Legislator Case Law & Legislation
Ts 259/07 AI generated

Constitutional complaint dismissed because contested criminal code articles did not form the basis of the final court decision.

Case Number Ts 259/07
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Constitutional Court of Poland dismissed the constitutional complaint filed by Krzysztof Suski regarding amendments to the Criminal Code. The applicant argued that the new provisions on limitation periods violated his right to a fair trial and the principle of the more lenient law. The court ruled that these articles could not serve as the basis for the final decision because they did not influence the court's ruling on suspending criminal proceedings.

Legislator headnote

AI generated

Art. 79 ust. 1 Konstytucji; Art. 22 k.p.k.: A constitutional complaint is admissible only if the contested provision forms the basis of the final decision from which the applicant claims a violation of constitutional rights.

Keywords

AI generated
constitutional complaint admissibility basis of final decision criminal code amendments limitation periods principle of leniency fair trial rights suspension of proceedings

Cited Legislation

AI generated
Art. 79 ust. 1 Konstytucji
Ostatecznym orzeczeniem w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji jest – zdaniem skarżącego – postanowienie Sądu Okręgowego w Gdańsku z 22 czerwca 2007 r.
Art. 22 k.p.k.
Kodeks karny nie stanowi długotrwałej przeszkody w rozumieniu art. 22 k.p.k., uniemożliwiającej prowadzenie postępowania karnego w sprawie skarżącego.
Art. 49 ust. 1 Konstytucji
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 49 w zw.
Art. 32 ust. 1 Konstytucji
Art. 45 ust. 1 Konstytucji
1 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
Art. 42 ust. 1 Konstytucji
Naruszenia praw określonych w art. 42 ust.
Art. 4 § 1 k.k.
1 Konstytucji upatruje skarżący w podleganiu przez niego odpowiedzialności karnej, pomimo tego, iż wykładnia znowelizowanych przepisów powinna uwzględniać wynikającą z art. 4 § 1 k.k. zasadę stosowania ustawy względniejszej dla oskarżonego.
Art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym
z art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.
art. 45 ust. 1 Konstytucji
1 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
art. 32 Konstytucji

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

170/4/B/2008 POSTANOWIENIE z dnia 23 stycznia 2008 r. Sygn. akt Ts 259/07 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Bohdan Zdziennicki, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Krzysztofa Suskiego w sprawie zgodności: art. 1 pkt 1 lit. a, art. 1 pkt 2 i art. 2 ustawy z dnia 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny (Dz. U. Nr 132, poz. 1109) z art. 2, art. 10 ust. 1 w zw. z art. 45 ust. 1, art. 32 ust. 1, art. 42 ust. 1 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.

UZASADNIENIE

W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 30 października 2007 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o kontrolę konstytucyjności art. 1 pkt 1 lit. a, art. 1 pkt 2 i art. 2 ustawy z dnia 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny (Dz. U. Nr 132, poz. 1109). Jako wzorce kontroli przywołane w skardze zostały: art. 2, art. 10 ust. 1 w zw. z art. 45 ust. 1, art. 32 ust. 1, art. 42 ust. 1 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji. Skarga niniejsza wniesiona została w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny: postanowieniem z 26 czerwca 2007 r.

Sąd Okręgowy w Gdańsku – IV Wydział Karny (sygn. akt IV K 225/96) nie uwzględnił wniosku o zawieszenie toczącego się postępowania karnego ze względu na wątpliwości prawne dotyczące zgodności z Konstytucją przepisów kwestionowanej ustawy. Po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego od powyższego orzeczenia Sąd Apelacyjny w Gdańsku – II Wydział Karny postanowieniem z 25 lipca 2007 r. (sygn. akt II AKz 423/07) orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia. Z wydaniem wskazanych w skardze rozstrzygnięć wiąże skarżący naruszenie prawa do sprawiedliwego rozpatrzenia jego sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki poprzez wydłużenie terminów przedawnienia karalności przestępstwa na podstawie kwestionowanych w skardze regulacji, wydanych w celu wywarcia wpływu na jedną konkretną sprawę.

Fakt, iż przepisy ustawy nowelizującej nie wydłużyły terminów przedawnienia innych przestępstw publicznoskargowych oraz w ogóle nie wpłynęły na terminy przedawnienia karalności i ścigania przestępstw prywatnoskargowych dyskryminuje skarżącego w zakresie przysługującego mu prawa do sprawiedliwego rozpoznania sprawy (art. 32 Konstytucji w zw. z art. 45 ust. 1). Naruszenia praw określonych w art. 42 ust. 1 w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji upatruje skarżący w podleganiu przez niego odpowiedzialności karnej, pomimo tego, iż wykładnia znowelizowanych przepisów powinna uwzględniać wynikającą z art. 4 § 1 k.k. zasadę stosowania ustawy względniejszej dla oskarżonego.

W uzasadnieniu podniesionych w skardze zarzutów skarżący wywodzi, iż przepisy kodeksu karnego regulujące terminy przedawnienia karalności przestępstw zmieniane są w sposób mechaniczny i nieuzasadniony. Labilność przepisów ingerujących w prawa i wolności obywatelskie, a więc przede wszystkim przepisów prawa karnego, narusza – zdaniem skarżącego – fundamentalne zasady demokratycznego państwa prawnego, a w szczególności zasadę zaufania obywatela do państwa i stanowionego przezeń prawa, a także narusza prawa skarżącego do rozpoznania jego sprawy w rozsądnym terminie.

Fakt, że decyzja legislacyjna bezpośrednio ingerowała w toczące się postępowanie karne uzasadnia tezę, iż poprzez uchwalenie kwestionowanej ustawy doszło do naruszenia zasady trójpodziału władz, stanowiącej fundament ustroju demokratycznego. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Skarga konstytucyjna stanowi szczególny środek prawny, służący ochronie przysługujących każdemu konstytucyjnych praw i wolności, którego wniesienie jest jednakże warunkowane spełnieniem szeregu wymogów – wynikających przede wszystkim z art. 79 ust. 1 Konstytucji, a doprecyzowanych w ustawie z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.

U. Nr 102, poz. 643, ze zm.). Zgodnie z art. 79 Konstytucji każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, ma prawo, na zasadach określonych w ustawie, wnieść skargę do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego wolnościach lub prawach albo o jego obowiązkach określonych w Konstytucji. Badanie w trybie skargi konstytucyjnej zgodności z Konstytucją określonego przepisu dopuszczalne jest zatem tylko w takiej sytuacji, w której przepis ten będzie stanowił podstawę rozstrzygnięcia, z którego wydaniem wiąże skarżący naruszenie przysługujących mu praw konstytucyjnych.

Ostatecznym orzeczeniem w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji jest – zdaniem skarżącego – postanowienie Sądu Okręgowego w Gdańsku z 22 czerwca 2007 r. (sygn. akt IV K 225/96) odmawiające zawieszenia postępowania. Zdaniem orzekającego organu, fakt wystąpienia przez sąd z pytaniem prawnym w sprawie zgodności z Konstytucją znowelizowanych przepisów ustawy z 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny nie stanowi długotrwałej przeszkody w rozumieniu art. 22 k.p.k., uniemożliwiającej prowadzenie postępowania karnego w sprawie skarżącego.

Przepisy, przeciwko którym wysuwa się zarzut niezgodności z Konstytucją to: art. 1 pkt 1 lit. a, art. 1 pkt 2 i art. 2 ustawy z dnia 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny (Dz. U. Nr 132, poz. 1109). Treścią tych regulacji jest wprowadzenie nowych terminów przedawnienia ścigania i karalności określonej kategorii przestępstw oraz powtórzenie zasady prawa karnego intertemporalnego, zawartej już w ustawie z 6 czerwca 1997 r. przepisy wprowadzające kodeks karny, zgodnie z którą do czynów popełnionych przed wejściem w życie kwestionowanej ustawy stosuje się nowe terminy przedawnienia, chyba że dotychczasowy termin już upłynął.

Nie budzi wątpliwości Trybunału Konstytucyjnego, iż wskazane powyżej przepisy nie stanowiły podstawy rozstrzygnięcia wskazanego w skardze jako ostateczne. Art. 22 k.p.k., regulujący przesłanki zawieszenia postępowania stanowi: „Jeżeli zachodzi długotrwała przeszkoda uniemożliwiająca prowadzenie postępowania, a w szczególności jeżeli nie można ująć oskarżonego lub nie może on brać udziału w postępowaniu z powodu choroby psychicznej lub innej ciężkiej choroby, postępowanie zawiesza się na czas trwania przeszkody”.

Już pobieżna analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, iż kwestie materialnoprawne związane z popełnionym czynem, takie jak m.in. bieg terminów przedawnienia, nie mają żadnego wpływu na decyzję o zawieszeniu postępowania. Treść zaskarżonych przepisów nie mogła zatem w żaden sposób wpływać na kierunek wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Konkluzja, iż kwestionowany w skardze konstytucyjnej przepis nie stanowił podstawy rozstrzygnięcia, z którego wydaniem wiąże skarżący naruszenie przysługujących mu praw oznacza, iż nie zostały spełnione przesłanki formalne skargi konstytucyjnej, co uzasadnia odmowę nadania dalszego biegu wniesionej skardze.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 49 w zw. z art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.) należało odmówić nadania dalszego biegu wniesionej skardze konstytucyjnej. Mając powyższe na uwadze, należało orzec jak na wstępie.