Legislator Case Law & Legislation
P 21/07 AI generated

Constitutional Court dismisses review as unnecessary due to prior ruling declaring the same law unconstitutional.

Case Number P 21/07
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Constitutional Court dismissed the constitutional complaint regarding Article 135 § 1 of the Act on the Organization of Common Courts. The lower court raised concerns about the constitutionality of judges performing duties alongside court assessors, citing violations of judicial independence and tenure. The Court ruled that since this specific provision was already declared unconstitutional in a previous decision, a new ruling would be redundant.

Legislator headnote

AI generated

Art. 39 ust. 1 pkt 1 ust. TK; When a provision previously found unconstitutional by the Constitutional Court is re-challenged, the proceedings must be dismissed as unnecessary because the legal state of unconstitutionality has already been eliminated.

Keywords

AI generated
constitutional complaint redundant proceedings prior unconstitutionality judicial independence court assessors elimination of unconstitutional state procedural economy

Cited Legislation

AI generated
Art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym
1 Konstytucji, p o s t a n a w i a: na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.
art. 45 ust. 1 Konstytucji
Przede wszystkim z art. 45 ust. 1 Konstytucji wynika, że sąd ma być niezawisły, co powoduje konieczność wprowadzenia odpowiednich gwarancji ułatwiających zachowanie niezawisłości indywidualnemu sędziemu.
art. 178 ust. 1 Konstytucji
Podobne argumenty dotyczą art. 178 ust. 1 Konstytucji.
art. 179 Konstytucji
Następnie, zgodnie z art. 179 Konstytucji, sędziowie są powoływani przez Prezydenta RP na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa i na czas nieoznaczony.
art. 180 ust. 1 Konstytucji
179 i art. 180 ust. 1 Konstytucji, p o s t a n a w i a: na podstawie art.
art. 135 § 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych
akt I C 1579/06) przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie, czy art. 135 § 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

16/1/A/2008 POSTANOWIENIE z dnia 12 lutego 2008 r. Sygn. akt P 21/07 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Marek Kotlinowski – przewodniczący Zbigniew Cieślak Maria Gintowt-Jankowicz Marek Mazurkiewicz Bohdan Zdziennicki – sprawozdawca, po rozpoznaniu, na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 lutego 2008 r., pytania prawnego Sądu Rejonowego w Szczecinie: czy art. 135 § 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070, ze zm.) jest zgodny z art. 45 ust. 1, art. 178 ust. 1, art. 179 i art. 180 ust. 1 Konstytucji, p o s t a n a w i a: na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, z 2000 r. Nr 48, poz. 552 i Nr 53, poz. 638, z 2001 r. Nr 98, poz. 1070 oraz z 2005 r. Nr 169, poz. 1417) umorzyć postępowanie ze względu na zbędność wydania wyroku.

UZASADNIENIE

I 1. Sąd Rejonowy w Szczecinie, Wydział I Cywilny, postanowieniem z 27 marca 2007 r. (sygn. akt I C 1579/06) przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie, czy art. 135 § 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070, ze zm.; dalej: prawo o ustroju sądów powszechnych) jest zgodny z art. 45 ust. 1, art. 178 ust. 1, art. 179 i art. 180 ust. 1 Konstytucji. Pytanie prawne zostało sformułowane w związku ze sprawą o sygn. akt I Nc 1359/05. Wątpliwość sądu powstała na tle następującego stanu faktycznego.

W postępowaniu upominawczym wydano nakaz zapłaty, który uprawomocnił się 31 marca 2006 r. Pozwany złożył wniosek o przywrócenie terminu wniesienia sprzeciwu od powyższego nakazu zapłaty wraz ze sprzeciwem, wskazując, że nie wiedział o wydanym nakazie zapłaty. Następnie pozwany złożył wniosek o wstrzymanie wykonania nakazu zapłaty. Sąd oddalił ten wniosek, następnie odrzucił wniosek o przywrócenie terminu wniesienia sprzeciwu oraz odrzucił sprzeciw od nakazu zapłaty. Pozwany na to postanowienie złożył zażalenie, które sąd odrzucił.

Na każdym etapie postępowania w sprawie orzeczenia wydawane były przez sąd, w którego składzie orzekał asesor sądowy. Pozwany wniósł skargę o wznowienie postępowania, wskazując, że w postępowaniu w sprawie o sygn. akt I Nc 1359/05 brały udział osoby nieuprawnione, czyli że orzeczenia zostały wydane nie przez sędziów, lecz przez asesorów sądowych. Przepis art. 135 § 1 zdanie pierwsze prawa o ustroju sądów powszechnych może, zdaniem sądu, nasuwać wątpliwości co do jego zgodności z Konstytucją w czterech aspektach. Przede wszystkim z art. 45 ust. 1 Konstytucji wynika, że sąd ma być niezawisły, co powoduje konieczność wprowadzenia odpowiednich gwarancji ułatwiających zachowanie niezawisłości indywidualnemu sędziemu.

Takich gwarancji względem asesorów nie ma. Podobne argumenty dotyczą art. 178 ust. 1 Konstytucji. Następnie, zgodnie z art. 179 Konstytucji, sędziowie są powoływani przez Prezydenta RP na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa i na czas nieoznaczony. Tryb powołania asesora sądowego odbiega od tych rozwiązań. Ponadto, zgodnie z art. 180 ust.1 Konstytucji, sędziowie są nieusuwalni, czego nie można przypisać asesorom sądowym. „Usuwalność” asesora jest istotą tej instytucji przewidzianej na okres sprawdzenia przydatności do służby sędziowskiej.

W opinii sądu, konstytucyjności przepisu o wykonywaniu czynności sędziowskich przez asesorów można bronić pośrednio, odwołując się do szeregu gwarancji proceduralnych przysługujących stronie procesu. Sąd wyraził również obawę co do skutków orzeczenia o ewentualnej niekonstytucyjności art. 135 § 1 zdanie pierwsze prawa o ustroju sądów powszechnych.

2. Uczestnicy postępowania oraz Prokurator Generalny i Sejm zostali powiadomieni o wpłynięciu skargi konstytucyjnej i pouczeni o prawie złożenia pisemnych wyjaśnień. II Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zaskarżony przepis był już przedmiotem badania Trybunału Konstytucyjnego. Wyrokiem z 24 października 2007 r., sygn. SK 7/06 (OTK ZU nr 9/A/2007, poz. 108; Dz. U. z 2007 r. Nr 204, poz. 1482) Trybunał orzekł, że art. 135 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070, ze zm.) jest niezgodny z art. 45 ust. 1 Konstytucji.

Trybunał, stwierdzając niekonstytucyjność przepisu prawnego w oparciu o jeden z wzorców kontroli, dokonuje – w zakresie wskazanym w orzeczeniu – jego eliminacji z porządku prawnego. W przypadku uprzedniego stwierdzenia niezgodności z Konstytucją kwestionowanego przepisu, ponowne rozpoznawanie tej samej kwestii czyni niewątpliwie postępowanie zbędnym. Nie ma przy tym znaczenia fakt wskazania nowych, oprócz będących już podstawą orzeczenia niekonstytucyjności, wzorców kontroli konstytucyjnej ponieważ został osiągnięty cel polegający na wyeliminowaniu z porządku prawnego stanu niezgodności z Konstytucją (zob. postanowienie z 28 lipca 2003 r., sygn.

P 26/02, OTK ZU nr 6/A/2003, poz. 73). Zgodnie z art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.) Trybunał umarza postępowanie, jeżeli wydanie orzeczenia jest zbędne lub niedopuszczalne. Mając na uwadze, że w sprawie o sygn. SK 7/06, art. 135 § 1 prawa o ustroju sądów powszechnych został uznany za niezgodny z art. 45 ust. 1 Konstytucji, należało umorzyć postępowanie w niniejszej sprawie ze względu na zbędność wydania wyroku. Z powyższych względów Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.