jego niezgodności z Konstytucją. Każdy przepis korzysta z domniemania konstytucyjności, które w świetle postanowień Konstytucji podważyć może jedynie Trybunał Konstytucyjny.

4. Artykuł 39 ust. l pkt 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK) stanowi, że Trybunał umarza na posiedzeniu niejawnym postępowanie, jeżeli wydanie orzeczenia jest zbędne lub niedopuszczalne. Taki stan rzeczy ma niewątpliwie miejsce, gdy zaskarżony przepis był już przedmiotem kontroli zgodności z Konstytucją w innej sprawie rozpoznawanej przez Trybunał (zob. postanowienia TK z: 3 października 2001 r., SK 3/01, OTK ZU nr 7/2001, poz. 218; 25 listopada 2002 r., SK 30/01, OTK ZU nr 6/A/2002, poz. 88 oraz 26 marca 2002 r., P 3/02, OTK ZU nr 2/A/2002, poz. 22).

Trybunał Konstytucyjny stoi przy tym na stanowisku, że konieczność uwzględniania określonej w ustawie o TK przesłanki zbędności wydania orzeczenia uwidacznia się na każdym etapie postępowania inicjowanego skargą (por. postanowienie TK z 3 września 2007 r., Ts 94/06, OTK ZU nr 2/B/2009, poz. 75). Na marginesie Trybunał Konstytucyjny zauważa, że rozstrzygnięcie podjęte w sprawie SK 33/07 skutkowało – wobec zaistnienia przesłanki ne bis in idem – umorzeniem innych postępowań, w których przedmiotem zaskarżenia był art. 1302 § 3 k.p.c. w tym samym zakresie zastosowania, a także w kontekście tych samych wzorów kontroli (por. postanowienia TK z: 3 marca 2009 r., P 67/07, OTK ZU nr 3/A/2009, poz. 32; 2 czerwca 2009 r., SK 36/08, OTK ZU nr 6/A/2009, poz. 89; 8 czerwca 2009 r., SK 26/07, OTK ZU nr 6/A/2009, poz. 92; 21 lipca 2009 r., SK 61/08, OTK ZU nr 7/A/2009, poz. 120).

Tym samym, biorąc pod uwagę unormowanie art. 39 ust. 1 pkt 1 oraz art. 49 w zw. z art. 36 ust. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, Trybunał orzekł jak w sentencji.