Legislator Case Law & Legislation
Ts 129/07 AI generated

Constitutional complaint dismissed for non-compliance with procedural requirements and failure to substantiate constitutional violations.

Case Number Ts 129/07
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Constitutional Court of Poland refused to proceed with the constitutional complaint filed by Jan Kokot regarding the Civil Procedure Code. The applicant argued that specific provisions violated the rule of law and the right to a court, but the Court found the complaint inadmissible because the notification to the Bar Council was merely informational, not a final judicial decision. Furthermore, the applicant failed to adequately supplement the complaint with the specific details and final rulings required by law.

Legislator headnote

AI generated

Art. 79 ust. 1 Konstytucji; Art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym: A constitutional complaint is inadmissible if it does not concern a final decision on rights or freedoms, or if the applicant fails to supplement the complaint with the specific details and final rulings required by law.

Keywords

AI generated
constitutional complaint admissibility final decision requirement supplementing constitutional complaint notification to bar council rule of law violation procedural defects inadmissible complaint

Cited Legislation

AI generated
Art. 2 and Art. 45 ust. 1 of the Constitution of the Republic of Poland
296, ze zm.) z art. 2 i art.
Art. 3986 § 4 of the Code of Civil Procedure
akt Ts 129/07 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Janusz Niemcewicz, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Jana Kokota w sprawie zgodności: art. 3986 § 4 w zw.
Art. 42412 of the Code of Civil Procedure
z art. 42412 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r.
Art. 79 ust. 1 of the Constitution of the Republic of Poland
643, ze zm.); (2) podanie daty doręczenia skarżącemu orzeczenia rozstrzygającego ostatecznie o jego prawach lub wolnościach, w rozumieniu art. 79 ust.
Art. 46 ust. 1 of the Act on the Constitutional Tribunal
skarżący został wezwany do uzupełnienia braków skargi konstytucyjnej przez: (1) wskazanie orzeczenia, które skarżący uważa za ostateczne w rozumieniu art. 46 ust.
art. 45 ust. 1 Konstytucji
2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
art. 2 Konstytucji
296, ze zm.) z art. 2 i art.
art. 42412 k.p.c
Zdaniem skarżącego zaskarżony przepis art. 42412 k.p.c.
art. 79 ust. 1 Konstytucji
W myśl art. 79 ust. 1 Konstytucji przedmiotem skargi konstytucyjnej jest wniosek o zbadanie zgodności z Konstytucją przepisów stanowiących podstawę ostatecznego orzeczenia o prawach skarżącego.
art. 65 ust. 1 Konstytucji
Skarżący wskazał również na niezgodność zaskarżonych przepisów z art. 65 ust. 1 Konstytucji przez ograniczenie wolności wykonywania zawodu, z art.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

106/2/B/2009 POSTANOWIENIE z dnia 22 stycznia 2009 r. Sygn. akt Ts 129/07 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Janusz Niemcewicz, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Jana Kokota w sprawie zgodności: art. 3986 § 4 w zw. z art. 42412 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.) z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.

UZASADNIENIE

W skardze konstytucyjnej z 8 czerwca 2007 r. wniesiono o stwierdzenie niezgodności art. 3986 § 4 w zw. z art. 42412 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji. Skarga konstytucyjna została oparta na następującym stanie faktycznym. Pismem z 5 kwietnia 2007 r. Przewodnicząca IV Wydziału Izby Cywilnej Sądu Najwyższego (sygn. akt IV CNP 25/07) poinformowała Naczelną Radę Adwokacką o odrzuceniu wniesionej przez skarżącego skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia Sądu Okręgowego w Słupsku.

Skarżący zarzucił w skardze konstytucyjnej, że przepisy kodeksu postępowania cywilnego przewidujące możliwość takiego zawiadomienia, stanowiącego podstawę wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec adwokata, prowadzą do naruszenia art. 2 Konstytucji, wyrażającego zasady demokratycznego państwa prawnego. Zdaniem skarżącego stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w piśmie do Naczelnej Rady Adwokackiej oparte jest na nietrafnym orzecznictwie Sądu Najwyższego. Zdaniem skarżącego zaskarżony przepis art. 42412 k.p.c. narusza także konstytucyjne prawo do sądu wyrażone w art. 45 ust. 1 Konstytucji.

Zarządzeniem z 10 października 2007 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków skargi konstytucyjnej przez: (1) wskazanie orzeczenia, które skarżący uważa za ostateczne w rozumieniu art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.); (2) podanie daty doręczenia skarżącemu orzeczenia rozstrzygającego ostatecznie o jego prawach lub wolnościach, w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; (3) doręczenie kopii orzeczeń zapadłych w sprawie, w ramach wyczerpania drogi prawnej; (4) wskazanie konstytucyjnych praw lub wolności skarżącego, które zostały naruszone ostatecznym rozstrzygnięciem opartym na kwestionowanych przepisach oraz sposobu tego naruszenia; (5) dokładne określenie sposobu naruszenia konstytucyjnych praw i wolności skarżącego, przez zaskarżone przepisy art. 3986 § 4 w zw. z art. 42412 k.p.c. W piśmie uzupełniającym braki skargi konstytucyjnej skarżący wskazał, że za ostateczne orzeczenie uważa decyzję Sądu Najwyższego wyrażoną pismem z 5 kwietnia 2007 r. skierowanym do Naczelnej Rady Adwokackiej.

Skarżący wskazał, że sposób naruszenia art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji przez zaskarżone przepisy został szczegółowo przedstawiony w skardze konstytucyjnej. Nadto skarżący podniósł, że naruszenie art. 45 ust. 1 Konstytucji sprowadza się do tego, że jako adwokat w przyszłości będzie obawiał się wniesienia określonego środka prawnego ze względu na „perspektywę postępowania dyscyplinarnego” w przypadku odrzucenia tego środka przez sąd. Skarżący wskazał również na niezgodność zaskarżonych przepisów z art. 65 ust. 1 Konstytucji przez ograniczenie wolności wykonywania zawodu, z art. 66 ust. 1 Konstytucji przez naruszenie prawa adwokata do higienicznych warunków pracy rozumianych jako wolność od obaw przed postępowaniem dyscyplinarnym.

Zdaniem skarżącego zaskarżone przepisy niezgodne są także z art. 87 ust. 1 oraz art. 91 ust. 3 Konstytucji, określającymi – w opinii skarżącego – nakaz stosowania przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, gwarantującej każdemu prawo do wolności wyrażania poglądów. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Skarga konstytucyjna jest szczególnym środkiem ochrony konstytucyjnych wolności i praw. Ma ona gwarantować, że obowiązujące w systemie prawa akty normatywne nie będą stanowiły źródła ich naruszeń.

W myśl art. 79 ust. 1 Konstytucji przedmiotem skargi konstytucyjnej jest wniosek o zbadanie zgodności z Konstytucją przepisów stanowiących podstawę ostatecznego orzeczenia o prawach skarżącego. Wskazany przedmiot skargi konstytucyjnej determinuje wymogi formalne, których spełnienie jest konieczne dla stwierdzenia dopuszczalności skargi konstytucyjnej. Z art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym wynika, że na skarżącym ciąży obowiązek wskazania naruszonych wolności lub praw oraz sposobu ich naruszenia. Z kolei z art. 32 ust. 1 pkt 3 i 4 tejże ustawy wynika obowiązek uzasadnienia zarzutu niekonstytucyjności zaskarżonych przepisów.

Zasadniczym powodem odmowy nadania biegu skardze konstytucyjnej jest fakt, że skarżący nie wskazał ostatecznego orzeczenia o przysługujących mu prawach lub wolnościach, które oparte zostało na zaskarżonych przepisach. Wbrew twierdzeniom skarżącego nie sposób bowiem przyjąć, że orzeczeniem takim jest pismo z dnia 5 kwietnia 2007 r. Przewodniczącej IV Wydziału Izby Cywilnej Sądu Najwyższego (sygn. akt IV CNP 25/07), w którym poinformowano Naczelną Radę Adwokacką o odrzuceniu wniesionej przez skarżącego skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia Sądu Okręgowego w Słupsku.

Obowiązek takiego zawiadomienia wynika z art. 3986 § 4 k.p.c., zgodnie z którym o odrzuceniu skargi kasacyjnej niespełniającej wymagań określonych w art. 3984 § 1 sąd II instancji albo Sąd Najwyższy zawiadamia właściwy organ samorządu zawodowego, do którego należy pełnomocnik. Zgodnie zaś z treścią art. 42412 k.p.c. w wypadkach nieuregulowanych przepisami działu o skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia – do postępowania wywołanego wniesieniem skargi stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej.

Wbrew twierdzeniom skarżącego zawiadomienie Naczelnej Rady Adwokackiej o odrzuceniu wniesionej przez skarżącego skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia Sądu Okręgowego w Słupsku nie stanowi orzeczenia o prawach i wolnościach jednostki, w szczególności zaś nie jest imperatywnym oświadczeniem woli organu procesowego, określającym pozycję jednostki i rozstrzygającym o jego prawach lub wolnościach, lecz jedynie oświadczeniem wiedzy, przekazaniem informacji dotyczącej odrzucenia skargi kasacyjnej niespełniającej niezbędnych wymogów.

Skarga konstytucyjna nie spełnia zatem przesłanek określonych w art. 79 ust. 1 Konstytucji, co przesądza o niedopuszczalności nadania jej biegu. Niezależnie od powyższego należy wskazać, że niedopuszczalność nadania biegu skardze konstytucyjnej wynika także z faktu, że skarżący – pomimo wezwania zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego – nie uzupełnił braków skargi konstytucyjnej, zwłaszcza w zakresie art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji. Za uzupełnienie skargi nie można bowiem z całą pewnością uznać stwierdzenia skarżącego, że żądane przez Trybunał informacje zostały „szczegółowo przedstawione” w treści skargi konstytucyjnej.

O nietrafności takiego stanowiska przekonuje także treść skargi konstytucyjnej, w której skarżący, poza ogólnym odwołaniem, nie wskazuje dokładnie sposobu naruszenia konstytucyjnych praw i wolności wyrażonych w art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji. Należy także wskazać, że uzasadnianie niezgodności zaskarżonych przepisów z art. 45 ust. 1 Konstytucji, sprowadzające się do ogólnikowego twierdzenia, iż zaskarżone przepisy tworzą stan obawy, jaką odczuwał będzie w przyszłości skarżący wnosząc określone środki prawne, wskazuje zarówno na nieadekwatność podniesionego wzorca kontroli, jak i oczywistą bezzasadność podnoszonych zarzutów.

Zarzuty skarżącego w zakresie art. 65 ust. 1 oraz art. 66 ust. 1 Konstytucji są oczywiście bezzasadne. Za takie w szczególności należy uznać twierdzenie, że przepisy nakazujące zawiadomić organy samorządu zawodowego o wniesieniu środka prawnego niespełniającego wymogów formalnych, prowadzą do ograniczenia wolności wykonywania zawodu oraz naruszają prawo adwokata do higienicznych warunków pracy rozumianych jako wolność od obaw przed postępowaniem dyscyplinarnym. Pozostałe z wzorców kontroli wskazanych przez skarżącego w uzupełnieniu braków skargi konstytucyjnej nie mogą – zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego – pełnić roli samodzielnych wzorców kontroli w trybie skargi konstytucyjnej.

W tym stanie rzeczy, należało odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej jako oczywiście bezzasadnej.