Constitutional complaint dismissed for failing to distinguish between procedural application errors and unconstitutional legislative norms.
Legislator summary
AI generatedThe Constitutional Court of Poland dismissed the constitutional complaint filed by Janina B. regarding Articles 177 and 178 of the Administrative Court Procedure Act. The applicant argued that these provisions violated her rights by closing judicial avenues and failing to suspend appeal deadlines when legal aid was requested. The court ruled that the complaint did not meet statutory requirements because it lacked specific arguments proving the norms were unconstitutional and instead focused on the procedural errors in her individual case.
Legislator headnote
AI generatedArt. 79 ust. 1 Konstytucji; art. 46-47 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym: A constitutional complaint must demonstrate a discrepancy between the constitution and the specific norm creating the final ruling, not merely challenge the procedural application of that norm in an individual case.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
405/5/B/2009 POSTANOWIENIE z dnia 22 lipca 2009 r. Sygn. akt Ts 159/08 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Janusz Niemcewicz, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Janiny B. w sprawie zgodności: art. 177 § 1 i art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) z art. 32 ust. 1, art. 77 ust. 2 oraz art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
UZASADNIENIE
W skardze konstytucyjnej z 15 maja 2008 r. zakwestionowana została zgodność z Konstytucją art. 177 § 1 i art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Skarżąca stoi na stanowisku, że zakwestionowane przepisy naruszają prawo zaskarżalności orzeczeń zapadłych w pierwszej instancji, a ponadto zamykają drogę do sądu. W skardze wskazano, że w razie wystąpienia przez stronę postępowania sądowoadministracyjnego z wnioskiem o przyznanie jej pomocy prawnej z urzędu, termin do wniesienia skargi kasacyjnej do NSA przewidziany w art. 177 p.p.s.a. powinien ulegać zawieszeniu albo wstrzymaniu.
Skarga konstytucyjna została skierowana w oparciu o następujący stan faktyczny sprawy. Wyrokiem z 13 czerwca 2007 r. (sygn. akt I SA/Po 331/07) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę Janiny B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Pile z 27 października 2006 r. (nr SKO-41/Pd-938/D/2006) w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2006 r. Skarżąca, działając bez pełnomocnika, wniosła sporządzoną przez siebie skargę kasacyjną od wyroku WSA w Poznaniu, jednocześnie wnioskując o ustanowienie jej adwokata z urzędu.
Ustanowiony adwokat wniósł w dniu 8 października 2007 r. odrębną skargę kasacyjną. Oba wniesione środki odwoławcze zostały odrzucone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z 15 października 2007 r. (sygn. akt I SA/Po 331/07). Pierwsza skarga nie mogła zostać rozpoznana z uwagi na uchybienie przymusowi adwokackiemu, drugi środek odwoławczy został odrzucony jako wniesiony po upływie terminu zakreślonego w art. 177 p.p.s.a. Skarżąca zaskarżyła powyższe postanowienie zażaleniem, które Naczelny Sąd Administracyjny oddalił postanowieniem z 18 stycznia 2008 r. (sygn. akt II FZ 651/07).
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Skarga konstytucyjna jest szczególnym środkiem ochrony wolności i praw. Jak wynika z treści art. 79 ust. 1 Konstytucji oraz art. 46-47 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK) służy ona eliminowaniu z porządku prawnego unormowań, w treści których tkwi wada powodująca, że organ władzy publicznej, wydając ostateczne orzeczenie w oparciu o taką regulację, doprowadza do naruszenia któregoś z konstytucyjnych praw podmiotowych.
Występując ze skargą konstytucyjną, podmiot ją wnoszący jest zobowiązany do wskazania podstawy normatywnej ostatecznego orzeczenia, prawidłowego określenia konstytucyjnych wzorców kontroli, a następnie przez porównanie zakresu obu norm – konstytucyjnej oraz podkonstytucyjnej – uprawdopodobnienia istniejącej między nimi rozbieżności. Jednocześnie należy z całą mocą podkreślić, że skarga konstytucyjna nie stanowi dodatkowego środka odwoławczego służącego kontroli prawidłowości postępowań organów władzy publicznej.
Przedmiotem tego środka ochrony wolności i praw nie może być bowiem proces stosowania prawa, a jedynie przepis będący rezultatem jego tworzenia. Złożona skarga konstytucyjna nie odpowiada wymogom sformułowanym przez Konstytucję i ustawę o TK. W szczególności wskazać należy, że w złożonym piśmie procesowym nie została zawarta jakakolwiek argumentacja mająca świadczyć o niekonstytucyjności skarżonych przepisów. Skarga nie wyjaśnia, w jaki sposób treść art. 177 i 178 p.p.s.a. narusza konstytucyjne prawa podmiotowe skarżącej.
Ponadto, zasadnicza część wywodów zawartych w skardze jest zbiorem argumentów mających dowodzić nieprawidłowości postępowania sądów administracyjnych w sprawie skarżącej. Należy więc uznać, że przedmiotem skargi uczyniono nie tyle przepis ustawy, ile indywidualne rozstrzygnięcie zapadłe wobec skarżącej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Z uwagi na powyższe, Trybunał Konstytucyjny, w oparciu o art. 36 ust. 3 w związku z art. 46 oraz 47 ust. 1 i 2 ustawy o TK, odmówił nadania skardze dalszego biegu.