Constitutional Court dismisses appeal for failing to prove constitutional violation of civil procedure articles.
Legislator summary
AI generatedThe Constitutional Court rejected the appellant's appeal against a prior decision refusing to proceed with a constitutional complaint. The appellant argued that Articles 385 and 393 of the Civil Procedure Code violated the Constitution, claiming the court only addressed improper application rather than the text itself. The Court held that the appellant failed to demonstrate a specific constitutional breach and that the appeal raised new arguments outside the original complaint's scope.
Legislator headnote
AI generatedArt. 45 ust. 1 Konstytucji; Art. 47 Konstytucji: A constitutional complaint must allege a direct conflict between the norm and the Constitution; mere allegations of improper application without specifying the constitutional right violated are inadmissible.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
207/5/B/2006 POSTANOWIENIE z dnia 24 października 2006 r. Sygn. akt Ts 176/05 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Teresa Dębowska-Romanowska – przewodnicząca Wiesław Johann – sprawozdawca Adam Jamróz, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 maja 2006 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Antoniego Zawłockiego, p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. UZASADNIENIE: W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 27 września 2005 r. pełnomocnik skarżącego zarzucił, iż art. 385 i art. 393 – Kodeks postępowania cywilnego (Dz.
U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) są niezgodne z art. 45 ust. 1 oraz art. 47 Konstytucji. Postanowieniem z 24 maja 2006 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, podnosząc w uzasadnieniu, iż sformułowane zarzuty nie mogą stanowić przedmiotu skargi konstytucyjnej, gdyż nie wykazano związku między zaskarżonymi normami, a ewentualnym naruszeniem przepisów Konstytucji. W zażaleniu do Trybunału Konstytucyjnego z 12 czerwca 2006 r. pełnomocnik skarżącego zakwestionował powyższe postanowienie, wskazując w uzasadnieniu, iż w skardze została uprawdopodobniona sprzeczność art. 393 k.p.c. z przepisami Konstytucji.
Skarżący sprzeciwił się także twierdzeniu Trybunału, iż jego zarzut dotyczący art. 385 k.p.c. jest podniesiony przeciwko stosowaniu prawa, a nie literalnemu brzmieniu przepisu, wskazując, że dowieść wadliwości mógł tylko opisując działanie powyższego przepisu w praktyce. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, zaś zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Trybunał Konstytucyjny podziela pogląd wyrażony w zaskarżonym postanowieniu, w myśl którego skarżący nie tylko nie sprecyzował sposobu naruszenia, ale powołał się na wadliwe stosowanie prawa, a nie przepis.
Zaskarżone przepisy pozostają bez związku z powyższym stanem faktycznym, gdyż żadna z norm nie dotyczy jawności postępowania. Zarzut zbyt wąskiego sformułowania art. 385 k.p.c. nie wskazuje, w jaki sposób przepis ten miałby naruszać konstytucyjne prawa skarżącego. Natomiast zarzuty skierowane przeciwko art. 398 k.p.c. zostały podniesione dopiero w zażaleniu, czyli z przekroczeniem trzymiesięcznego terminu do złożenia skargi. Należy też podkreślić, że celem postępowania zażaleniowego jest ocena prawidłowości podstaw odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
Badanie stosowania prawa nie leży w zakresie działalności Trybunału, a zaskarżone przepisy pozostają bez związku z normami konstytucyjnymi, dlatego też należało orzec jak w sentencji.