Legislator Case Law & Legislation
Ts 253/06 AI generated

Constitutional complaint dismissed for exceeding jurisdiction regarding non-normative acts and lack of constitutional violation.

Case Number Ts 253/06
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Constitutional Court dismissed the constitutional complaint filed by Tadeusz Jadach, ruling that the subject matter exceeded the Court's jurisdiction. The complainant argued that a specific Civil Procedure Code provision and a Supreme Court ruling violated his right to court and equal treatment by limiting appeals to judgments effective after September 1, 2004. The Court determined that the complaint targeted a judicial decision rather than a normative act, which falls outside the scope of constitutional review under Article 79 of the Constitution.

Legislator headnote

AI generated

Art. 79 ust. 1 Konstytucji; Art. 188 Konstytucji: The Constitutional Court's jurisdiction is limited to normative acts, excluding individual judicial decisions or rulings from the subject matter of constitutional complaints.

Keywords

AI generated
Constitutional Court jurisdiction Normative acts definition Judicial decisions review Right to court violation Constitutional complaint admissibility

Cited Legislation

AI generated
Art. 79 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 79 ust.
Art. 188 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
1 i art. 188 Konstytucji.
Art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
296, ze zm.) z art. 32 ust.
Art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
1 i art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz 2) uchwały Sądu Najwyższego z dnia 26 października 2005 r.
Art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym
Brak wskazania sposobu naruszenia przez zaskarżony przepis ustawy konstytucyjnych praw skarżącego skutkuje, w myśl art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, odmową nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.
art. 45 ust. 1 Konstytucji
1 i art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz 2) uchwały Sądu Najwyższego z dnia 26 października 2005 r.
art. 4241 k.p.c
Odmowa zastosowania art. 4241 k.p.c.
art. 79 ust. 1 Konstytucji
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji przedmiotem skargi konstytucyjnej może być wyłącznie zarzut niezgodności przepisu ustawy lub innego aktu normatywnego z Konstytucją.
art. 188 Konstytucji
1 i art. 188 Konstytucji.
art. 4241 § 1 k.p.c
Niedopuszczalne jest też rozpoznanie skargi konstytucyjnej w zakresie zgodności art. 4241 § 1 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

226/5/B/2007 POSTANOWIENIE z dnia 11 września 2007 r. Sygn. akt Ts 253/06 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Janusz Niemcewicz, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Tadeusza Jadacha w sprawie zgodności:

1) art. 4241 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.) z art. 32 ust. 1 i art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz 2) uchwały Sądu Najwyższego z dnia 26 października 2005 r. (sygn. akt III BZP 1/05) z art. 32 ust. 1 i art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.

UZASADNIENIE

W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 17 października 2006 r. zarzucono, że art. 4241 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.) oraz uchwała Sądu Najwyższego z 26 października 2005 r. (sygn. akt III BZP 1/05) są niezgodne z art. 32 ust. 1 i art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem skarżącego, Sąd Najwyższy nadał uchwale moc zasady prawnej na podstawie błędnego zastosowania art. 417 i nast. ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.

– Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, ze zm.). Odmowa zastosowania art. 4241 k.p.c. do zdarzeń prawnych, które wystąpiły przed 1 września 2004 r. narusza, zdaniem skarżącego, jego prawo do sądu oraz prawo do równego traktowania. Skarga konstytucyjna została złożona w oparciu o następujący stan faktyczny. Wyrokiem z 15 stycznia 2004 r. (sygn. akt V Ca 2481/03) Sąd Okręgowy w Warszawie oddalił apelację skarżącego od wyroku Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy z 7 kwietnia 2003 r. (sygn. akt I C 916/99). Skarżący wniósł o stwierdzenie niezgodności wyroku Sądu Okręgowego z prawem.

Skarga o stwierdzenie niezgodności wskazanego wyroku z prawem została odrzucona postanowieniem Sądu Najwyższego z 12 czerwca 2006 r. (sygn. akt I CNP 25/06). Sąd Najwyższy powołując się m.in. na uchwałę z 26 października 2005 r. (sygn. akt III BZP 1/05), uznał, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od orzeczeń, które stały się prawomocne od 1 września 2004 r. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji przedmiotem skargi konstytucyjnej może być wyłącznie zarzut niezgodności przepisu ustawy lub innego aktu normatywnego z Konstytucją.

Skarżący żąda tymczasem zbadania zgodności z Konstytucją uchwały Sądu Najwyższego, która nie jest aktem normatywnym w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji. Tak określony przedmiot skargi konstytucyjnej wykracza poza zakres właściwości Trybunału Konstytucyjnego wynikającej z art. 79 ust. 1 i art. 188 Konstytucji. Pogląd ten był już wielokrotnie wyrażany przez Trybunał Konstytucyjny m.in. w postanowieniu z 21 czerwca 1999 r. (Ts 56/99, OTK ZU nr 6/1999, poz. 143). Trybunał wyraźnie zaznaczył wówczas, że „przedmiotem badania Trybunału Konstytucyjnego przy rozpoznawaniu skargi konstytucyjnej nie są akty stosowania prawa, a więc prawomocne orzeczenia lub ostateczne decyzje zapadłe w indywidualnych sprawach, lecz wyłącznie akty normatywne na podstawie których rozstrzygnięcia te zostały wydane”.

Niedopuszczalne jest też rozpoznanie skargi konstytucyjnej w zakresie zgodności art. 4241 § 1 k.p.c. z art. 32 ust. 1 i art. 45 ust. 1 Konstytucji. W myśl art. 79 ust. 1 Konstytucji skarga konstytucyjna jest szczególnym środkiem prawnym. W trybie skargi można podnieść zarzut niekonstytucyjności aktu normatywnego, o ile zaskarżony akt lub jego część stanowi źródło naruszenia konstytucyjnych wolności lub praw skarżącego. Z sytuacją taką mamy do czynienia wtedy, gdy normatywna treść zaskarżonych przepisów jest prawnie relewantna do stawianych zarzutów.

W niniejszej sprawie skarżący naruszenia swych konstytucyjnych praw upatruje w ograniczeniu prawa do złożenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądu. Należy jednak podkreślić, że zaskarżony przepis nie zawiera żadnej normy intertemporalnej, w szczególności nie wynika z niego ograniczenie zakresu czasowego prawa do złożenia skargi. Wskazuje na to wprost Sąd Najwyższy w przywoływanej wyżej uchwale. Zdaniem Sądu Najwyższego zakres zastosowania art. 4241 § 1 k.p.c. wyznaczony jest przede wszystkim przez art. 5 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o zmianie ustawy Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz.

U. Nr 162, poz. 1692). Przepis ten nie jest jednak przedmiotem skargi konstytucyjnej. Z powyższego wynika, że treść normatywna zaskarżonego przepisu nie pozostaje w związku ze stawianym przez skarżącego zarzutem, nie może tym samym stanowić źródła naruszenia jego konstytucyjnych praw. Na marginesie należy jedynie wskazać, że ewentualne stwierdzenie niekonstytucyjności art. 4241 § 1 k.p.c. i będące jego skutkiem uchylenie tego przepisu, nie doprowadziłoby do zmiany sytuacji skarżącego, wyeliminowałoby natomiast z systemu prawa instytucję skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Brak wskazania sposobu naruszenia przez zaskarżony przepis ustawy konstytucyjnych praw skarżącego skutkuje, w myśl art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, odmową nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Mając powyższe na względzie, należało orzec jak w sentencji.