Legislator Case Law & Legislation
Ts 294/06 AI generated

Constitutional complaint dismissed because the plaintiff lacked standing as a non-party to the civil proceedings.

Case Number Ts 294/06
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Constitutional Court dismissed the constitutional complaint filed by the plaintiff, who claimed the new court costs law violated her deceased husband's rights. Although she inherited the estate, the Court ruled that the right to file a constitutional complaint is personal and cannot be inherited by a third party. Consequently, the plaintiff lacked standing because she was not a direct addressee of the contested norm nor a party to the final civil judgment.

Legislator headnote

AI generated

Art. 79 ust. 1 Konstytucji; Art. 1 ust. 1 ustawy Trybunału Konstytucyjnego: The right to file a constitutional complaint is personal and does not pass to heirs or third parties who were not direct addressees of the contested norm.

Keywords

AI generated
standing in constitutional complaints personal nature of rights inheritance of procedural rights third party standing deceased party rights legitimacy of complaint civil court costs law

Cited Legislation

AI generated
Art. 149 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych
akt Ts 294/06 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Adam Jamróz, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Elżbiety Zieting o zbadanie zgodności: art. 149 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.
Art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
1398, ze zm.) z art. 2, art.
Art. 45 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
2 Konstytucji, a jego zastosowanie w sprawie jej zmarłego męża ograniczyło prawo do sądu zawarte w art. 45 w zw.
Art. 176 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
45 i art. 176 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
Art. 79 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 79 ust.
ustawa Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 sierpnia 1997 r.
art. 176 Konstytucji
45 i art. 176 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
art. 2 Konstytucji
Zdaniem skarżącej, przepis ten narusza zasadę dobrej legislacji wynikającą z art. 2 Konstytucji, a jego zastosowanie w sprawie jej zmarłego męża ograniczyło prawo do sądu zawarte w art.
art. 79 ust. 1 Konstytucji
Stroną postępowania cywilnego, w którym zapadło ostateczne orzeczenie w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji, a także w którym doszło, zdaniem skarżącej, do naruszenia konstytucyjnego prawa do sądu, był jednakże wyłącznie nieżyjący już mąż skarżącej.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

284/6/B/2007 POSTANOWIENIE z dnia 20 czerwca 2007 r. Sygn. akt Ts 294/06 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Adam Jamróz, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Elżbiety Zieting o zbadanie zgodności: art. 149 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398, ze zm.) z art. 2, art. 45 i art. 176 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.

UZASADNIENIE

W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 21 grudnia 2006 r. skarżąca wniosła o stwierdzenie, iż art. 149 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398, ze zm.; dalej: u.o k.s.c.) jest niezgodny z art. 2, art. 45 i art. 176 Konstytucji. Zaskarżony przepis ma charakter międzyczasowy i stwierdza, że w sprawach wszczętych przed dniem wejścia w życie u.o k.s.c. stosuje się, do czasu zakończenia postępowania w danej instancji, dotychczasowe przepisy o kosztach sądowych, tj. ustawę z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.

U. z 2002 r. Nr 9, poz. 88, ze zm.). Zdaniem skarżącej, przepis ten narusza zasadę dobrej legislacji wynikającą z art. 2 Konstytucji, a jego zastosowanie w sprawie jej zmarłego męża ograniczyło prawo do sądu zawarte w art. 45 w zw. z art. 176 Konstytucji. W opinii skarżącej zwrot „do zakończenia postępowania w danej instancji”, użyty dla określenia ram czasowych stosowania ustawy starej i nowej jest nieprecyzyjny i prowadzi do trudności interpretacyjnych skutkujących negatywnymi konsekwencjami dla stron postępowania cywilnego, zwłaszcza reprezentowanych przez profesjonalnych pełnomocników.

Taka regulacja stoi w sprzeczności z nakazem określoności prawa. Adresaci tej normy nie są w stanie właściwie odczytać swoich obowiązków, wskutek czego tracą prawo zaskarżenia przysługujące im w postępowaniu cywilnym. Wyrokiem z 21 lutego 2006 r. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy oddalił powództwo męża skarżącej, Roberta Zietinga przeciwko Szpitalowi Uniwersyteckiemu im. dr A. Jurasza w Bydgoszczy. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy postanowieniem z 26 kwietnia 2006 r. (sygn. akt I C 695/02) odrzucił apelację powoda, wskazując, że zgodnie z przepisami u.o k.s.c. apelacja wnoszona przez stronę zwolnioną w całości od kosztów sądowych podlega opłacie podstawowej.

Powód, zastępowany przez adwokata, nie uiścił tej opłaty, co skutkowało odrzuceniem apelacji bez wezwania o usunięcie uchybienia. Sąd Apelacyjny w Gdańsku postanowieniem z 13 września 2006 r. (sygn. akt I ACz 1303/06) oddalił zażalenie Roberta Zietinga. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji, każdy, czyje prawa lub wolności zostały naruszone ma prawo wnieść do Trybunału Konstytucyjnego skargę konstytucyjną w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji orzekł ostatecznie o jego prawach lub wolnościach określonych w Konstytucji.

Skarga konstytucyjna została w przepisach Konstytucji i ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.) ukształtowana jako szczególny środek o charakterze osobistym, służący ochronie konstytucyjnych praw i wolności skarżącego. W niniejszej sprawie skarżąca wywodzi swoją legitymację do wniesienia skargi konstytucyjnej z okoliczności, że jest ona następczynią prawną zmarłego męża oraz, że – wspólnie z dziećmi – odziedziczyła na podstawie ustawy spadek po zmarłym mężu. Stroną postępowania cywilnego, w którym zapadło ostateczne orzeczenie w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji, a także w którym doszło, zdaniem skarżącej, do naruszenia konstytucyjnego prawa do sądu, był jednakże wyłącznie nieżyjący już mąż skarżącej.

Prawo do wniesienia skargi konstytucyjnej nie ma charakteru majątkowego, nie podlega zatem dziedziczeniu i nie przechodzi na spadkobierców zmarłego obywatela. Legitymacja do wystąpienia ze skargą konstytucyjną przysługuje skarżącemu tylko wówczas, gdy jest on adresatem normy prawnej i na skutek przewidzianych w tej normie okoliczności powstają prawa lub obowiązki, które dotyczą go osobiście, a wydane na podstawie kwestionowanego aktu normatywnego ostateczne rozstrzygnięcie narusza konstytucyjnie chronioną sferę wolności i praw skarżącego (por. postanowienia TK z: 16 stycznia 2001 r., Ts 84/00, OTK ZU nr 5/2001, poz. 130 i 6 czerwca 2001 r., Ts 7/01, OTK ZU nr 5/2001, poz. 148).

Skarżąca, która nie była stroną przedmiotowego postępowania nie jest w konsekwencji podmiotem legitymowanym do wniesienia skargi konstytucyjnej, zmierzającej do obrony konstytucyjnych praw przysługujących nie jej, lecz osobie trzeciej. Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji.