Legislator Case Law & Legislation
Ts 2/07 AI generated

Constitutional complaint dismissed for failure to identify specific unconstitutional norm as required by law.

Case Number Ts 2/07
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Constitutional Court dismissed Stefan Urbaniak's constitutional complaint after he failed to specify the exact legal provision he claimed violated his rights. Although the Court ordered him to clarify the subject of the complaint and provide specific norms, he ultimately only challenged the reasonableness of a social security decision rather than citing a specific unconstitutional statute. The Court ruled that without identifying the precise norm, the complaint cannot meet the formal prerequisites for constitutional review under the relevant articles.

Legislator headnote

AI generated

Art. 79 ust. 1 Konstytucji; Art. 47 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym: A constitutional complaint must precisely identify the specific statutory provision or normative act alleged to be unconstitutional; failure to do so renders the complaint inadmissible.

Keywords

AI generated
constitutional complaint formal prerequisites unconstitutional norm inadmissible complaint specific provision social security law procedural defect

Cited Legislation

AI generated
Art. 79 ust. 1 Konstytucji
skarżący został wezwany do uzupełnieniu braków formalnych skargi konstytucyjnej poprzez: dokładne określenie przedmiotu skargi konstytucyjnej zgodnie z przesłankami warunkującymi jej dopuszczenie do rozpoznania wyrażonymi w art. 79 ust. 1 Konstytucji oraz w art.
Art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym
1 Konstytucji oraz w art. 47 ust.
Art. 32 ust. 1 Konstytucji
Art. 67 ust. 1 Konstytucji
Art. 87 ust. 1 Konstytucji
1 oraz art. 87 ust. 1 Konstytucji.
Art. 190 ust. 4 Konstytucji
Jest to warunek konieczny do stwierdzenia niekonstytucyjności przepisu, które to stwierdzenie stanowi dopiero, zgodnie z art. 190 ust.
art. 87 ust. 1 Konstytucji
1 oraz art. 87 ust. 1 Konstytucji.
art. 79 ust. 1 Konstytucji
skarżący został wezwany do uzupełnieniu braków formalnych skargi konstytucyjnej poprzez: dokładne określenie przedmiotu skargi konstytucyjnej zgodnie z przesłankami warunkującymi jej dopuszczenie do rozpoznania wyrażonymi w art. 79 ust. 1 Konstytucji oraz w art.
art. 190 ust. 4 Konstytucji
Jest to warunek konieczny do stwierdzenia niekonstytucyjności przepisu, które to stwierdzenie stanowi dopiero, zgodnie z art. 190 ust.
art. 79 Konstytucji
W związku z powyższym tak sformułowanej skardze konstytucyjnej, jako niespełniającej podstawowych przesłanek zawartych w art. 79 Konstytucji, należało odmówić nadania dalszego biegu.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

147/4/B/2008 POSTANOWIENIE z dnia 7 maja 2007 r. Sygn. akt Ts 2/07 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Marek Kotlinowski, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Stefana Urbaniaka, postanawia: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.

UZASADNIENIE

W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 28 grudnia 2006 r. skarżący Stefan Urbaniak zakwestionował zgodność zarządzenia Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z art. 2, art. 32 ust. 1, art. 67 ust. 1 oraz art. 87 ust. 1 Konstytucji. Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 12 lutego 2007 r. skarżący został wezwany do uzupełnieniu braków formalnych skargi konstytucyjnej poprzez: dokładne określenie przedmiotu skargi konstytucyjnej zgodnie z przesłankami warunkującymi jej dopuszczenie do rozpoznania wyrażonymi w art. 79 ust. 1 Konstytucji oraz w art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.

U. Nr 102, poz. 643, ze zm.), w szczególności poprzez wskazanie przepisu, z którym skarżący wiąże naruszenie konstytucyjnych praw i wolności; wskazanie, jakie konstytucyjne wolności lub prawa i w jaki sposób – zdaniem skarżącego – zostały naruszone; dostarczenie 5 egzemplarzy wyroków, decyzji lub innych rozstrzygnięć, wydanych na podstawie zakwestionowanego aktu normatywnego. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Skarga konstytucyjna stanowi sformalizowany środek ochrony konstytucyjnych praw lub wolności, którego wniesienie poprzedzone być winno spełnieniem szeregu przesłanek, stanowiących warunek sine qua non przekazania go do merytorycznego rozpoznania, a wynikających zarówno z art. 79 ust. 1 Konstytucji, jak i z ustawy o Trybunale Konstytucyjnym.

Przedmiotem skargi konstytucyjnej może być wyłącznie zarzut niekonstytucyjności skierowany przeciwko przepisowi, stanowiącemu podstawę wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, z którym to skarżący wiąże naruszenie przysługujących mu praw konstytucyjnych lub wolności. Skarga konstytucyjna może więc dotyczyć przepisu, którego zastosowanie doprowadziło do naruszenia konstytucyjnych praw lub wolności skarżącego. Z tego względu art. 47 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym wymaga, aby w skardze zawarte zostało „dokładne określenie ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o wolnościach lub prawach albo obowiązkach określonych w Konstytucji i w stosunku do którego skarżący domaga się stwierdzenia niezgodności z Konstytucją”.

Jest to warunek konieczny do stwierdzenia niekonstytucyjności przepisu, które to stwierdzenie stanowi dopiero, zgodnie z art. 190 ust. 4 Konstytucji, podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia, co w konsekwencji prowadzić ma do uchylenia istniejącego naruszenia chronionych konstytucyjnie praw lub wolności. W skardze konstytucyjnej skarżący pomimo wezwania go do uzupełnienia braków formalnych skargi, nie określił przedmiotu skargi konstytucyjnej. Niezależnie od powyższego należy stwierdzić, że treść skargi konstytucyjnej stanowiącej przedmiot wstępnego rozpoznania wskazuje jednoznacznie, że skarżący nie kwestionuje zgodności z Konstytucją jakichkolwiek przepisów ustawy lub innego aktu normatywnego, tylko zasadność podjętego przez organ rentowy rozstrzygnięcia.

Takie określenie przedmiotu skargi konstytucyjnej jest w świetle przepisów wskazanych w niniejszym postanowieniu niedopuszczalne. W związku z powyższym tak sformułowanej skardze konstytucyjnej, jako niespełniającej podstawowych przesłanek zawartych w art. 79 Konstytucji, należało odmówić nadania dalszego biegu. Mając powyższe na względzie, należało orzec jak w sentencji.