Constitutional complaint dismissed because the lower court ruling did not address the right to appeal.
Legislator summary
AI generatedThe Constitutional Court dismissed the appellant's appeal against its previous decision to reject the constitutional complaint. The appellant argued that the lower court's ruling failed to address their right to appeal, violating constitutional provisions. The Court held that the lower court's decision did not rule on the right to appeal, as that issue was not part of the proceedings, thereby rejecting the claim of a constitutional violation.
Legislator headnote
AI generatedArt. 79 ust. 1 Konstytucji; Art. 45 Konstytucji; A constitutional complaint is inadmissible if the challenged court decision does not actually rule on the specific constitutional right alleged to be violated by the appellant.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
79/2/B/2007 POSTANOWIENIE z dnia 12 kwietnia 2007 r. Sygn. akt Ts 122/05 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Zbigniew Cieślak – przewodniczący Adam Jamróz – sprawozdawca Mirosław Wyrzykowski, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia złożonego 27 października 2006 r. na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 października 2006 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Piotra Jankiewicza, p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia.
UZASADNIENIE
W skardze konstytucyjnej z 27 lipca 2005 r. zarzucono, że art. 8 ust. 2, art. 12 i art. 14 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843) jest niezgodny z art. 45 i art. 176 Konstytucji. Zdaniem skarżącego zaskarżone przepisy ustawy uniemożliwiają mu złożenie środka zaskarżenia. Art. 8 ust. 2 nie reguluje w żaden sposób prawa strony do złożenia środka zaskarżenia, art. 12 reguluje wyłącznie kwestię oddalenia przez sąd przełożony skargi nieuzasadnionej, nie stwarza stronie możliwości wniesienia jakiegokolwiek środka zaskarżenia, a przewidziana w art. 14 ustawy możliwość ponownego wystąpienia ze skargą nie realizuje prawa do dwuinstancyjnego postępowania sądowego.
Postanowieniem z 24 marca 2005 r. (sygn. akt IV K-S 5/05, II K 220/04) Sąd Okręgowy w Szczecinie oddalił skargę skarżącego na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki. Pismem z 11 kwietnia 2005 r. stanowiącym odpowiedź na zarządzenie sędziego skarżący został poinformowany, że postanowienie Sądu Okręgowego jest orzeczeniem prawomocnym i nie przysługuje od niego środek odwoławczy. Postanowieniem z 3 października 2006 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, wskazane w skardze konstytucyjnej orzeczenie sądu nie było oparte na normie prawnej zakazującej wnoszenia środków odwoławczych. Tym samym brak jest w sprawie orzeczenia naruszającego prawo skarżącego do zaskarżania orzeczeń. W zażaleniu skarżący zarzucił, że wbrew twierdzeniu Trybunału Konstytucyjnego, postanowienie Sądu Okręgowego stanowi ostateczne orzeczenie o jego prawach. Ponieważ przepisy będące przedmiotem skargi konstytucyjnej nie przewidywały możliwości zaskarżenia postanowienia Sądu Okręgowego, skarżący nie wnosił żadnego środka odwoławczego.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Postanowienie o odmowie nadania biegu skardze konstytucyjnej, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie zostało oparte na stwierdzeniu braku rozstrzygnięcia o prawach skarżącego. Trybunał Konstytucyjny stwierdził natomiast, że postanowienie Sądu Okręgowego z 24 marca 2005 r. nie rozstrzygało o prawie skarżącego do zaskarżania orzeczeń. Tymczasem naruszenie tego prawa zarzuca skarżący w skardze konstytucyjnej. Z art. 79 ust. 1 Konstytucji wynika, że skarga konstytucyjna jest dopuszczalna, o ile skarżący uprawdopodobni naruszenie swych konstytucyjnych wolności lub praw.
Źródłem naruszenia tych praw powinny być zaskarżone przepisy, a samo naruszenie powinno wynikać z wydanego na ich podstawie orzeczenia sądu lub innego organu władzy publicznej. W ten sposób uwidacznia się indywidualny charakter skargi konstytucyjnej. Skarga konstytucyjna nie jest actio popularis, dlatego też nie można w niej stawiać zarzutu niekonstytucyjności aktu normatywnego w oderwaniu od wskazanego wyżej naruszenia praw skarżącego. W niniejszej sprawie postanowieniem z 24 marca 2005 r. sąd oddalił skargę skarżącego na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki.
Postanowienie to z natury rzeczy nie mogło stanowić rozstrzygnięcia o prawie skarżącego do zaskarżania orzeczeń, gdyż kwestia ta nie była przedmiotem ani toczącego się postępowania ani samego postanowienia. Mając powyższe na względzie, należało orzec jak w sentencji.