Legislator Case Law & Legislation
Ts 163/07 AI generated

Constitutional Court dismisses appeal regarding preliminary review procedure requirements for constitutional complaints. The Court rejects claims that the preliminary stage violates fair trial rights or the rule of law. The decision upholds the statutory framework for filtering unconstitutional complaints before full review. The Court clarifies that preliminary rulings are not final judgments and the procedure is necessary to prevent frivolous claims. The Court emphasizes subsidiarity and the distinction between normative and application acts. The appeal is dismissed as obviously unfounded and contrary to established legal principles. The Court maintains that the preliminary procedure aligns with international standards and domestic constitutional order. The decision reinforces the strict requirements for filing constitutional complaints under Polish law. The Court concludes that the appellant failed to meet the necessary legal criteria for the appeal. The ruling affirms the legitimacy of the preliminary review mechanism in the Polish legal system.

Case Number Ts 163/07
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Constitutional Court dismissed the appellant's appeal against a previous decision refusing to continue a constitutional complaint. The appellant argued that the preliminary review procedure violated their right to a fair trial and the rule of law by requiring specific arguments before full consideration. The Court rejected these claims, stating that preliminary rulings are not final judgments and that the procedure is essential to filter out complaints against non-normative acts or those lacking merit. Consequently, the Court held that the statutory requirements for the preliminary stage do not contradict the Constitution or international standards.

Legislator headnote

AI generated

Art. 36 ust. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym; Art. 79 ust. 1 Konstytucji: The preliminary review procedure for constitutional complaints does not violate the right to a fair trial or the rule of law, as it serves to filter frivolous claims and ensure only valid constitutional challenges proceed to full adjudication.

Keywords

AI generated
constitutional complaint procedure preliminary review stage fair trial rights rule of law subsidiarity principle normative acts appellant appeal

Cited Legislation

AI generated
Art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym
skarżący zarzuca, że art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.
Art. 79 ust. 1 Konstytucji
Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, skarżący nie wskazał ostatecznego orzeczenia o swoich prawach w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji.
Art. 45 ust. 1 Konstytucji
Skarżący, porównując zasady postępowania sądowego wynikające z art. 45 ust.
Art. 188 pkt 1–3 Konstytucji
1 i art. 188 pkt 1–3 Konstytucji.
Art. 190 ust. 1–5 Konstytucji
Odnośnie do zarzutów skarżącego, że takie stanowisko zamyka drogę do kontroli konstytucyjności ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, należy podnieść dodatkowo, że ustawa o Trybunale Konstytucyjnym może zostać zaskarżona przez złożenie przez uprawniony podmiot wniosku, o którym mowa w art. 190 ust.
art. 2 Konstytucji
1 oraz z art. 2 Konstytucji w zakresie zwrotów: „gdy wniosek jest oczywiście bezzasadny”, „gdy braki nie zostały uzupełnione w terminie”, jak również w całości.
art. 79 ust. 1 Konstytucji
Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, skarżący nie wskazał ostatecznego orzeczenia o swoich prawach w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji.
art. 79 Konstytucji
Wyrażony w niniejszej skardze konstytucyjnej oraz w zażaleniu pogląd, w myśl którego art. 79 Konstytucji gwarantuje w każdej sprawie prawo do wysłuchania skarżącego przez Trybunał Konstytucyjny, nie znajduje uzasadnienia w treści tego przepisu.

Cited Case Law

AI generated
SK 12/00
Constitutional complaint dismissed as procedural requirement of exhausting legal remedies was not met.
Ts 278/06
Constitutional complaint dismissed for failure to specify concrete constitutional rights violated by the regulation.
OTK ZU nr 3/B/2007, poz. 146
(Ts 278/06, OTK ZU nr 3/B/2007, poz. 146) nie uwzględnił zażalenia skarżącego na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 9 stycznia 2007 r.
OTK ZU nr 8/2001, poz. 267
(SK 12/00, OTK ZU nr 8/2001, poz. 267), w myśl którego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego nie stanowią ostatecznego orzeczenia w rozumieniu art.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

110/2/B/2009 POSTANOWIENIE z dnia 23 kwietnia 2009 r. Sygn. akt Ts 163/07 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Maria Gintowt-Jankowicz – przewodnicząca Stanisław Biernat – sprawozdawca Ewa Łętowska, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 grudnia 2007 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Marka Jarockiego, p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia.

UZASADNIENIE

W skardze konstytucyjnej z 18 lipca 2007 r. skarżący zarzuca, że art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.) jest niezgodny z art. 79 ust. 1 w zw. z art. 45 ust. 1, bezpośrednio z art. 45 ust. 1 oraz z art. 2 Konstytucji w zakresie zwrotów: „gdy wniosek jest oczywiście bezzasadny”, „gdy braki nie zostały uzupełnione w terminie”, jak również w całości. Skarżący wskazuje, że oparta na kwestionowanym przepisie instytucja „przedsądu” narusza istotę prawa do złożenia skargi konstytucyjnej, a także prawo do rozpoznania sprawy w jawnym i sprawiedliwym postępowaniu sądowym, narusza również – zdaniem skarżącego – istotę państwa prawa.

Skarga konstytucyjna została złożona na podstawie następującego stanu faktycznego. Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 20 czerwca 2007 r. (Ts 278/06, OTK ZU nr 3/B/2007, poz. 146) nie uwzględnił zażalenia skarżącego na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 9 stycznia 2007 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. W obu postanowieniach Trybunał Konstytucyjny wskazywał na wymogi, jakie powinna spełniać skarga konstytucyjna, m.in. na obowiązek prawidłowego określenia podstawy wnoszonej skargi konstytucyjnej – wskazania, jakie konstytucyjne prawa i wolności, a także w jaki sposób zostały naruszone przez kwestionowane w skardze przepisy.

Podkreślił również, że prawidłowe określenie podstawy skargi nie może ograniczyć się jedynie do wskazania przepisów Konstytucji mających stanowić wzorzec kontroli, ale powinno polegać ma precyzyjnym, popartym merytoryczną argumentacją wyjaśnieniu istoty zarzutu ich niekonstytucyjności (art. 47 ust. 1 pkt 2-3 ustawy o TK). W postanowieniu z 20 czerwca 2007 r. Trybunał podkreślił, że skarżący nie wskazał, jakie konkretne konstytucyjne prawa i w jaki sposób – jego zdaniem – zostały naruszone, a argumentacja zażalenia nie dostarcza argumentów podważających słuszność postanowienia Trybunału z 9 stycznia 2007 r.

Zgodnie z art. 36 ust. 7 zdanie drugie ustawy o TK, na postanowienie o nieuwzględnieniu zażalenia nie przysługuje środek odwoławczy. Postanowienie z 20 czerwca 2007 r. zostało skarżącemu doręczone 28 czerwca 2007 r. Postanowieniem z 19 grudnia 2007 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, skarżący nie wskazał ostatecznego orzeczenia o swoich prawach w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji. Postanowieniem takim nie jest postanowienie o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu wydane w sprawie o sygnaturze Ts 278/06.

Ponadto, podstawą odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej w tej sprawie nie była oczywista bezzasadność tej skargi. Zaskarżony art. 36 ust. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym w tym zakresie nie stanowił podstawy wydania postanowienia. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego skarżący nie wskazał również sposobu naruszenia swych konstytucyjnych praw. W zażaleniu skarżący zarzucił, że zaskarżony przepis ustawy pozbawia go prawa do wysłuchania przed Trybunałem Konstytucyjnym, a takie prawo wynika z art. 79 ust. 1 Konstytucji oraz że – wbrew stanowisku Trybunału Konstytucyjnego – postanowienie o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu stanowi ostateczne orzeczenie w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji.

Odmienne stanowisko Trybunału Konstytucyjnego uniemożliwia zbadanie zgodności z Konstytucją ustawy o Trybunale Konstytucyjnym. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Trybunał Konstytucyjny w zaskarżonym postanowieniu prawidłowo przyjął, że art. 36 ust. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym i sformułowana w nim przesłanka oczywistej bezzasadności nie stanowiły podstawy odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej w sprawie o sygnaturze Ts 278/06. Wyrażony w niniejszej skardze konstytucyjnej oraz w zażaleniu pogląd, w myśl którego art. 79 Konstytucji gwarantuje w każdej sprawie prawo do wysłuchania skarżącego przez Trybunał Konstytucyjny, nie znajduje uzasadnienia w treści tego przepisu.

Z art. 79 ust. 1 Konstytucji wynika, że skargę wnosi się na zasadach określonych w ustawie. Konstytucja do rozstrzygnięcia ustawodawcy pozostawiła określenie tych zasad, w tym wymogów, jakie powinna spełniać skarga konstytucyjna. Ustawodawca określając zasady, powinien przede wszystkim kierować się funkcjami skargi konstytucyjnej, wynikającymi z art. 79 ust. 1 Konstytucji. Przepis ten wyraża dwie funkcje skargi konstytucyjnej: podmiotową – polegającą na ochronie praw skarżącego oraz przedmiotową – polegającą na ochronie porządku prawnego, w szczególności ochronie samej Konstytucji.

Należy zwrócić uwagę, że funkcja podmiotowa jest realizowana w ograniczonym zakresie, gdyż naruszenie wolności lub praw skarżącego jest jedynie przesłanką dopuszczalności skargi konstytucyjnej, nie stanowi natomiast przedmiotu postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym. Wynika to w sposób jednoznaczny z brzmienia art. 79 ust. 1 i art. 188 pkt 1–3 Konstytucji. Przedmiotem postępowania zainicjowanego skargą konstytucyjną jest zbadanie zgodności z Konstytucją przepisów aktu normatywnego. Konstytucja wprowadza też ograniczenia funkcji przedmiotowej skargi konstytucyjnej, stanowiąc, że jej przedmiotem mogą być tylko akty normatywne, a nie akty stosowania prawa.

Istotna z punktu widzenia ustawowej konkretyzacji jest też zasada subsydiarności skargi konstytucyjnej. Podstawowym środkiem ochrony konstytucyjnych wolności i praw jest prawo do sądu. Skarga konstytucyjna pełni rolę pomocniczą i korzystanie z niej jest dopuszczalne dopiero wtedy, gdy sądowa ochrona jest niemożliwa, gdyż źródła naruszeń tkwią w normatywnej treści stosowanego przez sąd lub inny organ władzy publicznej aktu normatywnego. Realizacja wskazanych wyżej założeń nie jest sprzeczna z wprowadzonym w ustawie postępowaniem wstępnym w sprawie skarg konstytucyjnych.

Wręcz przeciwnie, ustawodawca miał obowiązek wprowadzić tego rodzaju postępowanie, żeby wyeliminować sytuacje, w których skargi byłyby kierowane przeciwko aktom stosowania prawa lub przepisom, które nie naruszają konstytucyjnych wolności i praw. Skarżący, porównując zasady postępowania sądowego wynikające z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 z zasadami postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym, nie uwzględnia odmienności prawa do sądu i skargi konstytucyjnej jako środków ochrony konstytucyjnych praw. Dlatego też wywody skarżącego o symetrii obu rodzajów postępowań są nietrafne.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia standardów demokratycznego państwa prawnego wystarczy stwierdzić, że podobnie ukształtowana procedura wstępnego rozpoznania skarg konstytucyjnych jest przewidziana we wszystkich systemach prawnych, które wprowadziły tę instytucję. W wielu wypadkach procedura ta oparta jest na dużo bardziej rygorystycznych wymogach formułowanych względem skarżącego (tak np. w postępowaniu przed niemieckim i hiszpańskim sądem konstytucyjnym). Reasumując, żądanie skarżącego, by Trybunał Konstytucyjny każdą skargę rozpatrywał po wysłuchaniu skarżącego w wieloosobowym składzie nie znajduje podstaw w art. 79 ust. 1 Konstytucji, a zważywszy na funkcje skargi konstytucyjnej – jest oczywiście bezzasadne.

Trybunał Konstytucyjny podziela pogląd wyrażony w postanowieniu z 21 listopada 2001 r. (SK 12/00, OTK ZU nr 8/2001, poz. 267), w myśl którego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego nie stanowią ostatecznego orzeczenia w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji. Odnośnie do zarzutów skarżącego, że takie stanowisko zamyka drogę do kontroli konstytucyjności ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, należy podnieść dodatkowo, że ustawa o Trybunale Konstytucyjnym może zostać zaskarżona przez złożenie przez uprawniony podmiot wniosku, o którym mowa w art. 190 ust. 1–5 Konstytucji.

W zakres niniejszego postępowania nie wchodzi ocena innych skarg konstytucyjnych skarżącego, o których wspomina on w zażaleniu. Mając powyższe na względzie Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.