Constitutional complaint dismissed for inadmissibility due to failure to prove personal constitutional rights violation.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Constitutional Court of Poland dismissed the constitutional complaint filed by Kazimierz Łopata regarding the three-month limitation period for filing a motion to reopen proceedings. The applicant argued that this short deadline was unreasonably restrictive for someone living abroad, preventing them from accessing the courts. The court rejected this claim because the applicant had actually discovered the grounds for reopening in 2002, not 2004 as alleged, making the delay attributable to his own actions rather than a systemic constitutional defect.
Legislator headnote
AI generatedArt. 407 § 1 k.p.c.; Art. 64 Konstytucji: A constitutional complaint must demonstrate a specific violation of the complainant's constitutional rights; general arguments regarding legislative limitations are inadmissible as they transform the action into an actio popularis.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
57/1/B/2007 POSTANOWIENIE z dnia 3 listopada 2006 r. Sygn. akt Ts 145/06 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Marek Safjan, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Kazimierza Łopaty o zbadanie zgodności: art. 407 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) z art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. UZASADNIENIE: W skardze konstytucyjnej zarzucono, że art. 407 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r.
– Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) jest niezgodny z art. 64 Konstytucji. Zdaniem skarżącego naruszenie jego prawa do własności polega na tym, że trzymiesięczny termin do złożenia skargi o wznowienie postępowania jest zbyt krótki dla osoby mieszkającej za granicą. W efekcie prowadzi to do niemożności wszczęcia postępowania przez skarżącego. Skarga została złożona w oparciu o następujący stan faktyczny. Sąd Rejonowy w Nowym Targu postanowieniem z 19 grudnia 2005 r. (sygn. akt I Ns 1490/04) odrzucił złożoną przez skarżącego skargę o wznowienie postępowania.
Sąd nie dał wiary skarżącemu, jakoby o toczącym się postępowaniu w sprawie o sygn. akt I Ns 715/84 dowiedział się on dopiero w 2004 r. Zdaniem Sądu Rejonowego z aktami tej ostatniej sprawy pełnomocnik skarżącego zapoznał się w 2002 r. Wobec powyższego Sąd Rejonowy stwierdził przekroczenie terminu, o którym mowa w art. 407 § 1 k.p.c. Zażalenie na powyższe postanowienie zostało oddalone postanowieniem Sądu Okręgowego w Nowym Sączu z 15 lutego 2006 r. (sygn. akt III Cz 120/06). Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:
Warunkiem dopuszczalności skargi konstytucyjnej jest uprawdopodobnienie zarzutu naruszenia konstytucyjnych wolności lub praw oraz wskazanie sposobu ich naruszenia. Należy podkreślić, że nie chodzi o wskazanie naruszenia o charakterze generalnym, lecz o naruszenie konstytucyjnych praw samego skarżącego. Skarga konstytucyjna ma bowiem charakter indywidualny, a czynienie jej podstawą generalnych zarzutów przekształcałoby ją w actio popularis. Skarżący zarzuca, że trzymiesięczny termin do złożenia skargi o wznowienie postępowania przewidziany w art. 407 § 1 k.p.c. jest zbyt krótki dla osoby przebywającej za granicą.
Rozważanie tak skonstruowanego zarzutu w niniejszej sprawie jest jednak niedopuszczalne. Jak wynika z ustaleń poczynionych przez sąd, skarżący o przyczynach uzasadniających ewentualne wznowienie postępowania dowiedział się w 2002 r., a nie jak sam twierdzi w roku 2004 r. Żaden przepis Konstytucji, w tym przepisy wyrażające prawo do sądu i ochronę własności, nie gwarantuje możliwości składania skargi o wznowienie postępowania w tak długim czasie. Dlatego też zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia jego konstytucyjnych praw należy uznać za oczywiście bezzasadne.
Mając powyższe na względzie, należy odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.