Legislator Case Law & Legislation
Ts 239/09 AI generated

Constitutional complaint dismissed for late filing; three-month deadline is non-extendable substantive right, not procedural.

Case Number Ts 239/09
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Constitutional Court rejected the applicant's request to restore the deadline for filing a constitutional complaint and refused to proceed with the case. The applicant argued that the mandatory requirement for a lawyer to draft a retrial request violated his right to court, while the Court held that the three-month filing period is a substantive legal term. Consequently, the Court ruled that this deadline cannot be extended under civil procedure rules because it is a substantive right, not a procedural one.

Legislator headnote

AI generated

Art. 79 ust. 1 Konstytucji; Art. 46 ust. 1 ustawy o TK; Art. 49 w zw. z art. 36 ust. 3 ustawy o TK: The three-month deadline for filing a constitutional complaint is a non-extendable substantive legal term; failure to meet it excludes the possibility of substantive examination of the complaint.

Keywords

AI generated
constitutional complaint deadline substantive legal term non-extendable time limit right to court procedural vs substantive

Cited Legislation

AI generated
Art. 79 ust. 1 Konstytucji
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Wymogi, jakie musi spełniać skarga konstytucyjna, zostały określone bezpośrednio w art. 79 ust. 1 Konstytucji i doprecyzowane w ustawie z dnia 1 sierpnia 1997 r.
Art. 46 ust. 1 ustawy o TK
Jedną z przesłanek skargi, wynikającą z art. 46 ust. 1 ustawy o TK, jest wniesienie jej w terminie trzech miesięcy od daty doręczenia rozstrzygnięcia decydującego o wyczerpaniu drogi prawnej.
Art. 48 ust. 2 ustawy o TK
Art. 49 w zw. z art. 36 ust. 3 ustawy o TK
Niespełnienie jednej z przesłanek skargi konstytucyjnej uzasadnia zatem, na podstawie art. 49 w zw. z art. 36 ust. 3 ustawy o TK, odmowę nadania wniesionej skardze dalszego biegu.
Art. 20 ustawy o TK
Zgodnie z art. 20 ustawy o TK, w sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowania przed Trybunałem stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 17 listopada 1964 r.
Art. 165 § 1 k.p.c.
Natomiast art. 165 § 1 k.p.c. przewiduje, że terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego.
Art. 112 Kodeksu cywilnego
Jak stanowi art. 112 zdanie pierwsze ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.
Art. 171 k.p.c.
z art. 171 k.p.c. należało odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia.
art. 45 ust. 1 Konstytucji
555, ze zm.) z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; p o s t a n a w i a:
art. 79 ust. 1 Konstytucji
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Wymogi, jakie musi spełniać skarga konstytucyjna, zostały określone bezpośrednio w art. 79 ust. 1 Konstytucji i doprecyzowane w ustawie z dnia 1 sierpnia 1997 r.

Cited Case Law

AI generated
postanowienie z 25 listopada 1998 r., Ts 92/98
postanowienie z 4 marca 2008 r., Ts 223/07
46)” (postanowienie z 4 marca 2008 r., Ts 223/07, OTK ZU nr 3/B/2008, poz.
III KZ 51/05
akt III KZ 51/05) utrzymał w mocy zarządzenie z 12 sierpnia 2005 r.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

297/4/B/2010 POSTANOWIENIE z dnia 7 czerwca 2010 r. Sygn. akt Ts 239/09 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Marek Kotlinowski, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Wacława Zygmunta R. w sprawie zgodności art. 545 i art. 429 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.) z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; p o s t a n a w i a:

1) odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi konstytucyjnej, 2) odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.

UZASADNIENIE

W skardze z 13 października 2009 r. wniesiono o zbadanie konstytucyjności art. 545 i art. 429 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.), „w zakresie, w jakim przepisy te przewidują obligatoryjny wymóg sporządzenia i podpisania wniosku o wznowienie postępowania karnego przez adwokata lub radcę prawnego oraz odmowę przyjęcia wniosku niespełniającego tego wymogu”, z art. 45 ust. 1 Konstytucji. Skargę konstytucyjną wniesiono na tle następującego stanu faktycznego.

Zarządzeniem z 17 czerwca 2005 r. (sygn. akt II AKo 66/05) przewodniczący II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w Lublinie odmówił skarżącemu przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania karnego, a następnie zarządzeniem z 12 sierpnia 2005 r. (sygn. akt II AKo 66/05) odmówił przyjęcia zażalenia na zarządzenie z 17 czerwca 2005 r. Sąd Najwyższy – Izba Karna postanowieniem z 24 listopada 2005 r. (sygn. akt III KZ 51/05) utrzymał w mocy zarządzenie z 12 sierpnia 2005 r. W ocenie skarżącego, przymus adwokacko-radcowski do sporządzenia wniosku o wznowienie postępowania karnego jest nieuzasadnionym ograniczeniem jego prawa do sądu.

O ile w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązkowe występowanie profesjonalnych pełnomocników jest zasadne, o tyle w postępowaniu przed sądami powszechnymi brak jest wartości, które mogłyby stanowić podstawę ograniczenia (a de facto pozbawienia) jego „uprawnienia do samodzielnego przedstawienia swoich racji, dla których zasadne jest wznowienie postępowania”. We wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi konstytucyjnej skarżący wyjaśnił, że 6 marca 2009 r. wystąpił o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, a informację o ustanowieniu pełnomocnik otrzymał 13 lipca 2009 r.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Wymogi, jakie musi spełniać skarga konstytucyjna, zostały określone bezpośrednio w art. 79 ust. 1 Konstytucji i doprecyzowane w ustawie z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). Jedną z przesłanek skargi, wynikającą z art. 46 ust. 1 ustawy o TK, jest wniesienie jej w terminie trzech miesięcy od daty doręczenia rozstrzygnięcia decydującego o wyczerpaniu drogi prawnej. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego termin „wyczerpanie drogi prawnej” rozumieć należy jako skorzystanie przez skarżącego ze wszystkich przysługujących mu zwyczajnych środków zaskarżenia, zakończone uzyskaniem ostatecznego orzeczenia, ostatecznej decyzji lub innego ostatecznego rozstrzygnięcia.

Oznacza to, że bieg terminu wniesienia skargi konstytucyjnej rozpoczyna się w momencie doręczenia skarżącemu prawomocnego orzeczenia sądu II instancji. Zgodnie z art. 20 ustawy o TK, w sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowania przed Trybunałem stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.). Natomiast art. 165 § 1 k.p.c. przewiduje, że terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego. Jak stanowi art. 112 zdanie pierwsze ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.

– Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, ze zm.), termin oznaczony w tygodniach, miesiącach lub latach kończy się z upływem dnia, który nazwą lub datą odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było – w ostatnim dniu tego miesiąca. Trzymiesięczny termin na wniesienie skargi konstytucyjnej jest nieprzywracalnym terminem prawa materialnego. W orzecznictwie Trybunału przyjmuje się, że „termin ten ogranicza w czasie możność dokonania czynności proceduralnej, niezbędnej (choć niewystarczającej) do wywołania skutku materialnoprawnego w postaci stwierdzenia niezgodności zaskarżonego przepisu z Konstytucją.

Naruszenie tego terminu wyłącza możliwość merytorycznego rozpoznania skargi konstytucyjnej. Art. 48 ust. 2 ustawy o TK przewiduje ponadto, że w razie niemożności poniesienia kosztów pomocy prawnej, skarżący może zwrócić się do sądu rejonowego, właściwego dla jego miejsca zamieszkania, o ustanowienie dla niego adwokata lub radcy prawnego z urzędu na podstawie przepisów kodeksu postępowania cywilnego. Do czasu rozstrzygnięcia przez sąd wniosku nie biegnie trzymiesięczny termin przewidziany w art. 46 ust. 1 ustawy o TK. Równocześnie należy podkreślić, że wystąpienie z wnioskiem o ustanowienie pełnomocnika z urzędu powoduje jedynie zawieszenie terminu złożenia skargi konstytucyjnej (zob. postanowienie TK z 25 listopada 1998 r., Ts 92/98, OTK ZU nr 3/1999, poz. 46)” (postanowienie z 4 marca 2008 r., Ts 223/07, OTK ZU nr 3/B/2008, poz. 119).

Przepis art. 20 ustawy o TK stanowi, że w sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowania przed Trybunałem stosuje się odpowiednio przepisy k.p.c. Instytucja przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej, uregulowana w art. 167 i następnych k.p.c., może mieć zastosowanie w postępowaniu sądowokonstytucyjnym (por. także pogląd A. Zielińskiego, Zakres stosowania przepisów k.p.c. w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym, „Palestra”, 1997, nr 7-8, s. 62), jednak tylko gdy jest to termin procesowy. Tymczasem termin trzymiesięczny do wniesienia skargi konstytucyjnej jest terminem prawa materialnego, zatem na podstawie art. 20 ustawy o TK w zw. z art. 171 k.p.c. należało odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia.

Niespełnienie jednej z przesłanek skargi konstytucyjnej uzasadnia zatem, na podstawie art. 49 w zw. z art. 36 ust. 3 ustawy o TK, odmowę nadania wniesionej skardze dalszego biegu.