Legislator Case Law & Legislation
Ts 136/04 AI generated

Constitutional complaint dismissed for lack of specific rights violation and absence of binding judicial ruling.

Case Number Ts 136/04
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Constitutional Court dismissed the appellant's appeal against a prior decision refusing to proceed with a constitutional complaint. The appellant argued that a ministerial regulation violated constitutional principles of legal trust and exceeded legislative delegation, but failed to identify a specific judicial decision infringing their rights. The court ruled that the Constitution and the Court's Act strictly require the complainant to point to a concrete ruling establishing the violation before the Court can examine the norm's constitutionality.

Legislator headnote

AI generated

Art. 79 ust. 1 Konstytucji; ustawa o Trybunale Konstytucyjnym art. 46-49, 66: A constitutional complaint is inadmissible unless the complainant identifies a specific judicial or administrative act that concretely violates their constitutional rights, as the Court cannot act ex officio.

Keywords

AI generated
constitutional complaint admissibility specific rights violation requirement absence of binding ruling ministerial regulation constitutionality legal trust principle ultra vires delegation ex officio limitation

Cited Legislation

AI generated
Art. 79 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
Wymagania te zostały sformułowane w art. 79 ust.
art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym
1 Konstytucji oraz art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym sformułowano jednoznaczny wymóg wskazania w skardze konstytucyjnej orzeczenia wydanego w oparciu o zaskarżone przepisy aktu normatywnego.
art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym
Wymóg jednoznacznego wskazania naruszonych praw przez skarżącą wynika expressis verbis z art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym.
art. 66 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym
Trybunał Konstytucyjny, w myśl art. 66 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym nie może działać z urzędu.
art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
498), zwłaszcza § 7 tego rozporządzenia jest niezgodne z art. 2 i art.
art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
2 i art. 92 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
art. 92 Konstytucji
2 i art. 92 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
art. 79 ust. 1 Konstytucji
Wymagania te zostały sformułowane w art. 79 ust. 1 Konstytucji oraz w ustawie o Trybunale Konstytucyjnym, w szczególności w art.
art. 79 Konstytucji
Wymagania te zostały sformułowane w art. 79 ust.
art. 92 ust. 1 Konstytucji
2, polegającą na naruszeniu zasady zaufania przez złamanie zakazu wstecznego działania prawa oraz na niezgodność z art. 92 ust. 1 Konstytucji polegającą na wydaniu rozporządzenia z przekroczeniem delegacji ustawowej.

Cited Case Law

AI generated
postanowienie z 13 października 1998 r., sygn. akt Ts 117/98

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

78/2B/2005 POSTANOWIENIE z dnia 22 marca 2005 r. Sygn. akt Ts 136/04 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Teresa Dębowska-Romanowska – przewodnicząca Mirosław Wyrzykowski – sprawozdawca Adam Jamróz, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 października 2004 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Towarowej Giełdy Energii Spółka Akcyjna, p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. UZASADNIENIE: W skardze konstytucyjnej zarzucono, że rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 29 marca 2004 r. w sprawie opłat uiszczanych na podstawie ustawy o giełdach towarowych (Dz.

U. Nr 51, poz. 498), zwłaszcza § 7 tego rozporządzenia jest niezgodne z art. 2 i art. 92 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżąca zarzuciła przepisom powyższego rozporządzenia, że łamią konstytucyjną zasadę zaufania obywateli do demokratycznego państwa prawnego, a samo rozporządzenie zostało wydane z przekroczeniem upoważnienia zawartego w ustawie z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych (Dz. U. Nr 103, poz. 1099 ze zm.). Postanowieniem z 6 października 2004 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.

Podstawą odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej był brak w sprawie orzeczenia o prawach skarżącej oraz niewskazanie konstytucyjnych wolności lub praw naruszonych zaskarżonymi przepisami rozporządzenia. W zażaleniu skarżąca wniosła o nadanie dalszego biegu skardze konstytucyjnej kwestionując wskazane w zaskarżonym postanowieniu podstawy odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Skarżąca powtórzyła argumenty świadczące jej zdaniem o niekonstytucyjności zaskarżonego rozporządzenia. Niekonstytucyjność ta uzasadnia, jej zdaniem, konieczność rozpoznania skargi konstytucyjnej pomimo braku ostatecznego orzeczenia w sprawie.

Skarżąca podkreśliła też, że wbrew poglądowi wyrażonemu w uzasadnieniu postanowienia, wskazała w skardze naruszone wolności i prawa konstytucyjne. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Złożenie skargi konstytucyjnej, obok złożenia wniosku i pytania prawnego, jest jednym ze sposobów wszczęcia postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym. Jak wynika z przepisów Konstytucji i ustawy o Trybunale Konstytucyjnym tryb skargowy cechuje największa liczba wymagań jakie musi spełnić podmiot, który chce wszcząć postępowanie w sprawie kontroli konstytucyjności aktów normatywnych.

Wymagania te zostały sformułowane w art. 79 ust. 1 Konstytucji oraz w ustawie o Trybunale Konstytucyjnym, w szczególności w art. 46-49. Trybunał Konstytucyjny, w myśl art. 66 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym nie może działać z urzędu. W art. 79 ust. 1 Konstytucji oraz art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym sformułowano jednoznaczny wymóg wskazania w skardze konstytucyjnej orzeczenia wydanego w oparciu o zaskarżone przepisy aktu normatywnego. W myśl art. 79 Konstytucji niezależnie od faktycznie istniejącej niezgodności przepisów aktu normatywnego z przepisami Konstytucji i realnego naruszenia konstytucyjnych praw i wolności, wniesienie skargi konstytucyjnej będzie niedopuszczalne, o ile prawa i wolności konstytucyjne skarżącego nie zostaną naruszone przez orzeczenie sądu lub organu administracji publicznej działającego na podstawie zaskarżonych przepisów.

Orzeczenie, o którym mówi art. 79 ust. 1, stanowić ma w istocie bezpośrednie źródło naruszenia tych praw, niejako skonkretyzowanie i zindywidualizowanie owego naruszenia. Można wręcz stwierdzić, iż wydanie orzeczenia w ogóle uzasadnia możliwość skorzystania z instytucji skargi konstytucyjnej. Pod pojęciem orzeczenia Trybunał Konstytucyjny konsekwentnie rozumie tylko taki akt organu władzy publicznej (sądu lub organu administracji publicznej), który „rozstrzyga o prawach lub wolnościach konstytucyjnych wnioskodawcy”. Orzeczenie takie ma „w sposób władczy” określać „sytuację prawną skarżącego”.

Chodzi o orzeczenie, które jest „rozstrzygnięciem kształtującym w sposób bezpośredni lub pośredni sytuację prawną skarżącego w zakresie przysługujących mu praw lub wolności zagwarantowanych w Konstytucji” (por. postanowienie z 13 października 1998 r., sygn. Ts 117/98, OTK ZU nr 3/1999, poz. 43). Skarżąca w zażaleniu nie kwestionuje braku takiego orzeczenia, wskazując jednak, że rozpatrzenie niniejszej skargi konstytucyjnej jest konieczne, ze względu na występującą niezgodność zaskarżonego aktu z Konstytucją i naruszenia jej praw.

Jak wynika z przytoczonych wyżej argumentów, nawet gdyby zarzut niekonstytucyjności i naruszenia praw skarżącej był zasadny, niedopuszczalne jest przekazanie skargi do merytorycznego rozpoznania. Nie oznacza to, że sprawa konstytucyjności przedmiotowego rozporządzenia leży poza zakresem właściwości Trybunału Konstytucyjnego, lecz że postępowanie w tej kwestii nie może zostać wszczęte w trybie skargi konstytucyjnej. Należy jeszcze raz podkreślić, że wymóg wskazania orzeczenia o prawach skarżącej został sformułowany bezpośrednio w Konstytucji i Trybunał Konstytucyjny nie może go pominąć badając dopuszczalność złożenia skargi konstytucyjnej.

Wbrew twierdzeniom skarżącej zawartym w zażaleniu, w skardze konstytucyjnej nie wskazano konstytucyjnych praw naruszonych zaskarżonym aktem normatywnym. Skarżąca wskazała na niezgodność z art. 2, polegającą na naruszeniu zasady zaufania przez złamanie zakazu wstecznego działania prawa oraz na niezgodność z art. 92 ust. 1 Konstytucji polegającą na wydaniu rozporządzenia z przekroczeniem delegacji ustawowej. Wskazane wyżej zasady mają charakter przedmiotowy i samodzielnie nie wyrażają żadnego prawa podmiotowego w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji.

Dopiero w zażaleniu skarżąca wskazała na naruszenie swobody działalności gospodarczej. Należy podkreślić, że postępowanie zażaleniowe ma na celu ocenę prawidłowości podstaw odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. W chwili wydawania zaskarżonego postanowienia skarżąca nie wskazała naruszonych praw, tak więc Trybunał Konstytucyjny prawidłowo podał tę podstawę odmowy. Wymóg jednoznacznego wskazania naruszonych praw przez skarżącą wynika expressis verbis z art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym.

Nawet jednak, gdyby skarżąca spełniła powyższy wymóg skarga byłaby niedopuszczalna ze względu na brak wydania w sprawie orzeczenia o prawach skarżącej. Mając powyższe na względzie należało orzec, jak w sentencji.