Legislator Case Law & Legislation
Ts 6/06 AI generated

Constitutional complaint dismissed for lack of admissibility regarding election protest deadlines and court composition.

Case Number Ts 6/06
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Constitutional Court of Poland dismissed the constitutional complaint filed by Bohdan Kopczyński without further examination. The applicant argued that the election protest procedure violated his voting rights and the composition of the Supreme Court violated constitutional principles. The Court ruled that the complaint was inadmissible because the applicant failed to demonstrate a direct link between the procedural deadlines and his substantive voting rights, and because the Court lacks jurisdiction to review the consistency of the contested laws with other statutes.

Legislator headnote

AI generated

Art. 79 ust. 1 Konstytucji; Art. 101 Konstytucji: The Constitutional Court examines only the constitutionality of the legal basis for the final decision on rights, not the consistency of that basis with other laws or abstract constitutional principles unrelated to the specific right claimed.

Keywords

AI generated
constitutional complaint admissibility election protest deadlines Supreme Court composition voting rights substantiation procedural vs substantive review

Cited Legislation

AI generated
Art. 2 Konstytucji
499, ze zm.) z art. 2, art.
Art. 32 ust. 2 Konstytucji
2 i art. 32 ust. 2 Konstytucji nie mogą stanowić samodzielnych wzorców kontroli w trybie skargi konstytucyjnej.
Art. 62 ust. 1 Konstytucji
Uzasadnieniem zarzutu jest bowiem w przekonaniu skarżącego wskazywane naruszenie czynnego i biernego prawa wyborczego – art. 62 ust.
Art. 79 ust. 1 Konstytucji
Zakres tej kontroli określa bowiem jednoznacznie art. 79 ust. 1 Konstytucji.
Art. 99 ust. 2 Konstytucji
1, art. 99 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz z art.
Art. 101 Konstytucji
2 oraz art. 101 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
Art. 130 § 1 i 3 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.
Nadto skarżący wskazuje na niezgodność zaskarżonego przepisu z art. 130 § 1 i 3 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c., które przewidują możliwość uzupełnienia braków pisma procesowego w postępowaniu cywilnym.
art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 12 kwietnia 2001 r. – Ordynacja wyborcza
art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 12 kwietnia 2001 r. – Ordynacja wyborcza do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej i do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.
art. 80 ust. 1 i 2 oraz art. 81 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 kwietnia 2001 r. – Ordynacja wyborcza
1, art. 80 ust. 1 i 2 oraz art. 81 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 kwietnia 2001 r. – Ordynacja wyborcza do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej i do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.
art. 99 ust. 2 Konstytucji
1, art. 99 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz z art.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

84/2/B/2007 POSTANOWIENIE z dnia 10 maja 2006 r. Sygn. akt Ts 6/06 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Biruta Lewaszkiewicz-Petrykowska, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Bohdana Kopczyńskiego, w sprawie zgodności:

1) art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 12 kwietnia 2001 r. – Ordynacja wyborcza do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej i do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 46, poz. 499, ze zm.) z art. 2, art. 32 ust. 2, art. 62 ust. 1, art. 99 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz z art. 130 § 1 i 3 w zw. z art. 13 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.);

2) art. 79 ust. 1, art. 80 ust. 1 i 2 oraz art. 81 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 kwietnia 2001 r. – Ordynacja wyborcza do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej i do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 46, poz. 499, ze zm.) z art. 32 ust. 2, art. 62 ust. 1, art. 99 ust. 2 oraz art. 101 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.

UZASADNIENIE

W skardze konstytucyjnej z 4 stycznia 2006 r., wniesiono o stwierdzenie niezgodności art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 12 kwietnia 2001 r. – Ordynacja wyborcza do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej i do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 46, poz. 499, ze zm.) z art. 2, art. 32 ust. 2, art. 62 ust. 1, art. 99 ust. 2 Konstytucji oraz z art. 130 § 1 i 3 w zw. z art. 13 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.); a także niezgodności art. 79 ust. 1, art. 80 ust. 1 i 2 oraz art. 81 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 kwietnia 2001 r.

– Ordynacja wyborcza do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej i do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 46, poz. 499, ze zm.) z art. 32 ust. 2, art. 62 ust. 1, art. 99 ust. 2 oraz art. 101 Konstytucji. Skarga konstytucyjna została oparta na następującym stanie faktycznym. Postanowieniem z 24 października 2005 r. Sąd Najwyższy pozostawił bez rozpoznania protest wyborczy Bohdana Kopczyńskiego z 29 września 2005 r. ze względu na jego wniesienie w terminie nieprzewidzianym dla tego trybu postępowania, tj. przed dniem ogłoszenia wyników wyborów przez Państwową Komisję Wyborczą, które nastąpiło 7 października 2005 r.

W związku z wniesieniem 7 października 2005 r. przez skarżącego „uzupełnienia do wniosku wyborczego z 29 września 2005 r.” Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 25 października 2005 r. pozostawił bez dalszego biegu protest wyborczy Bohdana Kopczyńskiego uznając, że zgodnie z wolą skarżącego pismo z 7 października 2005 r. stanowi uzupełnienie wniosku z 29 września 2005 r., a więc podlega pozostawieniu bez rozpoznania na tej samej podstawie. Postanowieniem z 16 listopada 2005 r. Sąd Najwyższy odrzucił zażalenie na powyższe postanowienia ze względu na niedopuszczalność drogi.

Skarżący zarzucił w skardze konstytucyjnej, że w niniejszej sprawie naruszone zostały zasady demokratycznego państwa prawnego oraz konstytucyjne prawa i wolności wyborcze wyborcy i wybieranego. Zdaniem skarżącego niejasnym jest charakter terminu określonego w zaskarżonym art. 79 ust. 1 ordynacji wyborczej, który w jego przekonaniu jest terminem klamrowym, jaki nakładając wymóg wniesienia sprzeciwu w terminie liczonym od dnia ogłoszenia wyników wyborów stanowi rozwiązanie prawne ograniczające prawa wyborcze. Nadto skarżący wskazuje na niezgodność zaskarżonego przepisu z art. 130 § 1 i 3 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c., które przewidują możliwość uzupełnienia braków pisma procesowego w postępowaniu cywilnym.

Niezgodność art. 79 ust. 1, art. 80 ust. 1 i 2 oraz art. 81 ust. 1 i 2 ordynacji wyborczej ze wskazanymi wzorcami konstytucyjnymi sprowadza się do rozpoznania protestów wyborczych przez składy 3 osobowe Sądu Najwyższego, a nie przez Sąd Najwyższy, co stanowi dyskryminację w życiu politycznym wyborcy i wybieranego oraz ogranicza prawa i wolności wyborcy zawarte we wskazanych wzorcach konstytucyjnych. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji warunkiem merytorycznego rozpoznania skargi konstytucyjnej jest wykazanie przez skarżącego, iż w związku z wydaniem przez organ władzy publicznej ostatecznego orzeczenia na podstawie zakwestionowanego w skardze aktu normatywnego doszło do naruszenia przysługujących skarżącemu praw lub wolności o charakterze konstytucyjnym.

Uprawdopodobnienie przez skarżącego naruszenia jego praw lub wolności jest zatem przesłanką konieczną dla uznania dopuszczalności skargi konstytucyjnej. W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny zobowiązany był zbadać, czy istotnie w niniejszej sprawie doszło do naruszenia wskazanych przez skarżącego praw konstytucyjnych. Przekonanie skarżącego, że doszło do naruszenia jego praw i wolności konstytucyjnych, jest w świetle przedstawionych argumentów oczywiście niezasadne. Uznać należy, że zarzut niezgodności art. 79 ust. 1 ordynacji wyborczej z art. 2, art. 32 ust. 2, art. 62 ust. 1, art. 99 ust. 2 Konstytucji jest zarzutem oczywiście bezzasadnym.

Ustawa określa bowiem ściśle, w sposób precyzyjny i jednoznaczny termin do wniesienia protestu wyborczego. Niemożność wniesienia protestu przed wskazanym terminem ma charakter oczywisty i wynika z faktu, że protesty wyborcze zgłaszać można jedynie po ogłoszeniu wyników wyborów, w przeciwnym razie nie istnieje przedmiot sprzeciwu – rezultaty wyborów. Niezależnie wskazać należy także, że w zakresie wskazanego zarzutu skarżący nie wykazał naruszenia żadnych praw i wolności konstytucyjnych. Uzasadnieniem zarzutu jest bowiem w przekonaniu skarżącego wskazywane naruszenie czynnego i biernego prawa wyborczego – art. 62 ust. 1, art. 99 ust. 2 Konstytucji.

Skarżący nie wykazał, by realizacja tych praw była w jakikolwiek sposób związana z terminem wnoszenia protestu wyborczego. Wskazane równocześnie wzorce zawarte w art. 2 i art. 32 ust. 2 Konstytucji nie mogą stanowić samodzielnych wzorców kontroli w trybie skargi konstytucyjnej. Przedmiotem kontroli w tym trybie nie mogą być też zarzuty niezgodności zaskarżonego przepisu z art. 130 § 1 i 3 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. Zakres tej kontroli określa bowiem jednoznacznie art. 79 ust. 1 Konstytucji. Zgodnie z nim Trybunał Konstytucyjny bada jedynie zgodność z Konstytucją ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego orzeczono ostatecznie o wolnościach lub prawach albo obowiązkach skarżącego.

Tym samym Trybunał nie jest władny orzekać o zgodności zaskarżonych przepisów z ustawą. Oczywiście bezzasadny charakter mają także zarzuty niezgodności art. 79 ust. 1, art. 80 ust. 1 i 2 oraz art. 81 ust. 1 i 2 ordynacji wyborczej z art. 32 ust. 2, art. 62 ust. 1, art. 99 ust. 2 oraz art. 101. System sądowej kontroli czynności procesowych – w tym czynności wyborczych dokonywany przez sądy, w tym także Sąd Najwyższy – zakłada kolegialność działania oraz reprezentację. Istniejące regulacje prawne określają właściwość orzeczniczą sądów, w tym skład właściwy dla rozpoznania określonego typu spraw.

Dla rozpoznania skarg wyborczych przewidziano skład 3-osobowy sędziów Sądu Najwyższego. Rozwiązanie to nie stoi w sprzeczności z art. 101 Konstytucji, zgodnie z którym ważność wyborów do Sejmu i Senatu stwierdza Sąd Najwyższy. Przepis ten jednak, co oczywiste, nie wskazuje właściwości osobowej sądu – tj. składu orzekającego, lecz jedynie ogólną przedmiotową właściwość sądową, wyznaczając Sąd Najwyższy do rozpoznania tego typu spraw. Podobne rozwiązania przyjęte są także w przepisach regulujących postępowania sądowe, w tym postępowanie cywilne, karne, administracyjne.

Przyjęte przez skarżącego rozumienie zaskarżonych przepisów polega więc na niezrozumieniu treści zaskarżonych przepisów i wskazanego przepisu art. 101 Konstytucji. Niezależnie zauważyć należy, że skarżący poza ogólnym wskazaniem nie określił, na czym w istocie polegać ma niezgodność przyjętej regulacji z Konstytucją. Skarżący nie wykazał naruszenia przysługujących mu praw i wolności konstytucyjnych. Odwołać się należy w tym przedmiocie do podniesionych wyżej argumentów wskazujących na nieadekwatność wzorców, zawartych w art. 62 ust. 1, art. 99 ust. 2 Konstytucji.

Także przepis art. 101 Konstytucji, zgodnie z którym ważność wyborów do Sejmu i Senatu stwierdza Sąd Najwyższy, nie jest adekwatnym wzorcem kontroli w trybie skargi konstytucyjnej, nie określa bowiem żadnego bezpośredniego prawa podmiotowego, które zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji może być uznane za wzorzec kontroli dokonywanej w trybie skargi konstytucyjnej. Reasumując uznać należy, że podniesione przez skarżącego zarzuty mają charakter oczywiście bezzasadny, bądź też nie mogą być przedmiotem kontroli w trybie skargi konstytucyjnej.

W tym stanie rzeczy, należało odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.