Legislator Case Law & Legislation
Ts 215/08 AI generated

Constitutional complaint dismissed as inadmissible due to lack of final binding judicial decision. The court found no final ruling violated constitutional rights. The complaint was rejected because the challenged law did not directly cause the alleged rights violation. The court ruled that the procedural outcome was not a final decision subject to constitutional review. The applicant failed to demonstrate a concrete rights infringement by the contested statute. The decision emphasizes the requirement for a final judicial act to trigger constitutional scrutiny. The court declined to examine the abstract compatibility of the civil procedure code provisions. The ruling confirms that constitutional complaints require a specific, final judicial decision as their basis. The applicant's arguments regarding the two-instance principle were deemed unrelated to the specific law challenged. The court determined the complaint was procedurally inadmissible under the relevant constitutional provisions. The decision upholds the strict requirements for filing a valid constitutional complaint in Poland.

Case Number Ts 215/08
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Constitutional Court of Poland dismissed the constitutional complaint as inadmissible, refusing to grant it further processing. The applicant argued that specific sections of the Civil Procedure Code violated constitutional rights by preventing access to court and denying a two-instance trial. The court ruled that the complaint was inadmissible because the applicant failed to identify a final, binding judicial decision that directly infringed upon their constitutional rights. Consequently, the court could not examine the abstract compatibility of the challenged statutes with the Constitution.

Legislator headnote

AI generated

Art. 79 ust. 1 Konstytucji; Art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym: A constitutional complaint is inadmissible if the applicant fails to point to a final judicial decision that directly violated their constitutional rights, as the complaint must be based on a concrete infringement caused by a specific final act.

Keywords

AI generated
constitutional complaint inadmissibility final judicial decision requirement civil procedure code provisions two-instance trial principle access to court violation abstract constitutional review procedural standing criteria

Cited Legislation

AI generated
Art. 79 ust. 1 Konstytucji
643, ze zm.) w związku z art. 79 ust. 1 Konstytucji przesądza to jednoznacznie o niedopuszczalności nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej w tym zakresie.
Art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym
Zgodnie z przepisem art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.
Art. 45 ust. 1 Konstytucji
art. 3986 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.) z art. 2, art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej;
Art. 77 ust. 2 Konstytucji
1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej;
Art. 176 ust. 1 Konstytucji
2 oraz art. 176 ust. 1 Konstytucji, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
Art. 2 Konstytucji
2 Konstytucji), pozbawia także gwarancji, że środki odwoławcze będą rozpatrywane z konieczną wnikliwością, w sposób sprawdzalny dla stron postępowania (art. 2 Konstytucji).
Art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności
2 Konstytucji oraz art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności; art.
art. 77 ust. 2 Konstytucji
1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej;
art. 176 ust. 1 Konstytucji
2 oraz art. 176 ust. 1 Konstytucji, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
art. 3986 § 3 k.p.c
6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności; art. 3986 § 3 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
V ACa 216/07
akt V ACa 216/07) odrzucił apelację skarżącego od wyroku Sądu Okręgowego w Gliwicach z 27 października 2006 r.
V CSK 512/07
Cassation appeal dismissed for misusing 'obvious legal violation' instead of statutory grounds under Civil Procedure Code.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

261/4/B/2010 POSTANOWIENIE z dnia 28 maja 2009 r. Sygn. akt Ts 215/08 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Janusz Niemcewicz, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Stanisława P. w sprawie zgodności:

1) art. 3986 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.) z art. 2, art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej;

2) art. 3986 § 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.) z art. 2, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 oraz art. 176 ust. 1 Konstytucji, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.

UZASADNIENIE

W skardze konstytucyjnej z 11 lipca 2008 r. wniesiono o stwierdzenie niezgodności: art. 3986 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.) z art. 2, art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji oraz art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności; art. 3986 § 3 k.p.c. z art. 2, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 oraz art. 176 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Skarga konstytucyjna sformułowana została w związku z następującym stanem faktycznym.

Wyrokiem z 5 czerwca 2007 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach – V Wydział Cywilny (sygn. akt V ACa 216/07) odrzucił apelację skarżącego od wyroku Sądu Okręgowego w Gliwicach z 27 października 2006 r. (sygn. akt I C 458/05), orzekając odmiennie jedynie w zakresie kosztów sądowych. Postanowieniem z 20 lutego 2008 r. Sąd Najwyższy (sygn. akt V CSK 512/07) odrzucił skargę kasacyjną jako niespełniającą wymogów formalnych. Skarżący wskazał, że art. 3986 § 2 k.p.c., w zakresie, w jakim pozwala na odrzucenie skargi kasacyjnej niespełniającej wymagań określonych w art. 3984 § 1 k.p.c., nieopłaconej lub z innych przyczyn niedopuszczalnej, pozbawia skarżącego prawa do sądu (art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji), pozbawia także gwarancji, że środki odwoławcze będą rozpatrywane z konieczną wnikliwością, w sposób sprawdzalny dla stron postępowania (art. 2 Konstytucji).

Zdaniem skarżącego, art. 3986 § 3 k.p.c. w zakresie, w jakim uprawnia Sąd Najwyższy do odrzucenia skargi kasacyjnej, uniemożliwiając tym samym wniesienie środka odwoławczego od postanowienia Sądu Najwyższego o odrzuceniu skargi kasacyjnej, jest niezgodny z konstytucyjnym prawem do sądu (art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji), prawem do dwuinstancyjnego postępowania (art. 176 ust. 1 Konstytucji) oraz zasadą zaufania do organów państwowych (art. 2 Konstytucji). Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji przedmiotem skargi konstytucyjnej może być ustawa lub inny akt normatywny, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o wolnościach lub prawach skarżącego albo o jego obowiązkach określonych w Konstytucji.

Oznacza to, że przesłanką rozpoznania skargi konstytucyjnej nie może być wskazanie dowolnego przepisu ustawy lub innego aktu normatywnego, ale tylko takiego, który w konkretnej sprawie stanowił podstawę ostatecznego rozstrzygnięcia. Warunkiem merytorycznego rozpoznania skargi konstytucyjnej jest wykazanie przez skarżącego, iż w związku z wydaniem przez organ władzy publicznej ostatecznego orzeczenia na podstawie zakwestionowanego w skardze aktu normatywnego, doszło do naruszenia przysługujących skarżącemu praw lub wolności o charakterze konstytucyjnym.

Uprawdopodobnienie przez skarżącego naruszenia jego praw lub wolności jest zatem przesłanką konieczną dla uznania dopuszczalności skargi konstytucyjnej. W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny zobowiązany był zbadać, czy istotnie w niniejszej sprawie doszło do naruszenia wskazanych przez skarżącego praw konstytucyjnych, w szczególności zaś – czy doszło do zamknięcia drogi do dochodzenia praw i wolności skarżącego. Zasadniczym powodem odmowy nadania biegu skardze konstytucyjnej w zakresie art. 3986 § 2 k.p.c. jest stwierdzenie, że przepis ten nie był podstawą wydania ostatecznego orzeczenia w niniejszej sprawie.

Zgodnie z zaskarżonym art. 3986 § 2 k.p.c. sąd drugiej instancji odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu, skargę niespełniającą wymagań określonych w art. 3984 § 1, nieopłaconą oraz skargę, której braków nie usunięto w terminie lub z innych przyczyn niedopuszczalną. Przepis ten określa zatem kompetencje sądu drugiej instancji w razie stwierdzenia przez ten sąd nieusuwalnych braków formalnych skargi kasacyjnej. Orzeczeniem, które wskazuje skarżący jako ostateczne orzeczenie o jego prawach i wolnościach jest postanowienie Sądu Najwyższego z 20 lutego 2008 r., w którym sąd ten odrzucił skargę kasacyjną jako niespełniającą wymogów formalnych.

W sprawie skarżącego nie zapadło zatem żadne orzeczenie sądu drugiej instancji, tj. w tej sprawie Sądu Apelacyjnego w Katowicach, o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Z tego też powodu podstawą orzeczenia wskazanego, jako ostateczne orzeczenie o prawach i wolnościach skarżącego, nie mógł być zaskarżony przepis art. 3986 § 2 k.p.c. Zgodnie z przepisem art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.) w związku z art. 79 ust. 1 Konstytucji przesądza to jednoznacznie o niedopuszczalności nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej w tym zakresie.

Skarżący kwestionuje także zgodność art. 3986 § 3 k.p.c. z wskazanymi wzorcami konstytucyjnymi. Zdaniem skarżącego wskazany przepis pozbawia go prawa do odwołania się od postanowienia Sądu Najwyższego, jako postanowienia niezaskarżalnego, przez co sprzeczny jest z art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji. Brak możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu Najwyższego stanowi, w opinii skarżącego, naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania. Oceniając tak sformułowane zarzuty uznać należy, że nie są one związane z treścią art. 3986 § 3 k.p.c. Zgodnie z tym przepisem Sąd Najwyższy odrzuca skargę kasacyjną, która podlegała odrzuceniu przez sąd drugiej instancji, albo zwraca ją temu sądowi w celu usunięcia dostrzeżonych braków.

Treść zaskarżonego przepisu określa jedynie kompetencję Sądu Najwyższego do dokonania kontroli formalnej wniesionej skargi kasacyjnej. Nie zamyka drogi do zaskarżenia postanowienia Sądu Najwyższego, ani nie przesądza w żadnym stopniu o dopuszczalności złożenia środka odwoławczego. Brak możliwości zaskarżenia wskazanego orzeczenia wynika z przepisów określających przedmiotowy zakres zażalenia. W przypadku zażaleń na postanowienia Sądu Najwyższego są to w szczególności przepisy art. 3941 k.p.c., które nie zostały jednak wskazane przez skarżącego jako przedmiot kontroli.

Prowadzi to do uznania, że zarzuty skarżącego nie są związane z przepisem wskazanym jako przedmiot kontroli w niniejszej skardze konstytucyjnej. Zgodnie z art. 47 ust. 1 pkt. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym w zw. z art. 79 ust. 1 Konstytucji, przesądza to o niedopuszczalności rozpoznania skargi konstytucyjnej w tym zakresie. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że brak w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia, które wiązałoby się z podnoszonymi zarzutami, a zatem orzeczenia, które naruszałoby prawo skarżącego do odwołania się od postanowienia Sądu Najwyższego o odrzuceniu skargi kasacyjnej, prowadząc do pozbawienia go prawa do dwuinstancyjnego postępowania sądowego w tym zakresie.

Przypomnieć należy, że skarga konstytucyjna nie jest abstrakcyjnym, lecz indywidualnym instrumentem ochrony praw i wolności konstytucyjnych. Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji warunkiem merytorycznego rozpoznania skargi konstytucyjnej jest wykazanie przez skarżącego, iż w związku z wydaniem przez organ władzy publicznej ostatecznego orzeczenia na podstawie zakwestionowanego w skardze aktu normatywnego, doszło do naruszenia przysługujących skarżącemu praw lub wolności o charakterze konstytucyjnym. W niniejszej sprawie brak jest takiego orzeczenia.

Okoliczność ta przesądza również o konieczności odmowy nadania biegu skardze konstytucyjnej. W tym stanie rzeczy, należało odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.