Legislator Case Law & Legislation
Ts 243/09 AI generated

Constitutional complaint dismissed due to misidentification of the legal provision as the basis for the final ruling.

Case Number Ts 243/09
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Constitutional Court dismissed the constitutional complaint because the applicant incorrectly identified the legal provision serving as the basis for the final judgment. Although the applicant argued that Article 547 § 1 of the Code of Criminal Procedure violated constitutional rights, the Court found that the final decision on the retrial request was actually grounded on different articles regarding the grounds for retrial and court jurisdiction. Consequently, the Court ruled that the complaint was inadmissible as it did not target the specific norm that established the finality of the contested decision.

Legislator headnote

AI generated

Art. 79 ust. 1 Konstytucji; Art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o TK: A constitutional complaint is inadmissible if the provision cited does not constitute the legal basis for the final decision establishing the applicant's rights.

Keywords

AI generated
constitutional complaint admissibility legal basis final decision misidentification provision procedural error complaint inadmissible constitutional review

Cited Legislation

AI generated
art. 79 ust. 1 Konstytucji
W myśl art. 79 ust. 1 Konstytucji, skarga konstytucyjna inicjuje procedurę, której celem jest zbadanie zgodności z Konstytucją przepisów stanowiących podstawę ostatecznego orzeczenia o prawach skarżącego.
art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym
79 Konstytucji oraz art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym, Dz.
art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy o TK
643, ze zm.; dalej: ustawa o TK), zatem w niniejszej sprawie orzekanie przez Trybunał jest niedopuszczalne (art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy o TK).
art. 32 ust. 1 Konstytucji
Skarżący zarzucił, że przepis ten narusza zasadę równości (art. 32 ust. 1 Konstytucji) i zasadę dwuinstancyjnego postępowania sądowego (art.
art. 176 ust. 1 Konstytucji
1 i art. 176 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
art. 547 § 1 k.p.k.
Zgodnie z art. 547 § 1 k.p.k., na postanowienie oddalające wniosek lub pozostawiające go bez rozpoznania przysługuje zażalenie, chyba że orzekł o tym sąd apelacyjny lub Sąd Najwyższy”.
art. 540 § 1 pkt 1 i 2a k.p.k.
Sąd rozpoznający wniosek o wznowienie postępowania oparł się bowiem w niniejszej sprawie a contrario na art. 540 § 1 pkt 1 i 2a k.p.k. (przesłanki wznowienia postępowania), a także na art.
art. 544 § 1 i 3 k.p.k.
(przesłanki wznowienia postępowania), a także na art. 544 § 1 i 3 k.p.k. (określającym właściwość sądu i dotyczącym orzekania na posiedzeniu) oraz art.
art. 545 § 1 k.p.k.
(określającym właściwość sądu i dotyczącym orzekania na posiedzeniu) oraz art. 545 § 1 k.p.k. (odesłanie w postępowaniu o wznowienie do niektórych przepisów k.p.k.
art. 547 § 1 k.p.k
Zgodnie z art. 547 § 1 k.p.k., na postanowienie oddalające wniosek lub pozostawiające go bez rozpoznania przysługuje zażalenie, chyba że orzekł o tym sąd apelacyjny lub Sąd Najwyższy”.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

454/6/B/2010 POSTANOWIENIE z dnia 21 czerwca 2010 r. Sygn. akt Ts 243/09 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Teresa Liszcz, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Janusza S. w sprawie zgodności: art. 547 § 1 zdanie drugie ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.) z art. 32 ust. 1 i art. 176 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.

UZASADNIENIE

W skardze konstytucyjnej z 14 października 2009 r. wniesiono o zbadanie zgodności art. 547 § 1 zdanie drugie ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.) z art. 32 ust. 1 i art. 176 ust. 1 Konstytucji. Skarga konstytucyjna sformułowana została w związku z następującym stanem faktycznym. Postanowieniem z 16 września 2009 r. (sygn. akt II AKo 148/09) Sąd Apelacyjny w Katowicach – II Wydział Karny oddalił wniosek obrońcy skarżącego o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Częstochowie z 30 września 2005 r. (sygn. akt VII Waz 127/05).

Zgodnie z art. 547 § 1 k.p.k., na postanowienie oddalające wniosek lub pozostawiające go bez rozpoznania przysługuje zażalenie, chyba że orzekł o tym sąd apelacyjny lub Sąd Najwyższy”. Skarżący zarzucił, że przepis ten narusza zasadę równości (art. 32 ust. 1 Konstytucji) i zasadę dwuinstancyjnego postępowania sądowego (art. 176 ust. 1 Konstytucji). Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Skarga konstytucyjna jest szczególnym środkiem ochrony konstytucyjnych wolności i praw. Ma ona gwarantować, że obowiązujące w systemie prawa akty normatywne nie będą stanowiły źródła ich naruszeń.

W myśl art. 79 ust. 1 Konstytucji, skarga konstytucyjna inicjuje procedurę, której celem jest zbadanie zgodności z Konstytucją przepisów stanowiących podstawę ostatecznego orzeczenia o prawach skarżącego. Przedmiot skargi konstytucyjnej determinuje wymogi formalne, których spełnienie jest konieczne do stwierdzenia jej dopuszczalności. Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że wskutek oczywistej omyłki przedmiot zaskarżenia określono jako art. 547 § 1 zdanie drugie k.p.k., podczas gdy skargą konstytucyjną objęto w istocie art. 547 § 1 k.p.k.

Postanowieniem z 16 września 2009 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach – II Wydział Karny oddalił wniosek obrońcy skarżącego o wznowienie postępowania. To rozstrzygnięcie skarżący wskazał jako ostateczne w jego sprawie. Jednak przedmiotowe orzeczenie nie zostało wydane na podstawie zaskarżonego przepisu. Sąd rozpoznający wniosek o wznowienie postępowania oparł się bowiem w niniejszej sprawie a contrario na art. 540 § 1 pkt 1 i 2a k.p.k. (przesłanki wznowienia postępowania), a także na art. 544 § 1 i 3 k.p.k. (określającym właściwość sądu i dotyczącym orzekania na posiedzeniu) oraz art. 545 § 1 k.p.k. (odesłanie w postępowaniu o wznowienie do niektórych przepisów k.p.k. regulujących postępowanie odwoławcze).

W przypadku gdy przedmiotem skargi konstytucyjnej jest przepis przewidujący, że w danym przypadku środek odwoławczy nie przysługuje, należy mimo to wnieść środek zaskarżenia, aby uzyskać rozstrzygnięcie wydane w oparciu o normę prawną, która wyłącza możliwość zaskarżenia orzeczenia (postanowienie o odrzuceniu środka odwoławczego). Skoro art. 547 § 1 k.p.k. nie stanowił podstawy ostatecznego orzeczenia w sprawie skarżącego, nie może być przedmiotem skargi konstytucyjnej (art. 79 Konstytucji oraz art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym, Dz.

U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK), zatem w niniejszej sprawie orzekanie przez Trybunał jest niedopuszczalne (art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy o TK). Mając powyższe na względzie, należało orzec jak w sentencji.