Constitutional complaint dismissed for failure to cure formal defects within the seven-day statutory deadline.
Legislator summary
AI generatedThe Constitutional Court dismissed the constitutional complaint filed by Józef Baluch regarding the 1997 compensation law. The complainant's representative submitted a response to the court's order to cure formal defects via postal mail on October 4, 2005, which was received after the seven-day deadline had expired. The court ruled that the late submission could not be considered a valid cure for the defects, as the representative did not request an extension of the time limit.
Legislator headnote
AI generatedArt. 49 ust. 1, 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym; If a constitutional complaint fails to meet formal requirements, the judge must allow seven days for correction, and failure to cure these defects within the specified period results in the dismissal of the complaint.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
59/1/B/2006 POSTANOWIENIE z dnia 14 listopada 2005 r. Sygn. akt Ts 130/05 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Janusz Niemcewicz, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Józefa Balucha w sprawie zgodności: art. 17 ustawy z dnia 6 marca 1997 r. o zrekompensowaniu okresowego niepodwyższania płac w sferze budżetowej oraz utraty niektórych wzrostów lub dodatków do emerytur i rent (Dz. U. z 2000 r. Nr 23, poz. 294) z art. 93 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
UZASADNIENIE: W skardze konstytucyjnej z 12 lipca 2005 r. skarżący zakwestionował zgodność z Konstytucją ustawy z 6 marca 1997 r. o zrekompensowaniu okresowego niepodwyższania płac w sferze budżetowej oraz utraty niektórych wzrostów lub dodatków do emerytur i rent (dalej: zaskarżona ustawa). Unormowaniom zaskarżonej ustawy skarżący zarzucił niezgodność z art. 93 Konstytucji. Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 14 września 2005 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi konstytucyjnej, przez dokładne określenie przepisów zaskarżonej ustawy, na podstawie których sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego wolnościach lub prawach albo obowiązkach określonych w Konstytucji i w stosunku do których skarżący domaga się stwierdzenia niezgodności z Konstytucją; wskazanie, jakie konstytucyjne wolności lub prawa skarżącego, i w jaki sposób – jego zdaniem – zostały naruszone przez zakwestionowane w skardze przepisy zaskarżonej ustawy; doręczenie 5 odpisów ostatecznego orzeczenia, o którym mowa w art. 79 ust. 1 Konstytucji, wydanego w sprawie skarżącego na podstawie przepisów zakwestionowanych w skardze konstytucyjnej wraz z dokładnym określeniem daty doręczenia skarżącemu tego orzeczenia z uzasadnieniem; doręczenie udzielonego przez skarżącego pełnomocnictwa szczególnego do sporządzenia skargi konstytucyjnej.
Jak wynika z pieczątki umieszczonej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, zarządzenie powyższe zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego 21 września 2005 r. W odpowiedzi na zarządzenie, pełnomocnik skarżącego skierował 4 października 2005 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) pismo, w którym wyjaśnił, że postępowanie w sprawie skarżącego uległo zawieszeniu w związku ze skierowanym do Rzecznika Praw Obywatelskich pytaniem o możliwość wystąpienia z wnioskiem do Trybunału Konstytucyjnego. Wobec tego, że skarżący zdecydował się wnieść skargę konstytucyjną przez pełnomocnika, nie ustała przyczyna zawieszenia postępowania w sprawie przed Sądem Rejonowym w Zabrzu.
Ponadto pełnomocnik wyjaśnił, że przedmiotem skargi czyni skarżący art. 17 zaskarżonej ustawy. Do pisma dołączono odpis postanowienia Sądu Rejonowego w Zabrzu z 29 sierpnia 2003 r. (sygn. akt IV P 983/01/A) o zawieszeniu postępowania w sprawie z powództwa skarżącego o przyznanie uprawnień do rekompensaty pieniężnej oraz pełnomocnictwo udzielone przez skarżącego do „prowadzenia sprawy przed Trybunałem Konstytucyjnym”. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 49 w związku z art. 36 ust. 2 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.
U. Nr 102, poz. 643 ze zm.), jeżeli skarga nie odpowiada warunkom formalnym, sędzia Trybunału wzywa do usunięcia braków w terminie 7 dni od daty zawiadomienia. Z kolei w myśl art. 49 w związku z art. 36 ust. 3 tej ustawy, gdy braki nie zostały usunięte w określonym terminie, sędzia Trybunału wydaje postanowienie o odmowie nadania skardze dalszego biegu. Z dokumentów zgromadzonych w sprawie wynika jednoznacznie, że zarządzenie sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 14 września 2005 r., wzywające do uzupełnienia braków wniesionej skargi, zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego 21 września 2005 r.
Stanowiące odpowiedź na powyższe zarządzenie, pismo pełnomocnika skarżącego zostało skierowane do Trybunału 4 października 2005 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym). Stwierdzić wobec tego należy, że próba uzupełnienia braków skargi została podjęta przez pełnomocnika skarżącego już po upływie terminu 7 dni. Z treści pisma nie wynika przy tym, aby pełnomocnik zwracał się z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi. Niezależnie od powyższej okoliczności, samoistnie przesądzającej o konieczności odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, stwierdzić należy, że pismo pełnomocnika z 4 października 2005 r. w żadnym razie nie może być uznane za skuteczne uzupełnienie braków skargi.
Poza dołączeniem wymaganego pełnomocnictwa do sporządzenia skargi, nie można przyjąć, aby pismo to uzupełniało pozostałe – wskazane w zarządzeniu – braki wniesionej skargi.