Constitutional complaint dismissed for non-exhaustion of administrative remedies due to lack of cassation appeal.
Legislator summary
AI generatedThe Constitutional Court dismissed the applicant's complaint, ordering the suspended proceedings to cease. The applicant challenged road toll regulations but had previously filed an appeal with the Supreme Administrative Court, which rejected his claim without issuing a written reasoning. The Court ruled that the applicant failed to exhaust legal remedies because he did not file a cassation appeal within the statutory deadline, thereby preventing the administrative process from reaching a final conclusion.
Legislator headnote
AI generatedArt. 79 ust. 1 Konstytucji; Art. 173 § 1 p.p.s.a.; Art. 177 § 1 p.p.s.a.; Art. 141 § 2 p.p.s.a.: A constitutional complaint is inadmissible if the applicant has not utilized all available legal remedies, specifically failing to file a cassation appeal when the lower court's decision lacks reasoning and remains legally effective.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
188/5B/2005 POSTANOWIENIE z dnia 23 czerwca 2005 r. Sygn. akt Ts 132/03 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Ewa Łętowska, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Eugeniusza Owczarczyka w sprawie zgodności: załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 150, poz. 1684 ze zm.) oraz § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 października 2002 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 188, poz. 1577) z art. 2, art. 32, art. 54 oraz art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a:
1) podjąć zawieszone postępowanie;
2) odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. UZASADNIENIE: W skardze konstytucyjnej z 18 lipca 2003 r. skarżący zakwestionował zgodność z Konstytucją załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 150, poz. 1684 ze zm.) oraz § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 października 2002 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz.
U. Nr 188, poz. 1577). Zaskarżonym unormowaniom zarzucił niezgodność z art. 2, art. 32, art. 54 oraz art. 61 Konstytucji. Skarżący wskazał, że na podstawie zakwestionowanych przepisów Miejski Komendant Policji w Częstochowie wydał 21 lutego 2003 r. decyzję administracyjną (nr 07/2003), nakładającą na niego karę pieniężną. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją Śląskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z 15 kwietnia 2003 r. (nr Rd 1361/03). W dniu 19 maja 2003 r. skarżący skierował do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Śląskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach.
Postanowieniem z 2 września 2003 r. Trybunał Konstytucyjny zawiesił postępowanie w przedmiocie wstępnej kontroli wniesionej skargi konstytucyjnej do czasu zakończenia postępowania przed sądem administracyjnym. Pismem z 25 maja 2005 r., sporządzonym na zarządzenie Sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, poinformowano Dyrektora Zespołu Wstępnej Kontroli Skarg Konstytucyjnych i Wniosków w Biurze Trybunału Konstytucyjnego o oddaleniu skargi skarżącego na decyzję Śląskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji, dołączając do pisma kopię wyroku tego Sądu z 3 marca 2005 r. (sygn. akt 4 II SA/Ka 1263/03).
W piśmie tym zawarta została także informacja, że nie zostało sporządzone uzasadnienie tego orzeczenia, gdyż żadna ze stron postępowania nie złożyła stosownego wniosku. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji, warunkiem dopuszczalności merytorycznego rozpoznania skargi konstytucyjnej jest uczynienie jej przedmiotem przepisów ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie których wydane zostało w sprawie skarżącego ostateczne orzeczenie sądu lub organu administracji publicznej. Precyzując zasady, na jakich dozwolone jest wnoszenie skargi konstytucyjnej, ustawodawca zobligował skarżącego do uprzedniego wyczerpania przysługującej mu drogi prawnej w sprawie, w związku z którą skarga jest formułowana (art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym).
Wymóg powyższy jest konsekwencją zasady subsydiarności skargi konstytucyjnej, zgodnie z którą skarga może być wniesiona do Trybunału Konstytucyjnego dopiero po wykorzystaniu przez skarżącego innych środków ochrony wolności i praw. Trzeba przy tym podkreślić, że nie jest prawnie dopuszczalne zwolnienie skarżącego z powinności wyczerpania drogi prawnej, a tym samym wniesienia skargi bez uprzedniego wykorzystania przysługujących w danym postępowaniu środków ochrony jego praw i wolności. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego w sprawie skargi konstytucyjnej podkreślano wielokrotnie, że wymóg wyczerpania drogi prawnej w postępowaniu, w którym zarzuty skarżącego dotyczą przepisów będących podstawą decyzji administracyjnej oznacza konieczność wszczęcia postępowania sądowo-administracyjnego i uzyskania tą drogą prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego.
Dopiero uzyskanie takiego orzeczenia wypełnia przesłankę wyczerpania przysługującej skarżącemu drogi prawnej, nadając walor ostateczności rozstrzygnięciu, z którym wiąże on zarzut niezgodności z Konstytucją kwestionowanych w skardze przepisów (zob. np. postanowienia TK z: 6 października 1998 r., sygn. Ts 98/98, OTK ZU nr I/Suplement/1998, poz. 81; 5 grudnia 1997 r., sygn. Ts 14/97, OTK ZU nr 1/1998, poz. 9; 21 stycznia 1998 r., sygn. Ts 27/97, OTK ZU nr 2/1998, poz. 19 oraz 1 września 1998 r., sygn. Ts 107/98, OTK ZU nr I/Suplement/1998, poz. 79).
Trybunał Konstytucyjny podkreślał jednocześnie, że wymóg powyższy rozumiany winien być w ten sposób, iż skarżący zobligowany jest do wykorzystania przysługujących mu w świetle prawa środków odwoławczych. Tym samym nie jest on spełniony w sytuacji, w której orzeczenie wydane w jego sprawie nabrało waloru „ostateczności” z tej przyczyny, że skarżący nie wykorzystał przysługujących mu możliwości wyczerpania całego dostępnego toku instancji (zob. np. postanowienia TK z: 4 sierpnia 1998 r., sygn. Ts 55/98, OTK ZU nr 5/1998, poz. 93; 17 sierpnia 1998 r., sygn.
Ts 90/98, OTK ZU nr I/Suplement/1998, poz. 68 oraz 3 listopada 1998 r., sygn. Ts 135/98, OTK ZU nr 2/1999, poz. 28). Tezy wypowiedziane powyżej zachowują w pełni aktualność w obowiązującym stanie prawnym normującym postępowanie sądowo-administracyjne, także po jego zmianach zaistniałych po 1 stycznia 2004 r. Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.), od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W świetle powyższego unormowania nie może więc ulegać wątpliwości, że wymóg wyczerpania przez podmiot występujący ze skargą konstytucyjną przysługującej mu drogi prawnej wiąże się z koniecznością skorzystania ze skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Dopiero uzyskanie merytorycznego orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanego w efekcie wniesienia tego środka zaskarżenia, może być uznane za wypełnienie opisanej wyżej przesłanki dopuszczalności skargi konstytucyjnej. Zgodnie z art. 177 § 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpisu orzeczenia z uzasadnieniem.
Z kolei w myśl art. 141 § 2 p.p.s.a., w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku lub doręczenia odpisu sentencji wyroku. Jak to wynika z treści powołanego już wyżej pisma Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 25 maja 2005 r., jak i dołączonego do niego odpisu sentencji wyroku tego sądu z 3 marca 2005 r. (sygn. akt 4 II SA 1263/03), skarga skarżącego na decyzję Śląskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z 15 kwietnia 2003 r. (nr Rd-1361/03) została oddalona.
Jednocześnie w piśmie tym poinformowano Trybunał Konstytucyjny, że nie zostało sporządzone uzasadnienie tego orzeczenia, gdyż żadna ze stron postępowania nie złożyła wniosku o sporządzenie uzasadnienia. Oznacza to więc, że skarżący nie podjął czynności procesowych zmierzających do skorzystania ze skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, co – w świetle wskazanych wyżej okoliczności – doprowadziłoby do wyczerpania przysługującej mu drogi prawnej. To zaś, jak już podkreślano, stanowiło warunek konieczny (choć niewystarczający) dopuszczalności wystąpienia w niniejszej sprawie ze skargą konstytucyjną.
Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę, należało orzec jak w sentencji.