Constitutional Court dismisses appeal regarding judicial review of court president's inactivity by bailiff. Appeal rejected as lower court correctly applied administrative supervision rules.
Legislator summary
AI generatedThe Constitutional Court dismissed the appeal filed by Borysiuków siblings against a lower court's refusal to review their constitutional complaint. The applicants argued that the lower court improperly treated their request as an administrative supervision matter rather than a civil procedure issue, effectively closing judicial avenues. The Court ruled that the lower court's decision was based on the correct legal interpretation of administrative supervision powers, not on the contested statutes, and thus the appeal lacked merit.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3 ust. 2 i 3 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji; Art. 759 § 2 k.p.c.: The Constitutional Court does not accept constitutional complaints where the lower court's decision relies on administrative supervision powers rather than the contested statutory provisions, as the specific laws cited do not determine the interpretation of the civil procedure code.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
61/2B/2005 POSTANOWIENIE z dnia 2 marca 2005 r. Sygn. akt Ts 29/04 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Marek Mazurkiewicz – przewodniczący Wiesław Johann – sprawozdawca Jerzy Stępień, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 września 2004 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Weroniki i Andrzeja Borysiuków, p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. UZASADNIENIE: W skardze konstytucyjnej Weroniki i Andrzeja Borysiuków z 18 lutego 2004 r. zarzucono, iż art. 3 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz.
U. Nr 133, poz. 882 ze zm.) jest niezgodny z art. 77 ust. 2 w związku z art. 45 oraz art. 175 ust. 1 Konstytucji. Zdaniem skarżących zakwestionowana regulacja prawna wyposaża prezesa sądu rejonowego, przy którym działa komornik, w kompetencje nadzorcze ze sfery władztwa administracyjnego. W zakresie tych kompetencji mieści się między innymi rozpatrywanie skarg na bezczynność komornika powodującą przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Skarżący uważają, iż w związku z treścią art. 3 ust. 2 i 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji, skargi takie rozpoznawane są w trybie nadzoru administracyjnego i nie stanowią przedmiotu rozpoznania sądowego w trybie art. 767 kodeksu postępowania cywilnego.
Skarżący zarzucili, iż w praktyce prowadzi to do zamknięcia drogi sądowej dochodzenia naruszonych praw i wolności, a także prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy przez sąd. Skarżący wskazali, iż postanowieniem z 31 października 2003 r. Sąd Okręgowy w Opolu oddalił ich zażalenie na postanowienie Sądu Rejonowego w Opolu z 4 czerwca 2003 r. (sygn. akt I Co 1194/00), odrzucające wniosek skarżących o podjęcie czynności nadzorczych w związku z bezczynnością komornika. W uzasadnieniu wydanego postanowienia Sąd Okręgowy stwierdził, iż wniosek skarżących nie może być podstawą podjęcia przez sąd czynności nadzorczych w rozumieniu art. 759 § 2 k.p.c., bowiem dotyczy on oceny wykonania przez Prezesa Sądu Rejonowego w Opolu obowiązków nałożonych nań pismem Prezesa Sądu Okręgowego w Opolu z 19 czerwca 2002 r., a dotyczących prawidłowego wykonania egzekucji na rzecz skarżących.
Zdaniem Sądu Okręgowego w Opolu, ocena tych działań należy do organów nadzorczych nad Prezesem Sądu Rejonowego w Opolu, nie zaś do sądu działającego w trybie art. 759 § 2 k.p.c. Ostatecznie sąd uznał, iż zasadnie należało odrzucić wniosek skarżących, choć z innych przyczyn, niż te, wskazane przez sąd pierwszej instancji. Zarządzeniem z 18 maja 2004 r. skarżący zostali wezwani do uzupełnienia braków formalnych skargi konstytucyjnej poprzez wskazanie argumentów przemawiających za tym, iż kwestionowane w skardze konstytucyjnej regulacje prawne faktycznie stanowiły podstawę wydania powołanych w tej skardze orzeczeń sądowych.
W odpowiedzi na to wezwanie, skarżący pismem z 25 maja 2004 r. ponownie podnieśli, iż zgodnie z kwestionowaną przez nich regulacją prawną w zakresie kompetencji prezesa sądu mieści się rozpoznawanie skarg, które nie stanowią przedmiotu rozpoznania sądu w trybie art. 767 kodeksu postępowania cywilnego, a więc także rozpoznawanie skarg na bezczynność komornika. Odnosząc się zaś bezpośrednio do wezwania zawartego w zarządzeniu sędziego Trybunału Konstytucyjnego skarżący wskazali, iż „Sąd Okręgowy w swym uzasadnieniu stwierdził, że wniosek wierzycieli nie może być podstawą podjęcia czynności nadzorczych przez sąd w trybie art. 759 § 2 k.p.c. (z urzędu), kierując swoje rozstrzygnięcie w stronę oceny podjętych przez wierzyciela działań jako należących do właściwości Prezesa Sądu Rejonowego w Opolu”.
Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 6 września 2004 r. odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, wskazując, iż przyjęte za podstawę skargi konstytucyjnej postanowienie Sądu Okręgowego w Opolu z 31 października 2003 r. w swojej treści nie było w sensie normatywnym determinowane przez zakwestionowane w skardze konstytucyjnej regulacje prawne, zaś uzasadnienie tego postanowienia ani bezpośrednio, ani nawet pośrednio nie odwoływało się do ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji. Trybunał Konstytucyjny stwierdził ponadto, iż skarżący, pomimo wezwania, nie potrafili przedstawić argumentów wskazujących na związek pomiędzy ostatecznym orzeczeniem sądowym przyjętym przez nich za podstawę skargi konstytucyjnej, a zakwestionowaną w tej skardze regulacją prawną.
Ograniczyli się bowiem wyłącznie do stwierdzenia, iż sąd odrzucił możliwość podjęcia czynności nadzorczych w trybie art. 759 § 2 k.p.c. Na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego skarżący złożyli zażalenie, w którym podkreślili, iż przytaczanie argumentów przemawiających za tym, iż kwestionowane w skardze konstytucyjnej regulacje prawne stanowiły podstawę do wydania ostatecznego orzeczenia może sprowadzać się do pośredniego wskazania tego faktu. Zdaniem skarżących oddalenie przywoływanego w skardze konstytucyjnej zażalenia przez Sąd Okręgowy w Opolu, w formie postanowienia ostatecznego, sprowadzało się do tego, że sąd uznał się za niewłaściwy do rozpatrzenia wniosku skarżących, dla których ustawodawca nie przewidział innych instrumentów dla dochodzenia swych praw w przedmiotowej sprawie, jak tylko w trybie nadzoru administracyjnego nad komornikiem, a w konsekwencji w trybie dalszego nadzoru o tym charakterze nad podmiotem, któremu sam podlega.
Odmowa sądu wyrażona w postanowieniu, o którym mowa, jest zatem wynikową obowiązujących w tej mierze przepisów, wśród których jest zaskarżany przepis art. 3 ust. 2 i 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji. Sąd Okręgowy w Opolu w swym orzeczeniu dał wyraz bezprzedmiotowości prowadzenia na drodze sądowej spraw z wniosku o nakazanie komornikowi podjęcia właściwych czynności w sytuacji zaniechania przez niego ich podjęcia w sytuacjach przewidzianych prawem. Przywołując w swym uzasadnieniu kwestię nadzoru nad Prezesem Sądu Rejonowego w Opolu odwołał się pośrednio do kwestionowanych w niniejszej sprawie przepisów, stanowiących podstawę wniesienia skargi konstytucyjnej.
Skarżący podnieśli ponadto, iż ocena konstytucyjności kwestionowanych przepisów w trybie skargi konstytucyjnej nie może być prowadzona wyłącznie przez pryzmat sposobu ich zastosowania w indywidualnej sprawie. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zażalenie skarżących nie jest zasadne. W swoim postanowieniu z 31 października 2003 r. Sąd Okręgowy w Opolu wyraźnie podkreślił, iż ocena działań Prezesa Sądu Rejonowego w Opolu należy do organów nadzorczych nad tymże Prezesem. W związku z tym uznał, iż nie ma w takim przypadku zastosowania art. 759 § 2 k.p.c. Skarżący nie wskazali powodów, dla których treść zakwestionowanych w skardze konstytucyjnej przepisów miałaby determinować taką właśnie interpretację wspomnianego art. 759 § 2 k.p.c. Tylko w takim przypadku można by twierdzić, o pośrednim wpływie zakwestionowanych w skardze konstytucyjnej regulacji prawnych na treść postanowienia Sądu Okręgowego w Opolu.
W swoim zażaleniu skarżący podkreślając, iż oddalenie ich zażalenia przez sąd było „wynikową obowiązujących w tej mierze przepisów”, nie wskazali argumentów, z których miałoby wynikać, iż to właśnie art. 3 ust. 2 i 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji przesądził kierunek rozstrzygnięcia sądu. Należy ponadto podkreślić, iż wbrew twierdzeniom zawartym w zażaleniu, Sąd Okręgowy w Opolu w swym orzeczeniu nie wypowiedział się o „bezprzedmiotowości prowadzenia na drodze sądowej spraw z wniosku o nakazanie komornikowi podjęcia właściwych czynności w sytuacji zaniechania przez niego ich podjęcia w sytuacjach prawem przewidzianych”.
W uzasadnieniu swojego postanowienia wskazał jedynie na brak takiej możliwości w odniesieniu do oceny działań Prezesa Sądu Rejonowego. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności należało orzec, jak w sentencji.