Legislator Case Law & Legislation
Ts 76/07 AI generated

Constitutional Court dismisses appeal as original complaint lacked admissibility due to non-final administrative ruling.

Case Number Ts 76/07
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Constitutional Court rejected the appellant's appeal against a prior decision to dismiss his constitutional complaint. The appellant argued that the contested traffic law provision infringed property rights, but the court found the original complaint inadmissible because the administrative body had not issued a final ruling on the matter. Consequently, the court upheld the dismissal of the appeal, noting the appellant had not successfully challenged the court's assessment of the legal basis.

Legislator headnote

AI generated

Art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym; Art. 66 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym: A constitutional complaint is inadmissible if the contested provision has not been the subject of a final ruling by a public authority.

Keywords

AI generated
constitutional complaint admissibility final administrative ruling requirement property rights infringement traffic law regulation appeal against dismissal

Cited Legislation

AI generated
Art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym
Rozstrzygnięcie to było uzasadnione niespełnieniem przesłanki dopuszczalności skargi określonej w art. 46 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r.
Art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym
Zważywszy więc na obowiązującą w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym zasadę skargowości (art. 66 ustawy o TK), tylko w tym zakresie zażalenie podlega rozpoznaniu.
Art. 36 ust. 7 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym
Z uwagi na powyższe, a także mając na względzie, że skarżący nie zakwestionował pozostałych powodów odmowy nadania skardze dalszego biegu, na podstawie art. 36 ust.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

162/3/B/2009 POSTANOWIENIE z dnia 5 maja 2009 r. Sygn. akt Ts 76/07 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Janusz Niemcewicz – przewodniczący Marek Mazurkiewicz – sprawozdawca Maria Gintowt-Jankowicz, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 października 2008 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Marka Jarockiego, p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia.

UZASADNIENIE

W skardze konstytucyjnej z 4 kwietnia 2007 r. skarżący zakwestionował zgodność z Konstytucją art. 79 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, ze zm.; dalej: p.r.d.). Skarżący kwestionuje przedmiotową regulację w zakresie odnoszącym się do zwrotu: „udokumentowanej trwałej i zupełnej utraty”. W opinii skarżącego zastosowanie tego zwrotu powoduje, że dochodzi do naruszenia istoty prawa własności wskutek sprowadzenia „dysponowania rzeczą przez właściciela wyłącznie do form udokumentowanych”.

Postanowieniem z 22 października 2008 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze dalszego biegu. Rozstrzygnięcie to było uzasadnione niespełnieniem przesłanki dopuszczalności skargi określonej w art. 46 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK) – zaskarżony przepis nie był przedmiotem ostatecznego rozstrzygnięcia organu władzy publicznej. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego skarga nie zawierała dostatecznego uzasadnienia dowodzącego naruszenia istoty prawa własności, a ponadto nie wskazano w niej, jakie z praw majątkowych miało zostać naruszone niekonstytucyjną treścią art. 79 ust. 1 pkt 5 p.r.d.

Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie, w którym zgodził się z poglądem wyrażonym w zaskarżonym postanowieniu, zgodnie z którym w postępowaniu sądowym przedmiotem rozpoznania nie było zagadnienie wyrejestrowywania pojazdów, ale kwestia trwania stosunku prawnego między stronami umowy ubezpieczenia OC. Odmiennie jednak od oceny wyrażonej w postanowieniu skarżący wskazał, że podstawą ostatecznego orzeczenia o jego prawach był zaskarżony art. 79 ust. 1 pkt 5 p.r.d., gdyż „stanowił on punkt wyjścia do rozpoznania powództwa ubezpieczyciela przeciw skarżącemu i uznania, że pomimo doręczenia wypowiedzenia umowa między stronami trwa nadal”.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Złożone żalenie nie podważyło trafności ocen w nim zawartych i z tego względu nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że we wniesionym środku odwoławczym zawarto jedynie jeden zarzut dotyczący wskazania normatywnej podstawy ostatecznego orzeczenia o prawach skarżącego. Zważywszy więc na obowiązującą w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym zasadę skargowości (art. 66 ustawy o TK), tylko w tym zakresie zażalenie podlega rozpoznaniu.

Poza zakresem kontrolnym pozostają wszelkie inne wnioski i postulaty skarżącego zawarte w tym piśmie procesowym. Przechodząc do zagadnienia podstawy normatywnej orzeczenia wydanego w sprawie skarżącego, Trybunał Konstytucyjny w pełni podziela ustalenia i oceny wyrażone w tym zakresie w zaskarżonym postanowieniu. W szczególności trafnie podniesiono, że unormowaniem kształtującym sytuację prawną skarżącego były właściwe przepisy ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz.

U. Nr 124, poz. 1152, ze zm.). W sprawie skarżącego przedmiotem rozważania był stosunek prawny łączący go z ubezpieczycielem i możliwość jego ustania. Jednym ze sposobów rozwiązania umowy OC jest trwała i zupełna utrata posiadania pojazdu mechanicznego w okolicznościach niepowodujących zmiany posiadacza, która jednak musi zostać udokumentowana „z uwzględnieniem art. 79 ust. 1 pkt 5 ustawy” – p.r.d. Jeśli więc skarżący upatrywał zbytniej ingerencji w prawo własności z powodu konieczności „udokumentowania utraty posiadania”, to wymóg ten nie wynikał z art. 79 ust. 1 pkt 5 p.r.d., ale z art. 33 pkt 5 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych.

Z uwagi na powyższe, a także mając na względzie, że skarżący nie zakwestionował pozostałych powodów odmowy nadania skardze dalszego biegu, na podstawie art. 36 ust. 7 ustawy o TK, Trybunał Konstytucyjny zażalenia nie uwzględnił.