Constitutional complaint dismissed for failure to exhaust legal remedies due to improper appeal filing.
Legislator summary
AI generatedThe Constitutional Court dismissed the constitutional complaint filed by Bolesław Kwiatkowski regarding the Civil Procedure Code. The applicant argued that rejecting his lawyer's appeal without a fee notice violated his right to court access. The Court ruled that the applicant failed to exhaust legal remedies because the appeal was filed without proper standing, and the appellate court did not review the contested fee provision.
Legislator headnote
AI generatedArt. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym; Art. 36 ust. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym: A constitutional complaint cannot proceed if the applicant has not exhausted legal remedies, as an improperly filed appeal prevents the appellate court from reviewing the contested legal provisions.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
242/5/B/2007 POSTANOWIENIE z dnia 9 lipca 2007 r. Sygn. akt Ts 10/07 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Wojciech Hermeliński, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Bolesława Kwiatkowskiego w sprawie zgodności: art. 1302 § 3 w zw. z art. 370 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.) z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 77 ust. 2, w zw. z art. 78 oraz w zw. z art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
UZASADNIENIE
W skardze konstytucyjnej z 12 stycznia 2007 r. wskazany w niej jako skarżący – Bolesław Kwiatkowski – zakwestionował zgodność art. 1302 § 3 w zw. z art. 370 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.) z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 77 ust. 2, w zw. z art. 78 oraz w zw. z art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji, a także z art. 6 ust. 1 w zw. z art. 13 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Powołany wyżej przepis art. 1302 § 3 w związku z art. 370 ustawy z 17 listopada 1964 r.
– Kodeks postępowania cywilnego stanowił podstawę wydania przez Sąd Rejonowy w Płocku Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych postanowienia z 12 maja 2006 r. (sygn. akt. IV P 353/05). Postanowieniem tym Sąd odrzucił apelację wniesioną przez pełnomocnika powoda, powołując się na obowiązujący rygor ustanowiony w znowelizowanym przepisie art. 1302 § 3 w związku z art. 370 kodeksu postępowania cywilnego. Zdaniem skarżącego, odrzucenie apelacji wniesionej przez adwokata bez wezwania o uiszczenie opłaty stanowi nieproporcjonalne ograniczenie prawa do sądu.
Skarga została złożona w oparciu o następujący stan faktyczny. Postanowieniem z 12 maja 2006 r. Sąd Rejonowy w Płocku odrzucił apelację skarżącego od wyroku Sądu Rejonowego w Płocku z 16 marca 2006 r. Podstawę odrzucenia apelacji stanowił art. 1302 § 3 k.p.c., w myśl którego sąd odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty pismo wniesione przez adwokata. W niniejszej sprawie skarżący był zobowiązany do uiszczenia opłaty w wysokości 30 zł. Zażalenie na wskazane postanowienie zostało odrzucone postanowieniem Sądu Rejonowego w Płocku z 14 czerwca 2006 r.
Podstawę odrzucenia zażalenia stanowił art. 94 § 1 k.p.c. Zdaniem Sądu, zażalenie zostało wniesione przez adwokata niemającego umocowania do występowania w sprawie. Na postanowienie to skarżący złożył zażalenie, składając też wniosek o przywrócenie terminu do złożenia apelacji. Wniosek ten został oddalony postanowieniem Sądu Rejonowego w Płocku z 6 lipca 2006 r., na które to postanowienie skarżący złożył zażalenie. Oba zażalenia – na postanowienie z 14 czerwca 2006 r. oraz na postanowienie z 6 lipca 2006 r. – zostały oddalone postanowieniem Sądu Okręgowego w Płocku z 9 października 2006 r. (sygn. akt VI Pz 48/06 i VI Pz 49/06).
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Skarga konstytucyjna nie może otrzymać dalszego biegu, gdyż skarżący nie wyczerpał drogi prawnej w rozumieniu art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.). Dla wyczerpania drogi prawnej konieczne jest złożenie przez skarżącego przysługującego mu środka zaskarżenia w sposób przewidziany prawem. Złożenie takiego środka w sposób niezgodny z prawem powoduje, iż nie dochodzi do wyczerpania drogi prawnej. Organ odwoławczy nie może bowiem ocenić zasadności zastosowania przepisów, w których skarżący upatruje źródła naruszenia swych konstytucyjnych praw.
W niniejszej sprawie zostało złożone zażalenie na postanowienie Sądu Rejonowego w Płocku z 12 maja 2006 r. Zażalenie to zostało jednak odrzucone, gdyż jak stwierdził Sąd, osoba składająca zażalenie nie miała umocowania do występowania w imieniu skarżącego. Tym samym zażalenie zostało złożone z naruszeniem art. 94 ust. 1 k.p.c. Sąd odwoławczy potwierdzając w postanowieniu z 9 października 2006 r. prawidłowość zastosowania art. 94 § 1 k.p.c., nie oceniał w ogóle zasadności zastosowania przez sąd pierwszej instancji art. 1302 § 3 k.p.c. Tym samym nie doszło do wyczerpania drogi prawnej.
Mając powyższe na względzie, należało na podstawie art. 46 ust. 1 w zw. z art. 36 ust. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.