Constitutional Court dismisses appeal regarding civil code article 393 as it concerns application of law, not constitutionality. The Court rejects the claim that the previous decision rendered this case inadmissible. The appeal is dismissed because the Court correctly identified the legal issue as one of law application. The Court maintains that the previous ruling on the same legal issue precludes re-examination. The decision upholds the procedural efficiency of citing prior rulings on legal application issues. The Court clarifies that such citations do not automatically render a new case inadmissible. The appeal is rejected based on the correct classification of the legal issue. The Court affirms the validity of the previous decision's reasoning. The appeal fails to demonstrate a new ground for re-examination. The Court concludes that the appeal must be dismissed without further analysis.
Legislator summary
AI generatedThe Constitutional Court dismissed the appeal against a previous decision refusing to proceed with a constitutional complaint. The complainant argued that the Court erred in determining the complaint concerned the application of law rather than constitutionality. The Court held that the prior decision correctly identified the issue as one of law application, which falls outside the Court's jurisdiction. Consequently, the appeal was rejected as it did not present new grounds for re-examination.
Legislator headnote
AI generatedArt. 2 ust. 1 Konstytucji; Art. 45 ust. 1 Konstytucji; The Constitutional Court does not examine issues relating to the application of law, and prior decisions on such issues preclude re-examination of the same legal question in subsequent complaints.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
235/6B/2005 POSTANOWIENIE z dnia 21 listopada 2005 r. Sygn. akt Ts 201/04 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Janusz Niemcewicz – przewodniczący Adam Jamróz – sprawozdawca Mirosław Wyrzykowski, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 maja 2005 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Krystyny H., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. UZASADNIENIE: W skardze konstytucyjnej zarzucono, że art. 393 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz.
U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) jest niezgodny z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji. Postanowieniem z 17 maja 2005 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. W uzasadnieniu wskazano, z powołaniem się na wydane 31 marca 2005 r. w pełnym składzie postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o sygn. SK 26/02, że zarzuty skargi odnoszą się do sfery stosowania prawa, co powoduje niedopuszczalność merytorycznego jej rozpoznania. W zażaleniu skarżąca zarzuciła błąd w ocenie, że skarga nie spełnia wymogów formalnych oraz błąd w przyjęciu, że cytowane wyżej postanowienie z 31 marca 2005 r. stanowi o niedopuszczalności niniejszej skargi konstytucyjnej.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Skarżąca w zażaleniu błędnie zarzuca, jakoby postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 31 marca 2005 r. o sygn. SK 26/02 stanowiło o niedopuszczalności niniejszej skargi konstytucyjnej. Stwierdzenie takie nie zostało sformułowane w zaskarżonym postanowieniu z 17 maja 2005 r. o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał Konstytucyjny stwierdził jedynie, że zarzuty podniesione w niniejszej skardze konstytucyjnej były już rozpatrywane w sprawie SK 26/02. Sam fakt uznania w sprawie SK 26/02, że zarzuty te odnoszą się do sfery stosowania prawa, nie przesądza automatycznie o niedopuszczalności niniejszej skargi konstytucyjnej.
Niedopuszczalność ta wynika, z tego, że Trybunał Konstytucyjny dokonał takiej samej, jak w sprawie o sygn. SK 26/02, oceny zarzutów mających uzasadniać niekonstytucyjność art. 393 § 1 k.p.c. Aby nie powtarzać ponownie oceny sformułowanej w postanowieniu wydanym w pełnym składzie, Trybunał Konstytucyjny powołał się na postanowienie z 31 marca 2005 r. Taki sposób postępowania należy uznać za prawidłowy zarówno, co do sposobu odwołania się do postanowienia z 31 marca 2005 r. o sygn. SK 26/02, jak i samej oceny sformułowanych w niniejszej skardze konstytucyjnej zarzutów.
Mając powyższe na względzie należało nie uwzględnić zażalenia.