Legislator Case Law & Legislation
Ts 225/07 AI generated

Constitutional complaint dismissed because VAT rule was irrelevant to final administrative court decisions denying review. The court found the tax provision did not determine the outcome. Thus, no constitutional violation occurred.

Case Number Ts 225/07
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Constitutional Court dismissed the constitutional complaint filed by Teofila Solarski regarding Article 33 of the VAT Act. The applicant argued the law violated constitutional rights by imposing tax liability solely on issuing invoices without actual sales. However, lower administrative courts had already denied her request for a retrial based on specific procedural grounds under the Tax Procedure Act. The Court ruled that since the tax provision was not the legal basis for the final decisions denying retrial, it could not have infringed her constitutional freedoms.

Legislator headnote

AI generated

Art. 240 § 1 pkt 5, 7, 8 Ordynacji podatkowej; Art. 49 w zw. z art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy o TK: A constitutional complaint is inadmissible if the contested provision was not the legal basis for the final decision determining the outcome of the case.

Keywords

AI generated
constitutional complaint inadmissibility VAT invoice obligation tax procedure retrial procedural basis requirement indifferent legal provision

Cited Legislation

AI generated
Art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej
art. 240 § 1 pkt 5 ordynacji podatkowej.
Art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej
Twierdziła, po drugie, że decyzja ostateczna, o uchylenie której wniosła, została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji (art. 240 § 1 pkt 7 ordynacji podatkowej).
Art. 240 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej
1 ustawy o VAT, który to przepis obowiązywał w dacie orzekania przez organy podatkowe, był indyferentny prawnie w świetle art. 240 § 1 pkt 8 ordynacji podatkowej.
Art. 49 w zw. z art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy o TK
W konsekwencji, okoliczność powyższa, zgodnie z art. 49 w zw. z art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy o TK, oznacza niedopuszczalność wydania orzeczenia dotyczącego zgodności art.
Art. 33 ust. 1 ustawy o VAT
zaległość podatkową w kwocie 21.213 zł i odsetki za zwłokę w wysokości 6.768,40 zł, powołując jako podstawę prawną art. 33 ust. 1 ustawy o VAT.
art. 217 Konstytucji
84 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
art. 79 Konstytucji

Cited Case Law

AI generated
II SA/Rz 310/05
akt II SA/Rz 310/05 i sygn.
I FSK 612/06
akt I FSK 612/06) oddalił skargę kasacyjną w przedmiocie wznowienia postępowania podatkowego, zakończonego decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie z 12 listopada 2003 r.
FPS 2/02
akt FPS 2/02), gdyż – jak wynika z utrwalonego już orzecznictwa Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego – wykładnia przepisu prawa materialnego, w tym przypadku art.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

80/2/B/2008 POSTANOWIENIE z dnia 4 stycznia 2008 r. Sygn. akt Ts 225/07 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Janusz Niemcewicz, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Teofili Solarskiej w sprawie zgodności: art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50, ze zm.) z art. 2, art. 84 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.

UZASADNIENIE

W skardze konstytucyjnej Teofili Solarskiej, wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 4 października 2007 r., zarzucono niezgodność art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50, ze zm.; dalej: ustawa o VAT) z art. 2, art. 84 i art. 217 Konstytucji w zakresie, w jakim nakłada obowiązek na podatnika odprowadzenia podatku od towarów i usług po sporządzeniu faktury VAT, gdy do sprzedaży towarów i usług w rzeczywistości nie doszło. Skarga konstytucyjna sformułowana została w związku z następującą sprawą.

Skarżąca prowadziła działalność w zakresie sprzedaży hurtowej i detalicznej firan, obrusów itd. oraz eksportu tych towarów. W toku postępowania organ podatkowy I instancji – w oparciu o dokumenty źródłowe sprzedaży i rejestry księgowań – stwierdził, iż na udokumentowanie sprzedaży eksportowej skarżąca wystawiała dwa rodzaje faktur, a mianowicie faktury eksportowe z ceną wyrażoną w dolarach amerykańskich i faktury z ceną wyrażoną w złotówkach i wykazanym należnym podatkiem VAT według stawki 22%. Te „podwójne” faktury opatrzone były tymi samymi numerami, zawierały tę samą datę, to samo oznaczenie towaru, odbiór ich był podpisany przez nabywcę, nadto faktury z ceną złotówkową zawierały adnotację zapłacono gotówką.

W ewidencji sprzedaży VAT ujęte były wyłącznie faktury eksportowe z wykazaną stawką 0%, przy czym wartość sprzedaży była przeliczana na złotówki według stosownego kursu waluty. Urząd Skarbowy w Tarnobrzegu decyzją z 6 listopada 1998 r. (nr US.V-49/98) określił skarżącej m.in. zaległość podatkową w kwocie 21.213 zł i odsetki za zwłokę w wysokości 6.768,40 zł, powołując jako podstawę prawną art. 33 ust. 1 ustawy o VAT. Przepis ten przewiduje szczególny przypadek samoistnego powstania obowiązku podatkowego na skutek samego tylko wystawienia faktury lub rachunku uproszczonego z wykazaną kwotą podatku VAT, czyli niezależnie od tego, czy zaistniał obrót będący podstawą opodatkowania tymże podatkiem, każdy wystawca tzw. pustej faktury musi liczyć się z koniecznością zapłaty wykazanego w niej podatku.

Po rozpoznaniu odwołania skarżącej od powyższej decyzji Izba Skarbowa w Rzeszowie decyzją z 22 lutego 1999 r. (nr L.IS.III-82/1/108/98 i IS.III-732/1/12/T/99) uchyliła w części decyzję organu I instancji, określając zaległość podatkową w kwocie 17.575 zł i odsetki za zwłokę w wysokości 5.607 zł. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie wyrokiem z 23 listopada 2000 r. (sygn. akt SA/Rz 477/99) oddalił skargę na decyzję Izby Skarbowej. Rewizja nadzwyczajna od powyższego wyroku, wniesiona przez Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego, została oddalona przez Sąd Najwyższy wyrokiem z 9 lipca 2002 r. (sygn. akt III RN 119/01).

Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie postanowieniem z 23 stycznia 2003 r. (sygn. akt SA/Rz 477/99) odrzucił wniosek skarżącej o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem z 23 listopada 2000 r., stwierdzając brak podstaw do wznowienia postępowania. Na wniosek skarżącej Izba Skarbowa w Rzeszowie postanowieniem z 24 lipca 2003 r. wszczęła postępowanie wznowieniowe, a następnie decyzją z 29 sierpnia 2003 r. (nr IS.II/1/449-1/03) odmówiła uchylenia własnej decyzji ostatecznej z 22 lutego 1999 r., uznając, że nie zachodzą okoliczności określone w art. 240 § 1 pkt 5 i 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.

Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926, ze zm.; dalej: ordynacja podatkowa). Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, Izba Skarbowa decyzją z 12 listopada 2003 r. (nr IS.II/1/4490-1/03) utrzymała w mocy swoją decyzję z 29 sierpnia 2003 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 9 sierpnia 2004 r. (sygn. akt SA/Rz 1824/03) uchylił powyższą decyzję Izby Skarbowej, uznając, że organ podatkowy nie uzasadnił swojego stanowiska w sposób przekonujący. Naczelny Sąd Administracyjny, uwzględniając skargę kasacyjną Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie, wyrokiem z 7 czerwca 2005 r. (sygn. akt FSK 2522/04) uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie.

Sąd stwierdził, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem prawa materialnego tj. art. 240 § 1 pkt 5 ordynacji podatkowej. W konsekwencji powyższego orzeczenia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie powtórnie rozpatrzył skargę i wyrokiem z 19 stycznia 2006 r. (sygn. akt I SA/Rz 310/05) oddalił skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie z 12 listopada 2003 r. Sąd uznał, że brak jest podstaw uchylenia decyzji w trybie przepisów o wznowieniu postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 13 kwietnia 2007 r. (sygn. akt I FSK 612/06) oddalił skargę kasacyjną w przedmiocie wznowienia postępowania podatkowego, zakończonego decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie z 12 listopada 2003 r.

Wyrok ten został doręczony skarżącej 5 lipca 2007 r. Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 13 listopada 2007 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez dokładne określenie przepisu prawa, na podstawie którego w wyroku z 13 kwietnia 2007 r. (sygn. akt I FSK 612/06) Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną w przedmiocie wznowienia postępowania podatkowego, orzekł ostatecznie o konstytucyjnych wolnościach lub prawach skarżącej i w stosunku do którego skarżąca domaga się stwierdzenia niezgodności z Konstytucją, a także wskazanie, jakie konstytucyjne wolności lub prawa skarżącej zostały – jej zdaniem – naruszone przez przepis, o którym mowa wyżej oraz wskazanie sposobu ich naruszenia.

W piśmie z 3 grudnia 2007 r. pełnomocnik skarżącej odniósł się do stwierdzonych braków formalnych skargi konstytucyjnej. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 79 Konstytucji skarga konstytucyjna jest środkiem ochrony konstytucyjnych wolności lub praw, skutkującym usunięciem z systemu prawa przepisów ustaw lub innych aktów normatywnych, stanowiących podstawę ostatecznego orzeczenia sądu lub organu administracji publicznej, naruszającego wolności lub prawa albo obowiązki skarżącej określone w Konstytucji.

Korzystanie ze skargi konstytucyjnej warunkowane jest spełnieniem przesłanek wymienionych w ustawie z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). Wśród nich znajduje się wymóg wskazania przepisu ustawy (lub innego aktu normatywnego), na podstawie którego sąd (lub organ administracji publicznej) orzekł ostatecznie o prawach lub wolnościach skarżącej określonych w Konstytucji i w stosunku do którego skarżąca domaga się stwierdzenia niezgodności z Konstytucją (art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy o TK).

Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, w przypadku rozpatrywanej skargi konstytucyjnej powyższy wymóg nie został spełniony. Z dołączonych do akt sprawy dokumentów wynika jednoznacznie, iż skarżąca, zarzut naruszenia wskazanych w skardze praw podmiotowych łączy z odmową wznowienia postępowania, zakończonego ostateczną decyzją podatkową z 12 listopada 2003 r. (nr IS.II/1/4490-1/03). Skarżąca domagała się bowiem wznowienia postępowania, wskazując jako podstawę art. 240 § 1 ordynacji podatkowej. Podnosiła, po pierwsze, iż wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję (art. 240 § 1 pkt 5 ordynacji podatkowej).

Twierdziła, po drugie, że decyzja ostateczna, o uchylenie której wniosła, została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji (art. 240 § 1 pkt 7 ordynacji podatkowej). Kwestionowała, po trzecie, zgodność art. 33 ust. 1 ustawy o VAT z Konstytucją. Zarówno Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, jak i Naczelny Sąd Administracyjny stwierdziły w swoich wyrokach (odpowiednio: sygn. akt II SA/Rz 310/05 i sygn. akt I FSK 612/06), że w sprawie skarżącej nie zostały wykazane ustawowe przesłanki wznowienia postępowania.

Argumentacja skarżącej nie potwierdziła ujawnienia nowych dowodów, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 ordynacji podatkowej, bowiem za takie nie można było uznać uchybień w gromadzeniu i ocenie materiału dowodowego oraz subsumpcji stwierdzonych faktów do norm prawa materialnego, które jakoby zaistniały na etapie postępowania wymiarowego. Podobnie, o wznowieniu postępowania nie przesądziła powołana przez skarżącą uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 kwietnia 2002 r. (sygn. akt FPS 2/02), gdyż – jak wynika z utrwalonego już orzecznictwa Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego – wykładnia przepisu prawa materialnego, w tym przypadku art. 33 ust. 1 ustawy o VAT, nie jest ani nową okolicznością faktyczną, ani nowym dowodem w sprawie.

Nie zachodziła również przesłanka wskazana w art. 240 § 1 pkt 7 ordynacji podatkowej, tzn. decyzja, której uchylenia domagała się skarżąca, nie została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji. Co oczywiste, zarzut niekonstytucyjności postawiony art. 33 ust. 1 ustawy o VAT, który to przepis obowiązywał w dacie orzekania przez organy podatkowe, był indyferentny prawnie w świetle art. 240 § 1 pkt 8 ordynacji podatkowej.

W ocenie Trybunału Konstytucyjnego nie ulega zatem wątpliwości, że decyzje organów podatkowych, poddane następnie kontroli sądów administracyjnych, przesądzające o odmowie wznowienia postępowania wymiarowego zapadły na gruncie art. 240 § 1 pkt 5, 7 i 8 ordynacji podatkowej. Skoro art. 33 ust. 1 ustawy o VAT nie stanowił podstawy odmowy wznowienia postępowania, to tym samym jego treść nie mogła zdeterminować wydanego w sprawie skarżącej rozstrzygnięcia w taki sposób, iż doszło do naruszenia jej konstytucyjnych wolności lub praw.

W konsekwencji, okoliczność powyższa, zgodnie z art. 49 w zw. z art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy o TK, oznacza niedopuszczalność wydania orzeczenia dotyczącego zgodności art. 33 ust. 1 ustawy o VAT z art. 2, art. 84 i art. 217 Konstytucji. Mając powyższe na względzie, należało odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.