Constitutional complaint dismissed for procedural defects including late filing and failure to cure deficiencies.
Legislator summary
AI generatedThe Constitutional Court of Poland refused to proceed with Leszek Majkowski's constitutional complaint regarding a police regulation. The complainant argued that disciplinary proceedings violated his constitutional rights, but the court found the complaint untimely and failed to address specific deficiencies ordered by the judge. Consequently, the court dismissed the complaint because it was filed outside the statutory three-month deadline and did not meet procedural requirements.
Legislator headnote
AI generatedArt. 36 ust. 2, 3 ustawy o TK; Art. 46 ust. 1 ustawy o TK: Skarga konstytucyjna jest odrzucona, gdy wniesiona jest po upływie ustawowego terminu lub gdy skarżący nie usunie wskazanych braków w ustawowym terminie.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
240/5/B/2006 POSTANOWIENIE z dnia 6 lipca 2006 r. Sygn. akt Ts 62/06 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Marian Grzybowski, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Leszka Majkowskiego w sprawie zgodności: § 45 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów (Dz. U. z 1998 r. Nr 4, poz. 14 ze zm.) z art. 30, art. 32, art. 42 ust. 2, art. 45, art. 87 oraz art. 92 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
UZASADNIENIE: W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 22 marca 2006 r. pełnomocnik skarżącego zarzucił § 45 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów (Dz. U. z 1998 r. Nr 4, poz. 14 ze zm.) sprzeczność z art. 30, art. 32, art. 42 ust. 2, art. 45, art. 87 oraz art. 92 ust. 2 Konstytucji. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, iż był stroną postępowań przed Naczelnym Sądem Administracyjnym zakończonych wyrokami tegoż organu z 24 listopada 2004 r. (OSK 910/04) oraz z 18 listopada 2004 r. (OSK 886/043), w ramach których kwestionował on zasadność i zgodność z prawem prowadzonego w stosunku do niego postępowania dyscyplinarnego.
W toku tych postępowań miały miejsce – w jego ocenie – uchybienia faktyczne, wskutek których został pozbawiony bezzasadnie nagrody rocznej „z naruszeniem dotychczasowego orzecznictwa SN, doktryny administracyjnej, a w konsekwencji Konstytucji”. Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 31 maja 2006 r., doręczonym jego pełnomocnikowi 5 czerwca 2006 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków skargi konstytucyjnej poprzez m.in. dokładne określenie, w jaki sposób zaskarżony przepis prowadzi do naruszenia prawa do sądu oraz innych wskazanych w skardze konstytucyjnych praw i wolności; wskazanie, czy w jego sprawie na podstawie zaskarżonego przepisu wydane zostało ostateczne rozstrzygnięcie w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji oraz wyjaśnienie, czy została od niego wyczerpana droga prawna; podanie daty doręczenia rozstrzygnięcia, które decyduje o wyczerpaniu drogi prawnej.
W ustawowym terminie 7 dni pełnomocnik skarżącego nie usunął wskazanych braków skargi konstytucyjnej. Należy nadto stwierdzić, iż do Trybunału Konstytucyjnego nie wpłynęło, mimo skutecznego doręczenia pełnomocnikowi skarżącego 5 czerwca 2006 r. zarządzenia sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 31 maja 2006 r., żadne pismo pełnomocnika. Zaznaczyć przy tym należy, iż za uzupełnienie braków nie może zostać potraktowane pismo skarżącego z 16 czerwca 2006 r. stanowiące, w ocenie skarżącego, doprecyzowanie skargi. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem Trybunału przymus adwokacki nie ogranicza się do wniesienia skargi konstytucyjnej i zażalenia na postanowienie odmawiające nadania jej dalszego biegu, ale także obejmuje pismo procesowe stanowiące uzupełnienie wskazanych w trybie art. 36 ust. 2 ustawy o TK braków skargi.
Nieusunięcie w terminie wskazanych w zarządzeniu sędziego TK braków skargi konstytucyjnej stanowi, zgodnie z art. 36 ust. 3 ustawy o TK, podstawę do odmowy nadania jej dalszego biegu. Niezależnie od powyższego wskazać należy na inne względy uniemożliwiające przekazanie skargi do merytorycznego rozpoznania. W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż skarga wniesiona została po upływie przewidzianego w art. 46 ust. 1 ustawy o TK trzymiesięcznego terminu do jej wniesienia. Termin ten, zgodnie z powołanym przepisem, liczony jest od momentu doręczania rozstrzygnięcia decydującego o wyczerpaniu drogi prawnej od orzeczenia, z którego wydaniem wiąże skarżący naruszenie przysługujących mu praw konstytucyjnych.
W piśmie z 16 czerwca 2006 r. skarżący wskazał, iż orzeczenia te, czyli wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 listopada 2004 r. (sygn. akt OSK 910/04) oraz z 18 listopada 2004 r. (sygn. akt OSK 886/043) zostały mu doręczone odpowiednio 16 maja 2005 r. i 28 lutego 2005 r. Ponieważ ze skargą konstytucyjną wystąpiono 22 marca 2006 r., przekroczenie ustawowego terminu nie budzi wątpliwości. Ponadto wskazać należy, iż ani w skardze konstytucyjnej ani w piśmie z 16 czerwca 2006 r. nie wskazano, w jaki sposób treść zaskarżonego przepisu narusza konstytucyjne prawo podmiotowe, którego ochrony skarżący chce dochodzić w trybie wniesionej skargi konstytucyjnej tzn. prawo do sądu.
Przytoczone tam argumenty mające wskazywać na naruszenie tego prawa odnoszą się do niewłaściwego – w ocenie skarżącego – postępowania organów sądowych. Tak sformułowane zarzuty, jako że dotyczą płaszczyzny stosowania prawa, nie mogą stanowić przedmiotu rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny w trybie skargi konstytucyjnej. Mając powyższe na względzie, należało orzec jak w sentencji.