Constitutional complaint dismissed; appeal rejected because plaintiff personally filed appeal without legal representation. Appeal dismissed due to lack of standing under Constitutional Court Act. Appeal rejected because plaintiff personally filed appeal without legal representation.

155/4/B/2008 POSTANOWIENIE z dnia 16 lipca 2008 r. Sygn. akt Ts 97/07 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Andrzej Rzepliński – przewodniczący Mirosław Granat – sprawozdawca Bohdan Zdziennicki, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 października 2007 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Eugeniusza Dejewskiego, p o s t a n a w i a: pozostawić zażalenie bez rozpoznania.

UZASADNIENIE

W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 7 maja 2007 r. skarżący zarzucił, że art. 134 § 5 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070, ze zm.) jest niezgodny z art. 180 ust. 1 i 2 Konstytucji; art. 135 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych jest niezgodny z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 10 i art. 175 ust. 1 oraz art. 178 Konstytucji; art. 136 § 2 w zw. z art. 77 § 1 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych jest niezgodny z art. 180 ust. 1 Konstytucji; art. 136 § 2 w zw. z art. 91 § 1 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych jest niezgodny z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 178 ust. 2 Konstytucji; natomiast art. 160 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych jest niezgodny z art. 10 Konstytucji.

W ocenie skarżącego powyższe przepisy w zakresie, w jakim przewidują w postępowaniu sądowym udział asesorów i ławników naruszają prawo każdego obywatela do rozpatrzenia sprawy przez niezawisły sąd. Orzekający w sprawach asesorzy sądowi oraz ławnicy nie spełniają gwarancji niezawisłości, ponieważ regulacja ustawowa różniąca ich status od sędziów zawodowych powoduje, iż są oni – zdaniem skarżącego – w pewnym stopniu zależni od władzy wykonawczej. Ponadto, pozostawanie asesorów w okresie pełnienia czynności sędziowskich pod pieczą wyznaczonego sędziego konsultanta ogranicza – w ocenie skarżącego – ich niezawisłość.

Skarżący podnosi również, że udział ławników w procesie orzekania narusza konstytucyjną zasadę trójpodziału władzy. Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 28 czerwca 2007 r. (dostarczonym pełnomocnikowi skarżącego 5 lipca 2007 r.) wezwano pełnomocnika do uzupełnienia braków formalnych skargi konstytucyjnej przez: wskazanie, z którym ostatecznym rozstrzygnięciem skarżący wiąże naruszenie swoich praw i wolności oraz wskazanie daty jego doręczenia skarżącemu; wskazanie, jakie konstytucyjne wolności lub prawa i w jaki sposób – zdaniem skarżącego – zostały naruszone; wskazanie daty wystąpienia przez skarżącego do Sądu Rejonowego I Wydział Cywilny w Elblągu z wnioskiem o ustanowienie pełnomocnika z urzędu celem sporządzenia skargi konstytucyjnej; dostarczenie zarządzenia Okręgowej Rady Adwokackiej ustanawiającego pełnomocnika procesowego; podanie dokładnego opisu stanu faktycznego oraz dostarczenie dwóch egzemplarzy skargi konstytucyjnej wraz z załącznikami określonymi w art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.

U. Nr 102, poz. 643, ze zm.). W dniu 10 lipca 2007 r. pełnomocnik skarżącego odniósł się do braków formalnych skargi konstytucyjnej. Skarżący, bez pośrednictwa pełnomocnika, 30 sierpnia 2007 r. złożył w Trybunale Konstytucyjnym szereg dokumentów, w tym wyrok łączny Sądu Rejonowego w Elblągu II Wydział Karny z 20 sierpnia 2007 r. (sygn. akt II K 682/07). Zdaniem skarżącego wyrok ten jest prawomocny. Postanowieniem z 9 października 2007 r., dostarczonym pełnomocnikowi skarżącego 17 października 2007 r., Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu z uwagi na przekroczenie ustawowego terminu do jej wniesienia.

Zażalenie na powyższe postanowienie Trybunału Konstytucyjnego wniósł 12 listopada 2007 r. sam skarżący. W swoim piśmie zakwestionował prawidłowość oceny Trybunału Konstytucyjnego w zakresie uchybienia ustawowemu terminowi do złożenia skargi konstytucyjnej. Jednocześnie w zażaleniu wniósł o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Zdaniem skarżącego, uchybienie terminowi leży po stronie pełnomocnika reprezentującego go przed Trybunałem Konstytucyjnym, gdyż – jak sam twierdzi – postanowienie Trybunału Konstytucyjnego, doręczone pełnomocnikowi 17 października 2007 r., otrzymał na swoje żądanie dopiero 24 października 2007 r.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 48 ust. 1 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym skargę i zażalenie na postanowienie o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu sporządzają adwokat lub radca prawny, chyba że skarżącym jest sędzia, prokurator, notariusz, profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych. Z treści pisma z 6 listopada 2007 r. (data nadania w urzędzie pocztowym), zatytułowanego „Zażalenie” na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 9 października 2007 r. (sygn. akt Ts 97/07), wynika jednoznacznie, że sporządzone zostało ono przez samego skarżącego.

Z uwagi na to, że skarżący nie jest podmiotem legitymowanym – w świetle cytowanego przepisu ustawy o Trybunale Konstytucyjnym – do samodzielnego występowania z zażaleniem na postanowienie o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu, należało wniesione przez niego zażalenie pozostawić bez rozpoznania. Jedynie na marginesie należy wskazać, że zgodnie z ustalonym orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego termin do wniesienia skargi konstytucyjnej ma charakter materialnoprawny, wyznaczający granice czasowe, w ramach których skarżący może korzystać z tego środka ochrony wolności i praw konstytucyjnych.

Przepisy ustawowe, do których odsyła art. 79 ust. 1 Konstytucji, nie przewidują możliwości przywrócenia tego terminu (por. postanowienia z: 21 stycznia 1998 r., Ts 2/98, OTK ZU nr 2/1998, poz. 21; 28 stycznia 1998 r., Ts 21/97, OTK ZU nr 2/1998, poz. 23; 15 lipca 1998 r., Ts 79/98, OTK ZU nr 5/1998, poz. 82; 10 sierpnia 1998 r., Ts 73/98, OTK ZU nr 5/1998, poz. 79). Z uwagi na powyższe okoliczności, Trybunał Konstytucyjny orzekł jak w sentencji.