Legislator Case Law & Legislation
Ts 215/08 AI generated

Constitutional complaint dismissed for lack of final binding judicial decision on the contested civil procedure provisions.

Case Number Ts 215/08
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Constitutional Court dismissed the appeal against its previous decision to reject a constitutional complaint. The complainant argued that specific articles of the Civil Procedure Code violated constitutional rights by allowing the rejection of cassation appeals. The Court found no final binding judicial decision on the merits of these complaints in the complainant's case. Consequently, the Court ruled that the complaint lacked the necessary factual basis for constitutional review.

Legislator headnote

AI generated

Art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 Konstytucji; Art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka; A constitutional complaint requires a final binding judicial decision establishing the violation of constitutional rights, and cannot be based on abstract provisions regarding court competence without a concrete final ruling.

Keywords

AI generated
constitutional complaint admissibility final binding judicial decision Civil Procedure Code provisions right to court violation cassation appeal rejection two-instance procedure procedural competence rules

Cited Legislation

AI generated
Art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
3984 § 1 k.p.c., nieopłaconej lub z innych przyczyn niedopuszczalnej, pozbawia skarżącego prawa do sądu (art. 45 ust.
Art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art.
Art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności
2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności; art.
Art. 176 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
2 oraz art. 176 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art.
Art. 3986 § 2 ustawy Kodeks postępowania cywilnego
wniesiono o stwierdzenie niezgodności: art. 3986 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r.
Art. 3986 § 3 ustawy Kodeks postępowania cywilnego
wniesiono o stwierdzenie niezgodności: art. 3986 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r.
art. 77 ust. 2 Konstytucji
1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art.
art. 3986 § 3 k.p.c
6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności; art. 3986 § 3 k.p.c.
art. 176 ust. 1 Konstytucji
2 oraz art. 176 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art.
art. 3986 § 2 k.p.c
Skarżący wskazał, że art. 3986 § 2 k.p.c., w zakresie, w jakim pozwala na odrzucenie skargi kasacyjnej niespełniającej wymagań określonych w art.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

262/4/B/2010 POSTANOWIENIE z dnia 1 lipca 2010 r. Sygn. akt Ts 215/08 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Stanisław Biernat – przewodniczący Teresa Liszcz – sprawozdawca Marian Grzybowski, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 maja 2009 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Stanisława P., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia.

UZASADNIENIE

W skardze konstytucyjnej z 11 lipca 2008 r. wniesiono o stwierdzenie niezgodności: art. 3986 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.) z art. 2, art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności; art. 3986 § 3 k.p.c. z art. 2, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 oraz art. 176 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.

Skarżący wskazał, że art. 3986 § 2 k.p.c., w zakresie, w jakim pozwala na odrzucenie skargi kasacyjnej niespełniającej wymagań określonych w art. 3984 § 1 k.p.c., nieopłaconej lub z innych przyczyn niedopuszczalnej, pozbawia skarżącego prawa do sądu (art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji). Zdaniem skarżącego, art. 3986 § 3 k.p.c. w zakresie, w jakim uprawnia Sąd Najwyższy do odrzucenia skargi kasacyjnej, uniemożliwiając tym samym wniesienie środka odwoławczego od postanowienia Sądu Najwyższego o odrzuceniu skargi kasacyjnej, jest niezgodny z konstytucyjnym prawem do sądu, prawem do dwuinstancyjnego postępowania oraz zasadą zaufania do organów państwowych.

Postanowieniem z 28 maja 2009 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania biegu skardze konstytucyjnej. Zasadniczym powodem odmowy nadania biegu skardze konstytucyjnej w zakresie art. 3986 § 2 k.p.c. było stwierdzenie, że przepis ten nie był podstawą wydania ostatecznego orzeczenia w niniejszej sprawie. Zaskarżony przepis określa bowiem kompetencje sądu drugiej instancji w razie stwierdzenia przez ten sąd nieusuwalnych braków formalnych skargi kasacyjnej. Orzeczeniem, które wskazał skarżący jako ostateczne orzeczenie o jego prawach i wolnościach, jest postanowienie Sądu Najwyższego z 20 lutego 2008 r., w którym sąd ten odrzucił skargę kasacyjną jako niespełniającą wymogów formalnych.

W sprawie skarżącego nie zapadło żadne orzeczenie sądu drugiej instancji o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Trybunał Konstytucyjny stwierdził ponadto, że niedopuszczalność nadania biegu skardze konstytucyjnej w zakresie art. 3986 § 3 k.p.c. wynika z faktu, że zarzuty skarżącego nie są związane z treścią tego przepisu. Określa on bowiem jedynie kompetencję Sądu Najwyższego do dokonania kontroli formalnej wniesionej skargi kasacyjnej. Nie zamyka drogi do zaskarżenia postanowienia Sądu Najwyższego ani nie przesądza w żadnym stopniu o dopuszczalności złożenia środka odwoławczego.

Opisane skutki związane są z przepisami określającymi przedmiotowy zakres zażalenia, w tym z art. 3941 k.p.c., które nie zostały jednak wskazane przez skarżącego jako przedmiot kontroli. Niezależnie od powyższego Trybunał Konstytucyjny wskazał, że brak w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia, które wiązałoby się z podnoszonymi zarzutami, a zatem orzeczenia, które naruszałoby prawo skarżącego do odwołania się od postanowienia Sądu Najwyższego o odrzuceniu skargi kasacyjnej, a przez to prowadziłoby do pozbawienia go prawa do dwuinstancyjnego postępowania sądowego w tym zakresie.

Okoliczność ta stanowi samodzielną podstawę odmowy nadania biegu skardze konstytucyjnej. Zażalenie na postanowienie o odmowie nadania skardze dalszego biegu wniósł pełnomocnik skarżącego. Skarżący zarzucił w nim błędne przyjęcie przez Trybunał Konstytucyjny, że wskazany przepis ustawy nie stanowił podstawy rozstrzygnięcia zamykającego drogę do dochodzenia praw i wolności. Wskazał ponadto, że zaskarżony przepis zamyka drogę do zaskarżenia postanowienia Sądu Najwyższego i przesądza jednoznacznie o niedopuszczalności złożenia środka odwoławczego.

Gdyby bowiem treść zaskarżonego przepisu nie pozwalała na odrzucenie skargi, a jedynie na zwrócenie skargi sądowi drugiej instancji w celu usunięcia dostrzeżonych braków lub odrzucenia, to prawa skarżącego nie zostałyby naruszone. W konsekwencji - zdaniem skarżącego - błędne jest przyjęcie przez Trybunał, że w sprawie skarżącego brak rozstrzygnięcia, które wiązałoby się z podnoszonymi zarzutami. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w zażaleniu nie podważają ustaleń dokonanych w przedmiotowym postanowieniu i w ocenie Trybunału nie zasługują na uwzględnienie.

Na wstępie uznać należy, że choć brak jest wyraźnego wskazania, zarzuty skarżącego zawarte w pierwszym akapicie uzasadnienia zażalenia odnoszą się do art. 3986 § 2 k.p.c., zaś zarzuty zawarte w akapicie drugim do art. 3986 § 3 k.p.c. Wskazuje na to jednoznacznie treść tych akapitów, odnosząca się do ustaleń poczynionych przez Trybunał Konstytucyjny w zaskarżonym postanowieniu o odmowie nadania biegu skardze konstytucyjnej. Podstawą odmowy nadania biegu skardze konstytucyjnej było stwierdzenie, że zaskarżony przepis art. 3986 § 2 k.p.c. nie był podstawą ostatecznego orzeczenia o prawach skarżącego, że zarzuty skarżącego nie są związane z treścią art. 3986 § 3 k.p.c., a nadto stwierdzenie, że brak w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia, które wiązałoby się z podnoszonymi zarzutami.

Ustalenia dokonane w tym zakresie przez Trybunał Konstytucyjny uznać należy za trafne. Zasadnie Trybunał podkreślił w zaskarżonym postanowieniu, że skarga konstytucyjna nie jest abstrakcyjnym, lecz indywidualnym instrumentem ochrony praw i wolności konstytucyjnych. Tym samym przedmiotem skargi konstytucyjnej nie może być w niniejszej sprawie art. 3986 § 2 k.p.c., określający jedynie kompetencje sądu odwoławczego w zakresie kontroli formalnej skargi kasacyjnej. Ponieważ w niniejszej sprawie nie zapadło żadne orzeczenie sądu drugiej instancji o odrzuceniu przez ten sąd skargi kasacyjnej jako wniesionej po upływie terminu, niespełniającej wymagań określonych w art. 3984 § 1 k.p.c., nieopłaconej ani skargi, której braków nie usunięto w terminie lub z innych przyczyn niedopuszczalnej, stanowisko skarżącego nie znajduje żadnego uzasadnienia.

Ponadto, zauważyć należy, że przepis art. 3986 § 3 k.p.c. określa jedynie kompetencje Sąd Najwyższego do odrzucenia skargi kasacyjnej podlegającej odrzuceniu przez sąd drugiej instancji albo do zwrotu jej temu sądowi w celu usunięcia dostrzeżonych braków. Tym samym, to nie art. 3986 § 3 k.p.c. przesądza o niedopuszczalności wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu Najwyższego. Jak zasadnie wskazał Trybunał w zaskarżonym postanowieniu, wyłączenie możliwości wniesienia środka odwoławczego wynika z treści innych przepisów ustawy, określających w szczególności zakres, sposób i tryb wnoszenia środków odwoławczych.

Zasadnie także Trybunał uznał, że samodzielną podstawą odmowy nadania biegu skardze konstytucyjnej jest w niniejszej sprawie fakt, że skarżący nie może wykazać, by w jego sprawie zapadło orzeczenie związane z formułowanymi w skardze zarzutami. Warunkiem merytorycznego rozpoznania skargi konstytucyjnej jest wykazanie przez skarżącego, że w związku z wydaniem przez organ władzy publicznej ostatecznego orzeczenia na podstawie zakwestionowanego w skardze aktu normatywnego, doszło do naruszenia przysługujących skarżącemu praw lub wolności o charakterze konstytucyjnym.

W sprawie skarżącego nie zapadło żadne orzeczenie, którego przedmiotem byłoby stwierdzenie braku możliwości wniesienia środka odwoławczego. Nie sposób bowiem uznać, że postanowienie Sądu Najwyższego o odrzuceniu skargi kasacyjnej jest równocześnie orzeczeniem o odrzuceniu zażalenia na to postanowienie. Tymczasem to właśnie brak możliwości zaskarżenia postanowienia Sądu Najwyższego stanowi, zdaniem skarżącego, naruszenie jego konstytucyjnych praw i wolności. Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę, należało nie uwzględnić zażalenia wniesionego na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania niniejszej skardze konstytucyjnej dalszego biegu.